เรื่องเกิดขึ้นตอนผมเรียนอยู่ปี 2 ครับ น้องเขาเป็นเฟรชชี่ปี 1 คณะเดียวกับผม
ผมกับน้องเจอกันครั้งแรกตอนที่น้องมางานโอเพ่นเฮ้าส์ของมหาวิทยาลัยผม ช่วงนั้นผมเลิกกับแฟนที่เป็นผู้หญิงแล้ว ผมรู้สึกถูกชะตาน้องตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้ยินเสียงน้องตอนทำกิจกรรมร้องเพลงอยู่ที่คณะนิเทศ จนได้คุยกับน้องนิดๆ หน่อยๆ ตอนที่น้องมาดูคณะผม แต่ตอนนั้นเป็นช่วงพักเที่ยง เราก็เลยไม่ได้คุยอะไรกันมาก ก่อนจะจากกันไป ซึ่งผมว่าน้องจำผมไม่ได้ด้วยซ้ำ จนผมได้เจอกับน้องอีกครั้งตอนเปิดเทอม ในห้องเชียร์วันแรก
แต่ความสัมพันธ์ช่วงแรกๆ ของเรา 2 คน ไม่ค่อยจะดีเท่าไหร่ครับ เพราะน้องเป็นเด็กที่ไม่ค่อยจะยอมคน ส่วนผมก็เป็นพี่ว้ากที่จะต้องเข้มงวดกับรุ่นน้องในทุกๆ เรื่อง ทำให้เรา 2 คนมีเรื่องที่จะต้องกระทบกระทั่งกันอยู่บ่อยๆ จนน้องจับสลากได้ผมเป็นพี่รหัส ทำให้เรา 2 คนใกล้ชิดกันมากขึ้น ความสัมพันธ์ก็ค่อยๆ พัฒนาขึ้นเหมือนกัน จนผมตัดสินใจขอน้องเป็นแฟนตอนไปทำพิธีมอบเกียร์ให้ปี 1 ที่ต่างจังหวัด และแน่นอนครับว่าน้องตกลง
ทุกอย่างดูจะไปด้วยสวยครับ ผมพาน้องไปบ้านที่ต่างจังหวัด ตัดสินใจบอกความจริงที่ผมคบกับน้องให้พ่อ แม่ และพี่ชายฟัง โชคดีที่ที่บ้านผมรับได้ในสิ่งที่ผมเลือก แต่ไม่ใช่กับแม่ของน้อง ผมกับน้องเคยตัดสินใจบอกเรื่องของเราให้แม่รับรู้ และแม่ก็ดูเหมือนจะรับได้ แต่ก็ไม่
แม่น้องเคยขอให้ผมเลิกกับน้องโดยที่น้องไม่รู้ แต่ผมกับน้องเลือกที่จะคบกันต่อ เพราะเชื่อว่าสักวันแม่จะยอมรับความรักของเรา 2 คนได้ จนสุดท้าย แม่ส่งน้องไปเรียนต่างประเทศ
จากวันที่น้องไปจนถึงวันนี้ มันผ่านมา 4 ปีแล้วครับ เป็น 4 ปีที่ผมกับน้องไม่ได้เจอกัน มันทรมานมากครับ ช่วงแรกๆ เราโทรคุยกันทุกวันครับ คอลจนหลับไปพร้อมกัน เวลาผ่านไปเราก็เริ่มที่จะคุยกันน้อยลง เพราะน้องเรียนหนัก และแม่น้องก็ยังพยายามกันผมกับน้องออกจากกันทุกทาง ทั้งให้น้องเปลี่ยนเบอร์ เปลี่ยนไลน์บ่อยๆ ตามดูทุกช่องทางการติดต่อของผมกับน้อง จนเกือบปีมานี้ผมกับน้องไม่สามารถติดต่อกันได้แล้วครับ
ถ้าเราได้เห็นกระทู้นี้ พี่อยากบอกว่า "พี่ยังรักษาสัญญาของเราอยู่นะครับ ไม่ว่าจะนานแค่ไหน หรือไม่ได้เจอกันอีก พี่ก็จะรอเราเสมอครับ ที่ๆ เราเคยยืน พี่จะไม่ยอมให้ใครเข้ามาแทนที่เด็ดขาด.. ที่ตรงนี้เป็นของเราคนเดียวเสมอ และจะเป็นตลอดไปครับ"
ถึง.. ดำ (ธีร์)
จาก.. ไอ้โย่ง (เสือ)
ผมมีแฟนเป็นผู้ชาย พ่อแม่ของผมรับได้ แต่แม่ของเขากีดกัน
ผมกับน้องเจอกันครั้งแรกตอนที่น้องมางานโอเพ่นเฮ้าส์ของมหาวิทยาลัยผม ช่วงนั้นผมเลิกกับแฟนที่เป็นผู้หญิงแล้ว ผมรู้สึกถูกชะตาน้องตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้ยินเสียงน้องตอนทำกิจกรรมร้องเพลงอยู่ที่คณะนิเทศ จนได้คุยกับน้องนิดๆ หน่อยๆ ตอนที่น้องมาดูคณะผม แต่ตอนนั้นเป็นช่วงพักเที่ยง เราก็เลยไม่ได้คุยอะไรกันมาก ก่อนจะจากกันไป ซึ่งผมว่าน้องจำผมไม่ได้ด้วยซ้ำ จนผมได้เจอกับน้องอีกครั้งตอนเปิดเทอม ในห้องเชียร์วันแรก
แต่ความสัมพันธ์ช่วงแรกๆ ของเรา 2 คน ไม่ค่อยจะดีเท่าไหร่ครับ เพราะน้องเป็นเด็กที่ไม่ค่อยจะยอมคน ส่วนผมก็เป็นพี่ว้ากที่จะต้องเข้มงวดกับรุ่นน้องในทุกๆ เรื่อง ทำให้เรา 2 คนมีเรื่องที่จะต้องกระทบกระทั่งกันอยู่บ่อยๆ จนน้องจับสลากได้ผมเป็นพี่รหัส ทำให้เรา 2 คนใกล้ชิดกันมากขึ้น ความสัมพันธ์ก็ค่อยๆ พัฒนาขึ้นเหมือนกัน จนผมตัดสินใจขอน้องเป็นแฟนตอนไปทำพิธีมอบเกียร์ให้ปี 1 ที่ต่างจังหวัด และแน่นอนครับว่าน้องตกลง
ทุกอย่างดูจะไปด้วยสวยครับ ผมพาน้องไปบ้านที่ต่างจังหวัด ตัดสินใจบอกความจริงที่ผมคบกับน้องให้พ่อ แม่ และพี่ชายฟัง โชคดีที่ที่บ้านผมรับได้ในสิ่งที่ผมเลือก แต่ไม่ใช่กับแม่ของน้อง ผมกับน้องเคยตัดสินใจบอกเรื่องของเราให้แม่รับรู้ และแม่ก็ดูเหมือนจะรับได้ แต่ก็ไม่
แม่น้องเคยขอให้ผมเลิกกับน้องโดยที่น้องไม่รู้ แต่ผมกับน้องเลือกที่จะคบกันต่อ เพราะเชื่อว่าสักวันแม่จะยอมรับความรักของเรา 2 คนได้ จนสุดท้าย แม่ส่งน้องไปเรียนต่างประเทศ
จากวันที่น้องไปจนถึงวันนี้ มันผ่านมา 4 ปีแล้วครับ เป็น 4 ปีที่ผมกับน้องไม่ได้เจอกัน มันทรมานมากครับ ช่วงแรกๆ เราโทรคุยกันทุกวันครับ คอลจนหลับไปพร้อมกัน เวลาผ่านไปเราก็เริ่มที่จะคุยกันน้อยลง เพราะน้องเรียนหนัก และแม่น้องก็ยังพยายามกันผมกับน้องออกจากกันทุกทาง ทั้งให้น้องเปลี่ยนเบอร์ เปลี่ยนไลน์บ่อยๆ ตามดูทุกช่องทางการติดต่อของผมกับน้อง จนเกือบปีมานี้ผมกับน้องไม่สามารถติดต่อกันได้แล้วครับ
ถ้าเราได้เห็นกระทู้นี้ พี่อยากบอกว่า "พี่ยังรักษาสัญญาของเราอยู่นะครับ ไม่ว่าจะนานแค่ไหน หรือไม่ได้เจอกันอีก พี่ก็จะรอเราเสมอครับ ที่ๆ เราเคยยืน พี่จะไม่ยอมให้ใครเข้ามาแทนที่เด็ดขาด.. ที่ตรงนี้เป็นของเราคนเดียวเสมอ และจะเป็นตลอดไปครับ"
ถึง.. ดำ (ธีร์)
จาก.. ไอ้โย่ง (เสือ)