ปัญหาแม่ผัว-ลูกสะใภ้

เราเป็นคนนึงที่แต่งงานกับครอบครัวคนจีน (แต่งเข้า) หลังแต่งงานทุกอย่างปกติดี อาจจะมีบ้างเล็กๆน้อยๆ แต่เพราะเราถือว่าเป็นสะใภ้ก็ยอมหมด มีอะไรก็เก็บไว้ในใจ มีไปเล่าให้แฟนฟังบ้าง ครอบครัวบ้าง แต่ทุกครั้งก็ผ่านไปได้ด้วยดี แค่ระบายแล้วก็จบ (ส่วนตัวไม่ค่อยเก็บเอาอะไรมาคิดอยู่แล้ว) แต่...หลังจากที่มีลูก ทุกอย่างเริ่มเปลี่ยนไป อาจจะด้วยฮอร์โมนหลังคลอดด้วย และนิสัยสันดานดิบของคนด้วย หลายๆอย่างทำให้เราได้รู้ว่า เราไม่ควรจะเข้ามาอยู่ในครอบครัวนี้เลย! เริ่มจากช่วงอยู่เดือนเนอะ ที่บ้านไม่ให้เดินขึ้น ลง บันได ห้ามสระผม ห้ามยกของหนัก และคนที่มาช่วยเราคือ "แม่และน้องสาว"  เค้า2 คนจะมาเช้าเย็นกลับ ด้วยความที่บ้านไม่ไกลกันมาก แล้วแม่ก็โอเคที่จะทำแบบนี้ วันนึง แม่ ผ เอ่ยปากว่า ให้แม่เรามานอนบ้านก็ได้จะได้ไม่เหนื่อย มาช่วยกันดูหลาน ตอนนี้ยังดีไง แม่เลยโอเค แต่แล้วผ่านไป 1-2 วัน แล้วมีการมาใส่อารมณ์กับแม่เรา (แม่เราใจเย็นมาก) แม่ไม่ได้โต้ตอบอะไร จนมันมากเกินจนแม่ต้องมาเล่าให้ฟังว่า โชคดีนะที่ลูกหาเงินเองได้ไม่ได้แบมือขอเงินแฟนใช้ ไม่งั้นเค้าคงจะจิกลูกมากกว่านี้ อะๆเดี๋ยวเค้าคงรู้ ว่าเราไม่ได้ไปยุ่งเกี่ยวไรกะลูกเค้าเลย พอน้องได้สัก 5-6 เดือน แม่ ผ ปล่อยให้แม่เราเลี้ยงลูกคนเดียว ที่บ้านของเค้า ส่วนตัวแม่ ผ อะหรอ ไปข้างนอกจ่ะ ห้างเอย ตลาดนัดเอย แรกๆเราบอกแฟนเราว่า แม่เทอไปไหน ไม่มาช่วยเลี้ยงหลานเลย แรกๆเค้าก็ถามแม่ ก็อะ มีธุระ อะ มปร. จ่ะ จนนานเข้าๆ การอยุ่บ้านของ แม่ ผ คือเรื่องผิดปกติ!! ที่เราถาม/บแกแฟนไม่ใช่อะไรนะ คือเราจะเอาลูกไปเลี้ยงที่บ้าน แม่เราจะได้ไม่เหนื่อยต้องไปๆมาๆ (แฟนไม่ยอมบอกคิดถึงลูก) เราก็พูดจนเอือมละ (ลืมบอกไปว่า ของทุกอย่างของลูกและของเราคือเงินเรา แต่เราไม่ซีเพราะคือลูกเรา) แม่เรารุ้ทุกอย่างว่านอกจากเราเลี้ยงลูกแล้วเราต้องมาเลี้ยง ผ อีก) ปัญหาทุกอย่างเริ่มถาโถมเข้ามา (ขอเล่าแค่บางส่วนนะ) ทุกครั้งที่เราซื้อของๆลูกเข้าบ้าน เราจะวางไว้บนโต๊ะชั้นล่างก่อนและจัดวางแบบเป็นระเบียบ พอเช้ามาของเหล่านั้นก็จะถูกย้ายไปอยู่ใต้บันได!! ซึ่งเรางงว่า เราวางไว้แบบดีมาและมั้นใจว่ามันไม่รก ยอมรับว่าไม่ชอบนะ (เก็บไว้ในใจ) ของเล่น รถเข็น รถเด็ก ก็เก็บจนน้องไม่สามารถเอามาเล่นได้เอง (ไม่เข้าใจว่าจะกลัวบ้านรกอะไรนักหนา) เก็บแม้กระทั่งโต๊ะกินข้าวเด็ก (โคดจะงงเลยจ้า) อะยังมีต่อ แม่เรานอกจากจะมาเลี้ยงหลานเองแล้ว ยังต้องเตรียมข้าวมากินเอง(เข้าใจได้) และยังต้องเตรียมข้าวมาให้หลานอีก (แม่ ผ ไม่ทำจ่ะ) ก็ปล่อยเนอะ มันเรื่องของเค้า อะๆ มีต่อทั้งวันไม่ช่วยเลี้ยงไม่ว่า พอตกเย็น ลูก ผัว ตัวเองกลับมา งานสร้างภาพมาต่อ มาเอาหลานไปเล่น แต่..ตัวเองเล่นมือถือไม่ว่า ส่งให้หลานจับ (เคยบอกไปแล้วแต่ไม่เคยทำและไม่สนใจ) เอาง่ายๆคือ ของๆหลาน ไม่เคยทำอะไรให้ทั้งสิ้น!! บางครั้งออกไปห้างกลับมืดแสดงความดีโดยการ ซื้อข้าวมาฝากเราซึ่งตอนนั้นเป็นเวลา 19.30 น. เราทำงานนอกบ้านถามว่าเราจะรอฟ้ามาโปรดไหวมั้ย?! มาถามเราว่า กินข้าวยัง ซื้อข้าวมาฝาก!! อ่อ กินแล้วค่ะ (ถ้ารอกุคงตาย) ไปบอกแฟนเราว่า ซื้อข้าวมาให้แต่เราไม่กินก็ไม่บอก (เอ้าาา อยู่ให้บอกมั้ยล่ะ?) หลังๆมา เรากินข้าวของเค้าแค่มื้อเช้าอย่างเดียว มื้อเย็นเราก็หากินเอง (เราสบายใจนะเราไม่อยากมีอะไรติดค้างกับเค้า เราไม่อยากต้องมาเจอ แม่ ผ อีก,, นึกว่าจบ เอ้า มีต่อ(ขอไม่เล่าแล้วนะ น้ำตาไหล) สุดท้ายคือวันนี้ 13.10.63 เราบอกแฟนเราว่า เราขอของมีค่าของเราคืน ช่วยไปเอามันมาจากเซฟให้ที และ วันไหนว่างเราไปเขตกันนะ! แต่เราก็ยังคงสถานะเดิมแหละ แค่เราอยากจะหย่าเพราะ วันนึงถ้าเกินไรขึ้นมา ท/ส (ของเราๆไม่อยากต้องหาร2 เราหามาด้วย2มือเราเอง) อีกอย่าง เราว่า ถ้าเรายังอยุ่บ้านเค้าต่อไป เราคงต้องเลิกกันแน่ๆ บอกตามตรงนะ เราอยุ่นี่เราโคดเครียดเลยอ่ะ ไม่มีความสุขกว่าจะผ่านไปแต่ละวัน แต่ละคืน เหมือนตกนรกมาก (อย่าถามว่าแล้วแต่งงานทำไม? คำตอบคือ แม่เราอยากให้แต่งงานเค้าอยากมีหลานเค้ากลัวไม่มีคนดูแลเราตอนแก่ เราเชื่อแม่ เรารักแม่มากและเราเหลือแม่คนเดียว) 
#เราอยากได้คำแนะนำจากคนที่มีประสบการณ์ตรงที่คล้ายๆกัน ช่วยแชร์ข้อมูล คำแนะนำให้ที ว่าเราควรจะไปหย่ากันดีมั้ย?

ขอบคุณที่อ่านจนจบ!! ขอบคุณพื้นที่ของพันธ์ทิพย์ และขอบคุณตัวเองที่โคตรเข้มแข็ง!!! เลยว่ะ
" ได้แต่กอดตัวเอง มองหน้าลูก แล้วร้องไห้ในใจ "