ชีวิต
คำว่าชีวิตมันคืออะไรมันคือเรื่องที่ผมเฝ้าถามตัวเองมาวันแล้ววันเล่า ว่าการใช้ชีวิตต้องใช้แบบใดถึงจะถูกต้อง แล้วในบ้างครั้งผมดูเหมือนว่าจะได้คำตอบ แต่แท้จริงแล้วผมกลับไม่รู้คำตอบของความหมายนั้นเลย และทุกครั้งที่เป็นแบบนั้นผมจะงงสับสนกับหนทางการใช้ชีวิตของผมว่าควรจะใช้ชีวิตอย่างไร
ความจริงแล้วผมน่ะอยากจะเป็นที่ยอมรับของทุกคนและอยากจะเป็นตัวของตัวเองให้ได้ เพราะว่าผมอยากมีความมั่นใจในการใช้ชีวิต และต้องการให้คนอื่นชอบผมในแบบที่ผมเป็นโดยที่ไม่ต้องทำตามที่คนอื่นชอบหรืออยากให้เป็น
ถึงแม้ว่าจะอ่านหนังสือหรือพยายามที่จะหาประสบการณ์มากเท่าใดแต่ผมก็ยังไม่พบคำตอบที่ตรงกับใจของผมเสียที ผมเองก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงไม่เข้าใจ ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าการใช้ชีวิตจริงๆมันคืออะไรกันแน่
ผมเคยคิดว่าเวลาคนเราเกิดมาก็ต้องรู้จักใช้ชีวิตให้มีความสุข เพราะความสุขมันคือกำไรของชีวิต ส่วนความทุกข์มันคือ การที่เราขาดทุนในการใช้ชีวิต ดังนั้นการใช้ชีวิตที่ดีของผมคือการทำให้ตัวเองมีความสุขในทุกๆวัน
แต่ถึงอย่างนั้นผมก็กลับรู้สึกว่ามันยังไม่ใช่คำตอบของการใช้ชีวิตอยู่ดี แต่ในทางกลับกันผมรู้สึกว่าที่ผมกำลังใช้ชีวิตอยู่ ณ ตอนนั้น ความสุขนะตอนนี้มันไม่ใช่ความสุขของแท้ แต่มันอาจจะเป็นความสุขเพียงชั่วครู่เท่านั้นมันไม่ใช่ความสุขในระยะยาวที่จะอยู่กับเราไปตลอด แต่ถึงอย่างนั้นผมก็ยังลังเลและยังคงไม่แน่ใจกับคำตอบที่ผมพบเจออยู่ดี
และทุกๆครั้งที่ผมคิดอย่างงี้มันทำให้ผมรูสึกไม่ค่อยเป็นตัวของตัวเองหรือศูนย์เสียความเป็นตัวของตัวเองไปนั้นเอง ซึ่งมันทำให้ผมกลายเป็นคนไม่ค่อยมีความมั่นใจในตัวเองตลอดมา
แต่ในความสับสนลังเลไม่เข้าใจนั้นมันยิ่งทำให้ผมอยากรู้ว่าการใช้ชีวิตให้ดีและคุ้มค่านั้นเป็นอย่างไรมากขึ้นไปอีก แต่ก็อย่างที่เคยบอกมา ว่ายิ่งอยากรู้มากเท่าไรก็ยิ่งจะทำให้ผมสับสนลังเลและไม่เข้าใจมากขึ้นไปอีก
และอยู่ๆผมก็คิดขึ้นมาได้ว่า ทำไมเราต้องการใช้ชีวิตให้คุ้มค่าล่ะเพราะอะไรและเพื่ออะไรกัน ทำไมกันนะทำไม จากการที่ผมจะหาคำตอบของชีวิต แต่ผมกลับมาตั้งคำถามในการใช้ชีวิตแทนเหมือนก่อนจนทำให้ผมไม่สามารถหาคำตอบให้ตนเองจนได้
เพิ่มเติมนะครับความจริงแล้วผมพยายามทำความเข้าใจในหลักการการใช้ชีวิต โดยการอ่านหนังสือ จิตวิทยาพัฒนาตนเอง กับ หนังสือธรรมมะ กับลองอ่านคติ และ คำคมต่างๆแล้วรวมถึงผมลองไปปฏิบัติดูแล้วด้วยแต่กลับไม่เห็นผล
เหตุผลคงเป็นเพราะผมไม่เชื่อและไม่ศรัทธาในทุกเรื่องที่ผมกล่าวมาอย่างท่องแท้ เพราะผมไม่ได้ไม่อยากจะไม่เชื่อ แต่ผมแค่สงสัยเฉยๆครับว่า ที่เขาเขียนที่เขาพิมพ์ที่เขาสอนมามันถูกต้องหรือไม่ และใครเป็นคนตัดสินว่าสิ่งนั้นถูกหรือผิด
แต่ถ้าจะให้ผมสรุปรวมๆแล้วผมอยากจะบอกแค่ว่า
ยิ่งผมเติบโตผมก็ยิ่งเจอแต่ปัญหาจนไม่พบคำตอบเสียทีจนทำให้ผมเป็นทุกข์
และถึงแม้ว่าผมจะบอกตัวเองให้ปล่อยว่าเรื่องนี้ทิ้งไปโดยการชั่งมัน แต่การที่ผมทำอย่างงั้นมันทำให้ผมรู้สึกเหมือนหนีปัญหาอยู่ ผมไม่อยากที่จะหนีปัญหาแต่ผมอยากที่จะเรียนรู้และเข้าใจมันอย่างแท้จริง
ปล.ขอบคุณนะครับที่เสียเวลามาอ่าน
ถ้าใครมีคำแนะนำหรืออะไรดีๆอยากจะฝากไว้ก็ฝากไว้ได้เลยนะครับ ผมสัญญาว่ามันจะลองเก็บไปคิดกับทุกความเห็นที่เป็นประโยชน์ครับขอขอบคุณล่วงหน้านะครับขอบคุณครับ
[ถ้าตกหล่นหรือว่าพิมพ์ผิดหรือว่าทำอะไรผิดพลาดไปขออภัยไว้นะทีนี้ด้วยนะครับ]
การใช้ชีวิตให้ถูกต้องมันคืออะไรกันแน่?
คำว่าชีวิตมันคืออะไรมันคือเรื่องที่ผมเฝ้าถามตัวเองมาวันแล้ววันเล่า ว่าการใช้ชีวิตต้องใช้แบบใดถึงจะถูกต้อง แล้วในบ้างครั้งผมดูเหมือนว่าจะได้คำตอบ แต่แท้จริงแล้วผมกลับไม่รู้คำตอบของความหมายนั้นเลย และทุกครั้งที่เป็นแบบนั้นผมจะงงสับสนกับหนทางการใช้ชีวิตของผมว่าควรจะใช้ชีวิตอย่างไร
ความจริงแล้วผมน่ะอยากจะเป็นที่ยอมรับของทุกคนและอยากจะเป็นตัวของตัวเองให้ได้ เพราะว่าผมอยากมีความมั่นใจในการใช้ชีวิต และต้องการให้คนอื่นชอบผมในแบบที่ผมเป็นโดยที่ไม่ต้องทำตามที่คนอื่นชอบหรืออยากให้เป็น
ถึงแม้ว่าจะอ่านหนังสือหรือพยายามที่จะหาประสบการณ์มากเท่าใดแต่ผมก็ยังไม่พบคำตอบที่ตรงกับใจของผมเสียที ผมเองก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงไม่เข้าใจ ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าการใช้ชีวิตจริงๆมันคืออะไรกันแน่
ผมเคยคิดว่าเวลาคนเราเกิดมาก็ต้องรู้จักใช้ชีวิตให้มีความสุข เพราะความสุขมันคือกำไรของชีวิต ส่วนความทุกข์มันคือ การที่เราขาดทุนในการใช้ชีวิต ดังนั้นการใช้ชีวิตที่ดีของผมคือการทำให้ตัวเองมีความสุขในทุกๆวัน
แต่ถึงอย่างนั้นผมก็กลับรู้สึกว่ามันยังไม่ใช่คำตอบของการใช้ชีวิตอยู่ดี แต่ในทางกลับกันผมรู้สึกว่าที่ผมกำลังใช้ชีวิตอยู่ ณ ตอนนั้น ความสุขนะตอนนี้มันไม่ใช่ความสุขของแท้ แต่มันอาจจะเป็นความสุขเพียงชั่วครู่เท่านั้นมันไม่ใช่ความสุขในระยะยาวที่จะอยู่กับเราไปตลอด แต่ถึงอย่างนั้นผมก็ยังลังเลและยังคงไม่แน่ใจกับคำตอบที่ผมพบเจออยู่ดี
และทุกๆครั้งที่ผมคิดอย่างงี้มันทำให้ผมรูสึกไม่ค่อยเป็นตัวของตัวเองหรือศูนย์เสียความเป็นตัวของตัวเองไปนั้นเอง ซึ่งมันทำให้ผมกลายเป็นคนไม่ค่อยมีความมั่นใจในตัวเองตลอดมา
แต่ในความสับสนลังเลไม่เข้าใจนั้นมันยิ่งทำให้ผมอยากรู้ว่าการใช้ชีวิตให้ดีและคุ้มค่านั้นเป็นอย่างไรมากขึ้นไปอีก แต่ก็อย่างที่เคยบอกมา ว่ายิ่งอยากรู้มากเท่าไรก็ยิ่งจะทำให้ผมสับสนลังเลและไม่เข้าใจมากขึ้นไปอีก
และอยู่ๆผมก็คิดขึ้นมาได้ว่า ทำไมเราต้องการใช้ชีวิตให้คุ้มค่าล่ะเพราะอะไรและเพื่ออะไรกัน ทำไมกันนะทำไม จากการที่ผมจะหาคำตอบของชีวิต แต่ผมกลับมาตั้งคำถามในการใช้ชีวิตแทนเหมือนก่อนจนทำให้ผมไม่สามารถหาคำตอบให้ตนเองจนได้
เพิ่มเติมนะครับความจริงแล้วผมพยายามทำความเข้าใจในหลักการการใช้ชีวิต โดยการอ่านหนังสือ จิตวิทยาพัฒนาตนเอง กับ หนังสือธรรมมะ กับลองอ่านคติ และ คำคมต่างๆแล้วรวมถึงผมลองไปปฏิบัติดูแล้วด้วยแต่กลับไม่เห็นผล
เหตุผลคงเป็นเพราะผมไม่เชื่อและไม่ศรัทธาในทุกเรื่องที่ผมกล่าวมาอย่างท่องแท้ เพราะผมไม่ได้ไม่อยากจะไม่เชื่อ แต่ผมแค่สงสัยเฉยๆครับว่า ที่เขาเขียนที่เขาพิมพ์ที่เขาสอนมามันถูกต้องหรือไม่ และใครเป็นคนตัดสินว่าสิ่งนั้นถูกหรือผิด
แต่ถ้าจะให้ผมสรุปรวมๆแล้วผมอยากจะบอกแค่ว่า
ยิ่งผมเติบโตผมก็ยิ่งเจอแต่ปัญหาจนไม่พบคำตอบเสียทีจนทำให้ผมเป็นทุกข์
และถึงแม้ว่าผมจะบอกตัวเองให้ปล่อยว่าเรื่องนี้ทิ้งไปโดยการชั่งมัน แต่การที่ผมทำอย่างงั้นมันทำให้ผมรู้สึกเหมือนหนีปัญหาอยู่ ผมไม่อยากที่จะหนีปัญหาแต่ผมอยากที่จะเรียนรู้และเข้าใจมันอย่างแท้จริง
ปล.ขอบคุณนะครับที่เสียเวลามาอ่าน
ถ้าใครมีคำแนะนำหรืออะไรดีๆอยากจะฝากไว้ก็ฝากไว้ได้เลยนะครับ ผมสัญญาว่ามันจะลองเก็บไปคิดกับทุกความเห็นที่เป็นประโยชน์ครับขอขอบคุณล่วงหน้านะครับขอบคุณครับ
[ถ้าตกหล่นหรือว่าพิมพ์ผิดหรือว่าทำอะไรผิดพลาดไปขออภัยไว้นะทีนี้ด้วยนะครับ]