เราเป็นคนขี้หวงทุกอย่างเลย คือมันมีเส้นบางๆระหว่างขี้หวงกับรักษาของ เราไม่ชอบคนที่ยืมของเราแล้วไม่รักษาไม่ถนุถนอมทั้งๆที่เราดูแลของอย่างดี
เช่น ปากกาเมจิกราคาค่อยข้างแพงเพื่อนคนหนึ่งยื่นให้เพื่อนอีกคนแบบไม่ถามเราซักคำซึ่งสีไม้ก็มีเราก็ไม่ได้อะไร แต่มันยังขัดใจ พอกลับบ้านมาสีเราที่พึ่งซื้อได้1อาทิตย์มันทู่มาก หัวจากเเหลมๆคือเสียไปเลยเราเศร้ามากพูดแล้วจะร้องไห้ คือเราหวงของมากๆเราเกลียดมากที่คนอื่นไม่รักษาของเรา
เรื่องต่อมาเป็นเรื่อง แอร์พอด(แท้)เราพึ่งซื้อได้ไม่กี่วันเพื่อนในห้องขอดูแล้วแกะเคสซึ่งแกะแบบดึงที่พับมันแรงจนเรารู้สึกได้ว่าของเรามันไม่เหมือนเดิม คือเราแบบแค้นมากนะรู้ว่าไม่ได้ตั้งใจแต่ควรจะมีมารยาทในการใช้ของผู้อื่นกว่านี้
คือเราเป็นคนชอบอยู่คนเดียวด้วยแต่เราก็ชอบการมีเพื่อนส่วนตัวแล้วเพื่อนๆก็จะยืมปากกายืมลิปยืมอะไรเราตลอด จนคิดว่าบางทีมันเป็นของสาธารณะเกินไปปะ
คือควรจะมีติดตัวไว้ก็ดีจะได้ไม่รบกวนคนอื่นทุกวัน
ปล.ทุกคนคิดเห็นอย่างไรเราควรจะจัดการความคิดดีๆหรือไปบอกคนที่ยืมดีๆ
เป็นคนขี้หวงมากๆ
เช่น ปากกาเมจิกราคาค่อยข้างแพงเพื่อนคนหนึ่งยื่นให้เพื่อนอีกคนแบบไม่ถามเราซักคำซึ่งสีไม้ก็มีเราก็ไม่ได้อะไร แต่มันยังขัดใจ พอกลับบ้านมาสีเราที่พึ่งซื้อได้1อาทิตย์มันทู่มาก หัวจากเเหลมๆคือเสียไปเลยเราเศร้ามากพูดแล้วจะร้องไห้ คือเราหวงของมากๆเราเกลียดมากที่คนอื่นไม่รักษาของเรา
เรื่องต่อมาเป็นเรื่อง แอร์พอด(แท้)เราพึ่งซื้อได้ไม่กี่วันเพื่อนในห้องขอดูแล้วแกะเคสซึ่งแกะแบบดึงที่พับมันแรงจนเรารู้สึกได้ว่าของเรามันไม่เหมือนเดิม คือเราแบบแค้นมากนะรู้ว่าไม่ได้ตั้งใจแต่ควรจะมีมารยาทในการใช้ของผู้อื่นกว่านี้
คือเราเป็นคนชอบอยู่คนเดียวด้วยแต่เราก็ชอบการมีเพื่อนส่วนตัวแล้วเพื่อนๆก็จะยืมปากกายืมลิปยืมอะไรเราตลอด จนคิดว่าบางทีมันเป็นของสาธารณะเกินไปปะ
คือควรจะมีติดตัวไว้ก็ดีจะได้ไม่รบกวนคนอื่นทุกวัน
ปล.ทุกคนคิดเห็นอย่างไรเราควรจะจัดการความคิดดีๆหรือไปบอกคนที่ยืมดีๆ