เริ่มแรกเลยนะครับ ผมเป็นคนที่กวนๆ เวลาผมจะคุยบอกเหตุผลผมก็ไม่ค่อยใช้อารมณ์กับพ่อแม่ ถึงจะใช้ก็นานๆครั้ง แต่เราก็รู้ว่ามันไม่เหมาะสมแต่มันก็บาง
เหตุการ์ณอะเนอะ
ยกตัวอย่างเหตุการ์ณละกันครับหรือจะว่ามันเป็นผมก็ได้แหล่ะแต่จะให้เข้าใจง่ายขึ้นนิดหน่อย
A:แม่ผมอยากได้โทรศัพท์ใหม่ โทรศัพท์มันพังแล้ว
แม่:พังหมดทุกเครื่องแหล่ะกี่เครื่องๆ
A:ก็มันพังแล้วผมจะใช้เครื่องใครล่ะแม่'' บอกเหตุผลบราๆๆๆๆ ''
แม่://เงียบ ทำหน้าแบบไม่รับรู้อะไรเหมือนเสียงผ่านๆหูไป
A:นี่ไงดูสิเครื่องนี้เขาบอกว่าคุ้มนะงบไม่เกิน หมื่น เอง นะแม่ ''บอกข้อมูลบลาๆๆๆ''
แม่:มันก็คุ้มทั้งนั้นแหล่ะ //ใส่อารมณ์แบบไม่พอใจ
A:ก็เครื่องนี้พังนี่แม่จะให้ใช้เครื่องจอดำๆแบบนี้หรอโทรไรก็โทรไรก็ไม่ได้ทำไรก็ไม่ได้นิ
แม่:ก็มันน่าซื้อให้มั้ยล่ะพังทุกเครื่อง //เสียงแบบไม่พอใจ [เขารู้หมดทุกอย่างในบ้านแต่ก็แทบไม่รับรู้อย่างอื่นเลยโดยเฉพาะเหตุผลของผมเอง]

แม่ผมเป็นจำพวกแบบใช้อารมณ์เก่งใช้อารมณ์ตัดสินใจ ไม่ได้ว่าแม่ผมนะแต่ก็อยากให้ทุกคนเข้าใจ ผมอยากคุยกับเขาดีๆแท้ๆ ผมไม่ค่อยคิดจะเอาตัวเองเป็นศูนย์กลางเลย เราบอกเหตุผลแล้วก็แล้วเค้าก็ไม่เคยคิดจะโต้ตอบในทางที่ดีเลย ถ้าผมมีลูกผมก็คงไม่ทำแบบนี้หรอกครับผมควรเข้าใจความรู้สึกซึ่งกันและกันไม่ใช่เอาแต่ใช้อารมณ์แต่สมองไม่คิด เงินแต่ละบาทหายากก็จริงครับผมว่าเราก็ควรต้องใช้เงินและความคิดในการแก้ปัญหาอยุ่ดี ใครๆก็บอกว่าผมชอบเถียงเอ้าก็กล้าถามก็ต้องกล้าพูดป่ะถามและคุยเพื่อเหตุผลไม่คิดชวนทะเลาะเลยด้วยซ้ำเขาสิจะเริ่มทะเลาะกับเราก่อนเอง

''คิดว่าไงครับผมควรปรับตัวเองดีมั้ยครับผมว่ามันก็เป็นที่ตัวผมเองส่วนใหญ๋''