9/10/63
ตอนนี้ผมไม่รู้ว่าผมเป็นอะไรทำไมถึงนอนไม่หลับทุกที่เวลานี้ผมจะต้องง่วงแล้ว. แต่วันนี้ไม่ ไม่รู้ทำไมผมเป็นห่วงเธอก็ไม่รู้. (ที่ผมเป็นห่วงคือเมื่อวันที่8/10/63 เธอได้ไปทิปกับเพื่อนๆเป็นทิปของ
วิทลัย)ผมคุยกับเธอตั้งแต่วันที่7แล้วยาวมาถึงเช้าวันที่8 เธอให้เราปลุกตั้งแต่ตีสี่กว่าผมก็ยังคุยอยู่แล้วเธอก็ไปอาบน้ำแตรียมตัวประมาณตีห้าครึ่งเธอก็ออกเดินทางผ่านไป15นาทีสายที่คุยกันก็หลุดผมจึงทักไปบอกเธอว่าสายหลุดแล้วนะ ถ้าถึงแล้วก็บอกเราด้วย. หลังจากนั้นประมาณ10นาทีเพื่อนเธอก็ทักมาบอกว่าโทรศัพท์เธอหาย ไม่ได้คุยกันอยู่หรอผมเลยบอกว่าสายมันหลุดไปเป็น10นาทีแล้ว
แล้วเพื่อนเธอจึงบอกว่าเดี๋ยวเราไปถึงก่อนเดี๋ยวเธอจะคุยด้วยพอมาถึงเธอก็ทักมาแล้วถามเราว่าโทรกันอยู่ไม่ใช่หรอไม่ได้ยินเสียงอะไรเลยหรือไงเราก็ตอบว่าก็ได้ยินแต่เสียงลมนิแล้วสายก็หลุด(ที่สายหลุดอาจเกิดจากโทรศัพท์เธอหายแล้วเธอใช้โทรศัพท์คนอื่นโทรมาก็ได้)แล้วหลังจากนั้นเธอก็ให้ผมทักไปบอกแม่เธอว่าโทรศัพท์หาย. แล้วผมก็ทักไปบอกแม่เธอ แล้วเธอก็ใช้ไลล์เพื่อนเธอทักคุยกับผมเป็นระยะๆผมเลยบอกกับเขาไปว่าเดี๋ยวเอาโทรศัพท์ขอผมไปใช้ก่อนก็ได้เพราะผมมีสองเครื่องแต่เธอก็ไม่ยอม. ด้วยความเป็นห่วงผมวันนั้นทั้งวันผมเลยไม่เป็นอันทำอะไร. ได้แต่รอเธอทักมาคุย พอประมาณสองทุ่มเธอก็ส่งรูปเธอมา แต่ผมเห็นว่ามันแปลกๆผมเลยถามว่าเป็นอะไรเธอตอบว่าเปล่า. แต่ผมรู้สึกว่าเธอมีอะไรจะบอกแล้วจากนั้นไม่นานเธอก็บอกว่าเธอขอกินเหล้ากับเพื่อน. ผมเลยเข้าใจที่ผมรู้สึกว่าเธอมีอะไรจะพูดนั่นเป็นเรื่องนี้นี่เอง. ผมเห็นสีหน้าที่เขาถ่ายรูปนั้นเหมื่อนมีอะไรที่กำลังปิดผมอยู่. ผมเลยถามไปว่าใครไปซื้อ กินกับใครบ้าง แล้วเธอไปกับวิทลัยจารย์ไม่ว่าหรอแล้วเธอก็ไม่ตอบประมาณ5-10นาที เหมือนว่าตอนเธอขอนั้นเธอกำลังกินอยู่. ผมเลยตอบไปว่าครับกินได้เลยผมห้ามไม่ได้อยู่แล้วครับ.แล้วเธอก็ตอบว่าครับ ผมเลยบอกว่าผมถามไปตั้งหลายข้อตอบผมแค่นี้นี่นะ. แล้วก็คำถามผมพร้อมกับข้อโทษ. ใครไปซื้อ=เรา. กินกับใครบ้าง=เพื่อน. แล้วจารย์ไม่ว่าหรอ=ครับ. (=หมายถึงที่เธอตอบผม) “เธอตอบเหมือนเธอรีบไปไหม”ผมเลยถามต่อว่ากินกี่คนมีผู้ชายมั้ย. (แฟนผมเป็นผู้หญิงนะครับ. แต่ชอบพูดครับเฉยๆ)ผ่านไปประมาณหนึ่งชัวโมง เธอก็มาตอบผม. มีผู้ชายมั้ย=มี กินกี่คน=ตอบแรก6คนแต่ตอนนี้มีเยอะ “แล้วก็รู้สึกน้อยใจก็ถามไปติดๆกันแต่เป็นชัวโมงเลยเนี่ยนะเธอจึงตอบผมผมเสียใจมากเราคงไม่ได้อยูในสายตาเธอเลยมั่ง”ผมเลยบอกว่างั้นเราไม่กวนแล้วบ่ายบาย เธอตอบทันทีว่าครับ. “เธอตอบอย่างั้นก็ไม่ผิด แต่คำตอบที่ผมอยากได้ยินต่อจากนั้นก็คน ไม่เป็นไรเดี๋ยวเราก็จะพอ แล้วอะไรประมาณนี้”ผ่านไปประมาณชัวโมงครึ่ง. เธอคงคิดว่าผมลับแล้วเพราะผมต้องตื่นเช้า. เธอลงสตอรี่ประมาณว่าผู้ที่เหลือรอดอะไรประมาณนี้ แล้วสตอรี่ต่อไปคือรูปที่เธอนั่งกินเหล้าอยู่ข้างกับผู้ชายคนนึง.ที่มีเป็นร้อยๆไร่ทำไมถึงต้องนั่งชิดกันขนาดนั้น เพื่อนคนอื่นๆห่างกันประมาวานึงได้ แล้วคงเป็นเพื่อนเธอถ่ายถ้าเป็นเธอคงจะไม่ถ่ายแบบนั้นเพราะตสอรี่ส่วนใหญ่จะเป็นรูปเดี๋ยวมันเป็นรูปหมูก็จริงมีอยูประมาณ6-7 ทำไมไม่ไปนั่งใกล้กับคนอื่น ทำไมมานั่งคู่กับเธอ. เป็นคุณรู้สึกยังไงเเต่ผมเสียความรูสึก ชอบทำตัวแบบนี้แล้วจะไม่ให้ผมห่วงได้ยังไง แถมวันนี้เป็นวันที่9แล้ว พรุ่งนี้ก็เป็นวันครบรอบแล้วแล้วต้องคิดยังไงครับ
ตอบที
เธอทำำำำแบบนี้ผมควรทำตัวยังไงครับ
ตอนนี้ผมไม่รู้ว่าผมเป็นอะไรทำไมถึงนอนไม่หลับทุกที่เวลานี้ผมจะต้องง่วงแล้ว. แต่วันนี้ไม่ ไม่รู้ทำไมผมเป็นห่วงเธอก็ไม่รู้. (ที่ผมเป็นห่วงคือเมื่อวันที่8/10/63 เธอได้ไปทิปกับเพื่อนๆเป็นทิปของ
วิทลัย)ผมคุยกับเธอตั้งแต่วันที่7แล้วยาวมาถึงเช้าวันที่8 เธอให้เราปลุกตั้งแต่ตีสี่กว่าผมก็ยังคุยอยู่แล้วเธอก็ไปอาบน้ำแตรียมตัวประมาณตีห้าครึ่งเธอก็ออกเดินทางผ่านไป15นาทีสายที่คุยกันก็หลุดผมจึงทักไปบอกเธอว่าสายหลุดแล้วนะ ถ้าถึงแล้วก็บอกเราด้วย. หลังจากนั้นประมาณ10นาทีเพื่อนเธอก็ทักมาบอกว่าโทรศัพท์เธอหาย ไม่ได้คุยกันอยู่หรอผมเลยบอกว่าสายมันหลุดไปเป็น10นาทีแล้ว
แล้วเพื่อนเธอจึงบอกว่าเดี๋ยวเราไปถึงก่อนเดี๋ยวเธอจะคุยด้วยพอมาถึงเธอก็ทักมาแล้วถามเราว่าโทรกันอยู่ไม่ใช่หรอไม่ได้ยินเสียงอะไรเลยหรือไงเราก็ตอบว่าก็ได้ยินแต่เสียงลมนิแล้วสายก็หลุด(ที่สายหลุดอาจเกิดจากโทรศัพท์เธอหายแล้วเธอใช้โทรศัพท์คนอื่นโทรมาก็ได้)แล้วหลังจากนั้นเธอก็ให้ผมทักไปบอกแม่เธอว่าโทรศัพท์หาย. แล้วผมก็ทักไปบอกแม่เธอ แล้วเธอก็ใช้ไลล์เพื่อนเธอทักคุยกับผมเป็นระยะๆผมเลยบอกกับเขาไปว่าเดี๋ยวเอาโทรศัพท์ขอผมไปใช้ก่อนก็ได้เพราะผมมีสองเครื่องแต่เธอก็ไม่ยอม. ด้วยความเป็นห่วงผมวันนั้นทั้งวันผมเลยไม่เป็นอันทำอะไร. ได้แต่รอเธอทักมาคุย พอประมาณสองทุ่มเธอก็ส่งรูปเธอมา แต่ผมเห็นว่ามันแปลกๆผมเลยถามว่าเป็นอะไรเธอตอบว่าเปล่า. แต่ผมรู้สึกว่าเธอมีอะไรจะบอกแล้วจากนั้นไม่นานเธอก็บอกว่าเธอขอกินเหล้ากับเพื่อน. ผมเลยเข้าใจที่ผมรู้สึกว่าเธอมีอะไรจะพูดนั่นเป็นเรื่องนี้นี่เอง. ผมเห็นสีหน้าที่เขาถ่ายรูปนั้นเหมื่อนมีอะไรที่กำลังปิดผมอยู่. ผมเลยถามไปว่าใครไปซื้อ กินกับใครบ้าง แล้วเธอไปกับวิทลัยจารย์ไม่ว่าหรอแล้วเธอก็ไม่ตอบประมาณ5-10นาที เหมือนว่าตอนเธอขอนั้นเธอกำลังกินอยู่. ผมเลยตอบไปว่าครับกินได้เลยผมห้ามไม่ได้อยู่แล้วครับ.แล้วเธอก็ตอบว่าครับ ผมเลยบอกว่าผมถามไปตั้งหลายข้อตอบผมแค่นี้นี่นะ. แล้วก็คำถามผมพร้อมกับข้อโทษ. ใครไปซื้อ=เรา. กินกับใครบ้าง=เพื่อน. แล้วจารย์ไม่ว่าหรอ=ครับ. (=หมายถึงที่เธอตอบผม) “เธอตอบเหมือนเธอรีบไปไหม”ผมเลยถามต่อว่ากินกี่คนมีผู้ชายมั้ย. (แฟนผมเป็นผู้หญิงนะครับ. แต่ชอบพูดครับเฉยๆ)ผ่านไปประมาณหนึ่งชัวโมง เธอก็มาตอบผม. มีผู้ชายมั้ย=มี กินกี่คน=ตอบแรก6คนแต่ตอนนี้มีเยอะ “แล้วก็รู้สึกน้อยใจก็ถามไปติดๆกันแต่เป็นชัวโมงเลยเนี่ยนะเธอจึงตอบผมผมเสียใจมากเราคงไม่ได้อยูในสายตาเธอเลยมั่ง”ผมเลยบอกว่างั้นเราไม่กวนแล้วบ่ายบาย เธอตอบทันทีว่าครับ. “เธอตอบอย่างั้นก็ไม่ผิด แต่คำตอบที่ผมอยากได้ยินต่อจากนั้นก็คน ไม่เป็นไรเดี๋ยวเราก็จะพอ แล้วอะไรประมาณนี้”ผ่านไปประมาณชัวโมงครึ่ง. เธอคงคิดว่าผมลับแล้วเพราะผมต้องตื่นเช้า. เธอลงสตอรี่ประมาณว่าผู้ที่เหลือรอดอะไรประมาณนี้ แล้วสตอรี่ต่อไปคือรูปที่เธอนั่งกินเหล้าอยู่ข้างกับผู้ชายคนนึง.ที่มีเป็นร้อยๆไร่ทำไมถึงต้องนั่งชิดกันขนาดนั้น เพื่อนคนอื่นๆห่างกันประมาวานึงได้ แล้วคงเป็นเพื่อนเธอถ่ายถ้าเป็นเธอคงจะไม่ถ่ายแบบนั้นเพราะตสอรี่ส่วนใหญ่จะเป็นรูปเดี๋ยวมันเป็นรูปหมูก็จริงมีอยูประมาณ6-7 ทำไมไม่ไปนั่งใกล้กับคนอื่น ทำไมมานั่งคู่กับเธอ. เป็นคุณรู้สึกยังไงเเต่ผมเสียความรูสึก ชอบทำตัวแบบนี้แล้วจะไม่ให้ผมห่วงได้ยังไง แถมวันนี้เป็นวันที่9แล้ว พรุ่งนี้ก็เป็นวันครบรอบแล้วแล้วต้องคิดยังไงครับ
ตอบที