คือไม่ไหวกับแม่มาก คือจะเล่าให้นะครับ ขอร้องแหละ อย่าหาว่าผมมโนเขียน ผมบอกตามความจริงเลย
คือ
มีวันนึงที่แม่แอบกินลูกชิ้นผม แล้วผมที่กำลังเล่นทรศ.อยู่ได้ทำเสียงนิดนึงที่เหนื่อยใจกับข้อความในทรศ. แล้วแม่ก็หาว่ากินแค่นี้ก็ไม่ได้ ผมก็งงมาก ว่าผมทำไรผิด ผมก็บอกว่า ก็ไม่ได้ห้ามกิน ทำไมไม่เข้าใจ แล้วพอตอนกลางคืนมา ปกติผมอยู่ในห้องเล่นเกมผม ปกติแม่จะเป็นคนมาขอให้เปิดประตูบ้านเพราะแม่จะไปรับน้องที่เลิกเรียนดึก แต่ไม่มาหาผมเลย แม้แต่ตอนกลับมาก็ไม่มาหาผม จนผมขึ้นบ้านไป แม่ผมก็ไม่พูดไรอีก แถมยังถอนหายใจเร็วอีก แล้วเหมือนหน้าตาอาฆาตแค้นผมมากเลย
แล้วพอวันถัดมาเนี่ย ผมก็ไปรร. แม่ก็ไม่คุยอะไรเลย ไม่สนผมด้วยซ้ำ เวลาเจอหน้าผมก็เหมือนจะโกรธๆ เหมือนอคติผมแล้วอ่ะ ผมงงมากทำๆรผิด ตอนแม่มารับ แม่ทำเป็นคุยกับน้องอีกคนนึงของผมดี แต่ไม่คุยกับผม เหมือนจะโกรธผม อคติมาก แล้วรีบขับรถเร็วอีก คือ ผมไร้ค่าหรอ แม่ผมมองผมว่าผมไร้ค่า ไม่เคยห่วงไรผมละ วันนี้ตอนที่กลับมาระบน้อง ผมขึ้นบ้านเสร็จ ผมเห็นว่าวันนี้ป้าจะมา เลยไม่ล็อกประตู แล้วแม่ก็บอกให้น้องไปล็อกประตู กับเปิดไฟแทน แทนที่จะบอกผมล่วงหน้า ผมจะไปรู้ไหม นี่คือผมไม่มีค่าละ ไม่คุยไรกับผมละ ผมไม่ไหวกับสังคมครอบครัวแบบนี้จริงๆ พ่อผมก็อยู่ตจว. ยายผมก็พูดไม่ได้ ผมไม่รู้จะต้องทำไง แม่ก็ไม่เคยเข้าใจผมสักที พอมีความคิดก็โดนหาว่าเป็นลูกเนรคุณไปหมด ผมต้องเป็นฝ่ายผิดตลอด เศร้ามากครับ ผมไม่รู้จะต้องทำไงแล้ว กับเรื่องที่แม่ไม่เข้าใจ ไม่รักลูก
เรารู้สึกอัดอั้นใจครับ
คือ
มีวันนึงที่แม่แอบกินลูกชิ้นผม แล้วผมที่กำลังเล่นทรศ.อยู่ได้ทำเสียงนิดนึงที่เหนื่อยใจกับข้อความในทรศ. แล้วแม่ก็หาว่ากินแค่นี้ก็ไม่ได้ ผมก็งงมาก ว่าผมทำไรผิด ผมก็บอกว่า ก็ไม่ได้ห้ามกิน ทำไมไม่เข้าใจ แล้วพอตอนกลางคืนมา ปกติผมอยู่ในห้องเล่นเกมผม ปกติแม่จะเป็นคนมาขอให้เปิดประตูบ้านเพราะแม่จะไปรับน้องที่เลิกเรียนดึก แต่ไม่มาหาผมเลย แม้แต่ตอนกลับมาก็ไม่มาหาผม จนผมขึ้นบ้านไป แม่ผมก็ไม่พูดไรอีก แถมยังถอนหายใจเร็วอีก แล้วเหมือนหน้าตาอาฆาตแค้นผมมากเลย
แล้วพอวันถัดมาเนี่ย ผมก็ไปรร. แม่ก็ไม่คุยอะไรเลย ไม่สนผมด้วยซ้ำ เวลาเจอหน้าผมก็เหมือนจะโกรธๆ เหมือนอคติผมแล้วอ่ะ ผมงงมากทำๆรผิด ตอนแม่มารับ แม่ทำเป็นคุยกับน้องอีกคนนึงของผมดี แต่ไม่คุยกับผม เหมือนจะโกรธผม อคติมาก แล้วรีบขับรถเร็วอีก คือ ผมไร้ค่าหรอ แม่ผมมองผมว่าผมไร้ค่า ไม่เคยห่วงไรผมละ วันนี้ตอนที่กลับมาระบน้อง ผมขึ้นบ้านเสร็จ ผมเห็นว่าวันนี้ป้าจะมา เลยไม่ล็อกประตู แล้วแม่ก็บอกให้น้องไปล็อกประตู กับเปิดไฟแทน แทนที่จะบอกผมล่วงหน้า ผมจะไปรู้ไหม นี่คือผมไม่มีค่าละ ไม่คุยไรกับผมละ ผมไม่ไหวกับสังคมครอบครัวแบบนี้จริงๆ พ่อผมก็อยู่ตจว. ยายผมก็พูดไม่ได้ ผมไม่รู้จะต้องทำไง แม่ก็ไม่เคยเข้าใจผมสักที พอมีความคิดก็โดนหาว่าเป็นลูกเนรคุณไปหมด ผมต้องเป็นฝ่ายผิดตลอด เศร้ามากครับ ผมไม่รู้จะต้องทำไงแล้ว กับเรื่องที่แม่ไม่เข้าใจ ไม่รักลูก