การที่เเม่บอกกับเราว่าไม่น่ามีลูกอย่างเราเลยเเล้วเเม่ก็ไล่เราให้ไปตายเค้าเกียจเราขนาดนั้นเลยหรอ?

เรื่องมันเริ่มเดือนที่เเล้วตอนที่เราเลิกเรียนเเล้วเพื่อนบอกว่ามันจะไปรอพ่อที่ห้างเเล้วบ้านเราอยู่ใกล้ห้างพอเราก็เลยไปกับเพื่อน​ เราก็เเวะโทรบอกเเม่ว่า"วันนี้กลับช้าหน่อยนะเเม่น่าจะกลับตอนประมาณ4โมงเพื่อนชวนมาห้าง" ตอนเเรกเเม่เราก็เออออโอเคไป​พอพ่อเพื่อนมาเราก็กลับบ้านเลย​ พอถึงบ้านเราก็กลับเข้าห้องไปทำการบ้านตามปรกติสักพักเเม่ก็เรียกเราเหมือนจะให้ไปซื้อของละมั้งถ้าจำไม่ผิดเราก็บอกว่าเราทำการบ้านอยู่ยังไม่ว่างพอเสร็จเดี๋ยวไปซื้อให้จากนั้นนางก็เริ่มบ่นว่า" ทีพอเพื่อนให้ไปห้างนี่ระริกระรี้ไปไว้เลยนะนี่มันชั่วจริงๆไม่น่าเกิดมาเป็นลูกกูเลยไอเเด็กสันดารเ*ี้ยจะไปตายที่ไหนก็ไป" เราโดนเเม่ด่าบ่อยมากด่าเหมือนหมูเหมือนหมาเลยเเต่คือเรามาสดุดคำที่เเม่ไล่เราให้ไปตายคำนั้นมันทำเราเสียใจมากจริงๆจากนั้นเราก็รีบไปซื้อของให้เเม่พอกลับมาเราก็เอาของวางไว้ให้เเม่เเล้วก็เข้าห้องไปร้องไห้เลย​ เราไม่เข้าใจว่าเเม่เกียจเราขนาดนั้นเลยหรอ​เเค่เราไปห้างเราผิดขนาดนั้นเลยหรอหรือเราไม่น่าเกิดมาจริงๆวะ​เราคิดว่าถ้าเราตายไปเค้าจะดีใจมั้ยวะอยู่ไปก็เป็นภาระเค้าเเต่เราก็ห่วงเค้านะเรารักเค้ามากเเต่เเม่พูดกับเราเเบบนี้เราทำใจไม่ค่อยได้เลย​ ทุกวันนี้เค้าก็ยังด่าเราตามปรกติ​ บางครั้งเราก็เเอบคิดนะว่าถ้าตายๆไปเค้าคงดีใจมากๆเเน่เลยที่ไม่ต้องมีภาระอย่างเราอีกเเล้ว