เราก็เป็นอีกคนที่พ่อแม่หย่าร้างกัน จำความได้ก็น่าจะ 7 ขวบ อยู่กับยายมาตลอด แม่ไปทำงานก็มาหาบ้าง
แต่พ่อหายไปเลย เราเลยรู้สึกโหยหาคำว่าพ่อเอามากๆ ไม่รู้ด้วยซ้ำกอดพ่อมันรู้สึกยังไง จนวันนึงเขาก็กลับมาตอนนั้นเราก็ประมาณ ป.5 ได้แล้ว เราดีใจมากๆ พ่อชอบพาเราไปกินอะไรอร่อยๆที่เราไม่เคยมีโอกาสได้กิน เขาชอบนัดเราว่าจะมารับเราไปกินข้าวด้วยแล้วทุกครั้งเราจะรอเขาอย่างมีหวัง แต่พ่อจะผิดนัดตลอด จนเราขึ้นป.6พ่อตัดสินใจจะเอาเราไปอยู่ด้วย เราตอบรับทันทีแบบไม่ลังเลเลย พอเราเข้ามาอยู่กับพ่อ บ้านของพ่อก็จะมีพ่อแม่เลี้ยงและน้องของเรา เรารักน้องมากและช่วยเลี้ยงน้องเท่าที่เราจะทำได้ ผ่านไปไม่ถึงปีที่เราเข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้ พ่อเริ่มพูดคำไม่ดีกับเรา พูดคำที่ไม่คิดว่าคนเป็นพ่อจะพูดคำนั้นออกมาได้ พอนานเข้าเรื่อยๆพ่อเรามีน้องอีกคน เราก็ช่วยเลี้ยงน้องตามปกติทุกอย่าง แต่ตลอดที่ผ่านมาที่เรามาอยู่ที่นี่ มาอยู่กับคนที่ได้ขึ้นชื่อพ่อ ที่ไม่เคยจำได้แม้กระทั่งวันเกิดของเราด้วยซ้ำ เราไม่เคยได้มีเสื้อผ้าใหม่ๆใส่ เพราะต้องใส่แต่ของเก่าๆจากคนอื่น เราเข้ามัธยมแต่เราได้ตังไปโรงเรียนเท่ากับน้องที่อยู่ประถมต้นอยู่เลย เราพยายามจะไม่คิดกับเรื่องเล็กๆน้อยๆพวกนี้ แต่นับวันพ่อก็ยิ่งพูดกับเราแรงขึ้นทุกวัน ตอนโรงเรียนเลิกเราเป็นคนเดียวที่ต้องนั่งรอผู้ปกครองคนเดียวจนมืดทุกวัน ต่างกับน้องที่มีแม่เลี้ยงไปรับ เราพยายามเข้าใจพ่อ ว่าคนกลางก็ทำใจลำบาก แต่บางทีเราก็ไม่เข้าใจจริงๆว่าคำพูดแต่ละคำที่เขาพูดออกมาได้ยังไง พ่อจะเราพาลไปหาแม่ตลอด แบบว่าก็เหมืองแม่นั่นแหละไปอยู่ที่ไหนก็ เราไม่ชอบประโยคนี้มากพ่อชอบพูดซ้ำๆบ่อยๆ จนบางที่เราก็แอบเกียจเขาเหมือนกัน เราอยากกลับไปอยู่กับยาย แต่พ่อเป็นคนส่งเราเรียนพ่อก็จะพูดแต่ว่าจะกลับไปทำไม เรากลายเป็นคนเงียบไม่พูด ชอบอยู่เงียบๆเวลาอยู่ที่บ้าน เรามีความสุขแค่ตอนที่เราได้อยู่กับเพื่อน จนตอนนี้เราอายุ18เราได้ออกมาใช้ชีวิตคนเดียวพร้อมกับพ่วงคำว่าจะไปตายไหนก็ไปของพ่อเรามาด้วย เราร้องไห้ทุกวัน ประโยคที่พ่อเคยด่าเรามาวนกลับมาในหัวทุกวันแทบจะทุกประโยคบางทีเราเห็นครอบครัวคนอื่นรักกันเราจะรู้สึกแย่ทันที ซึ่งคนอื่นไม่มีใครเข้าใจเลยว่าทำไมเราถึงเป็นแบบนี้ ไม่มีใครเข้าใจว่าทำไมเรามีอะไรจะชอบเงียบใส่ ไม่มีใครเข้าใจว่าคำพวกนั้นมันแย่แค่ไหน ถ้าเราเลือกได้เราก็ไม่ได้อยากเป็นคน ชอบร้องไห้ ชอบเงียบ คนอ่อนแอหรอก เราอยากเข้มแข็งให้ได้มากกว่านี้ แต่เราเลือกไม่ได้ที่จะไม่รู้สึก เราแย่มากใช่ไหมที่ทำให้คนรอบข้างรู้กสึกแย่กับเราไปด้วย