ขอพื้นที่ระบายหน่อยค่ะ
แม่เราชอบพูดให้เรารู้สึกไม่มั่นใจรู้สึกแย่ตลอดว่าตัวเราพยามขนาดนี้ยังไม่ดีพออีกหรอ บางครั้งพยามดูแลตัวเองหัดทาครีมแต่งหน้าแต่แต่งประเภทที่บางมากๆทาแค่ครีมกันแดดเจลบำรุงผิวและก็ลิปสีนู้ดอ่อนๆ แม่ก็ด่าว่าแรดมองแรงอีกด้วยกระโปรงถึงกลางเข่าแต่ไม่เลยเข่าก็สั้นมากแล้วสำหรับเขาถ้าใส่คงกลายเป็น
ไปเลย
วันนี้เพื่อนให้กระโปรงมาเพราะเพื่อนเราใส่ไม่ได้เราเลยบอกแม่แล้วเอามาลองที่บ้านพอเราใส่สิ่งที่แม่พูดคือจะใส่ให้มันรัดทำไม(กระโปรงม.ปลายนะคะ ต้องใส่ที่เอวหรือสะโพกถึงจะดูดี)แม่เราบอกว่ามันดูกระแดะเข้าใจไหม....มันดูกระแดะเน้นคำนี้แล้วจ้องตาเรารู้สึกผิดหวังมากเลยที่แม่ยังใช้คำพูดพวกนี้กับเราอยู่อีกหรอแต่จริงๆเค้าก็พูดแบบนี่นะคะแต่ไม่บ่อยเท่าไหร่เราคิดว่าเดี่ยวก็ชินเองแล้วเค้าจะพูดคำพวกนี้กับเราแค่คนเดียวกับพ่อกับน้องไม่พูดเลย เวลาน้องกับเราไปนั่งกับแม่ แม่ก็จะชมน้องว่าน่ารักน่าใสสวยหุ่นดี แต่กับเราหน้าสิวดำอ้วน แต่จริงๆเราไม่มีสิวเลยนะคะเราขาวกว่าน้องแล้วผอมกว่าด้วยแต่อ้วนอันนี้ไม่เถียงน้องหนัก74เราหนัก63สูงพอๆกัน แต่ทำไมเราขี้เหร่ในสายตาแม่ตลอดแม่ไม่เคยชมเลยพอเราพูดเรื่องที่เราภูมิใจในตัวเองให้แม่ฟังแม่ก็จะเงียบแล้วไม่ตอบเวลาเราถามว่าแม่คิดว่าดีไหม บางครั้งเราก็อยากจะถามสวนกลับไปว่า แม่คิดว่าคำพูดพวกนี้มันสมควรพูดไหม?? ถ้าเป็นหนูหนูไม่พูดนะ
แต่ทุกครั้งที่ถูกว่าด้วยคำพูดแรงๆเราก็ได้แต่เงียบแล้วยิ้มมุมปากให้แม่และเดินออกมา แต่น้ำตาตกในจริงๆค่ะ หรือเพราะว่าเราเป็นลูกคนโตรึป่าวคะเลยโดนแบบที่น้องคนอื่นไม่โดนโดนคนเดียวในบ้าน
ครั้งหนึ่งเคยเปิดใจพูดกับแม่คือตอนนั้นทะเลาะกันเราเลยพูดเลยว่า''แม่เกียดหนูหนูคิดว่าแม่เกียดหนู''
สิ่งที่จดจำและฝังลึกคือภาพตอนที่โดนแม่ตีจนนอนกองกับพื้นแล้วยกมือไหว้บอกว่า''แม่หนูยอมแล้วหนูกลัวแล้ว''จนพ่อต้องวิ่งเข้ามาห้ามแม่ตีเราทุกรอยไม้จำได้ติดตาไม้แขวนเสื้อและมือที่ทุบเราเห็นทุกครั้งที่ลงหลังมือที่ตบหน้าเรากระชากเราจำได้ดีพ่อที่วิ่งเข้ามาห้ามทุกครั้งที่ได้ยินเสียงเราร้องไห้แต่บางครั้งไม่มีใครช่วยเลยทุกคนทำเป็นไม่สนใจ ตอนเด็กแบ่งน้ำกินกับน้องเราเทใส่ฝาขวดส่วนในขวดให้น้องกินแม่เดินมาแล้วหยิบฝาที่มีน้ำในมือเราสาดใส่หน้าเราตอนนั้นเราไม่ร้องไห้แต่เราเลือกที่จะทำเป็นโอเคกับมัน
กระทู้นี้พิมพ์ด้วยน้ำตาระบายความฝังใจความเก็บกดออกมาทุกอย่างขอกำลังให้หน่อยได้ไหมคะ
แม่ไม่รักเราเหมือนที่รักน้องหรือป่าว🥺
แม่เราชอบพูดให้เรารู้สึกไม่มั่นใจรู้สึกแย่ตลอดว่าตัวเราพยามขนาดนี้ยังไม่ดีพออีกหรอ บางครั้งพยามดูแลตัวเองหัดทาครีมแต่งหน้าแต่แต่งประเภทที่บางมากๆทาแค่ครีมกันแดดเจลบำรุงผิวและก็ลิปสีนู้ดอ่อนๆ แม่ก็ด่าว่าแรดมองแรงอีกด้วยกระโปรงถึงกลางเข่าแต่ไม่เลยเข่าก็สั้นมากแล้วสำหรับเขาถ้าใส่คงกลายเป็น
วันนี้เพื่อนให้กระโปรงมาเพราะเพื่อนเราใส่ไม่ได้เราเลยบอกแม่แล้วเอามาลองที่บ้านพอเราใส่สิ่งที่แม่พูดคือจะใส่ให้มันรัดทำไม(กระโปรงม.ปลายนะคะ ต้องใส่ที่เอวหรือสะโพกถึงจะดูดี)แม่เราบอกว่ามันดูกระแดะเข้าใจไหม....มันดูกระแดะเน้นคำนี้แล้วจ้องตาเรารู้สึกผิดหวังมากเลยที่แม่ยังใช้คำพูดพวกนี้กับเราอยู่อีกหรอแต่จริงๆเค้าก็พูดแบบนี่นะคะแต่ไม่บ่อยเท่าไหร่เราคิดว่าเดี่ยวก็ชินเองแล้วเค้าจะพูดคำพวกนี้กับเราแค่คนเดียวกับพ่อกับน้องไม่พูดเลย เวลาน้องกับเราไปนั่งกับแม่ แม่ก็จะชมน้องว่าน่ารักน่าใสสวยหุ่นดี แต่กับเราหน้าสิวดำอ้วน แต่จริงๆเราไม่มีสิวเลยนะคะเราขาวกว่าน้องแล้วผอมกว่าด้วยแต่อ้วนอันนี้ไม่เถียงน้องหนัก74เราหนัก63สูงพอๆกัน แต่ทำไมเราขี้เหร่ในสายตาแม่ตลอดแม่ไม่เคยชมเลยพอเราพูดเรื่องที่เราภูมิใจในตัวเองให้แม่ฟังแม่ก็จะเงียบแล้วไม่ตอบเวลาเราถามว่าแม่คิดว่าดีไหม บางครั้งเราก็อยากจะถามสวนกลับไปว่า แม่คิดว่าคำพูดพวกนี้มันสมควรพูดไหม?? ถ้าเป็นหนูหนูไม่พูดนะ
แต่ทุกครั้งที่ถูกว่าด้วยคำพูดแรงๆเราก็ได้แต่เงียบแล้วยิ้มมุมปากให้แม่และเดินออกมา แต่น้ำตาตกในจริงๆค่ะ หรือเพราะว่าเราเป็นลูกคนโตรึป่าวคะเลยโดนแบบที่น้องคนอื่นไม่โดนโดนคนเดียวในบ้าน
ครั้งหนึ่งเคยเปิดใจพูดกับแม่คือตอนนั้นทะเลาะกันเราเลยพูดเลยว่า''แม่เกียดหนูหนูคิดว่าแม่เกียดหนู''
สิ่งที่จดจำและฝังลึกคือภาพตอนที่โดนแม่ตีจนนอนกองกับพื้นแล้วยกมือไหว้บอกว่า''แม่หนูยอมแล้วหนูกลัวแล้ว''จนพ่อต้องวิ่งเข้ามาห้ามแม่ตีเราทุกรอยไม้จำได้ติดตาไม้แขวนเสื้อและมือที่ทุบเราเห็นทุกครั้งที่ลงหลังมือที่ตบหน้าเรากระชากเราจำได้ดีพ่อที่วิ่งเข้ามาห้ามทุกครั้งที่ได้ยินเสียงเราร้องไห้แต่บางครั้งไม่มีใครช่วยเลยทุกคนทำเป็นไม่สนใจ ตอนเด็กแบ่งน้ำกินกับน้องเราเทใส่ฝาขวดส่วนในขวดให้น้องกินแม่เดินมาแล้วหยิบฝาที่มีน้ำในมือเราสาดใส่หน้าเราตอนนั้นเราไม่ร้องไห้แต่เราเลือกที่จะทำเป็นโอเคกับมัน
กระทู้นี้พิมพ์ด้วยน้ำตาระบายความฝังใจความเก็บกดออกมาทุกอย่างขอกำลังให้หน่อยได้ไหมคะ