ใครเคยเลิกคุยกันไป แล้วปรับปรุงตัวเองดีขึ้น จนกลับมาคุยกันใหม่อีกครั้งได้บ้าง

คือผมเพิ่งเลิกคุยกับพี่คนหนึ่งไป พี่เขาเรียน มธ คณะสังคมสงเคราะห์ รู้จักเพราะเคยเป็นพี่สายกันตอนมปลาย คุยกันไป2เดือน มันดีมากๆเลยแต่เพราะตัวผมเองที่ยังมีความคิดเด็กยังไม่โตพอ ไม่เข้าใจไม่ยอมรับฟังพี่เขา ก็เลยเริ่มบั่นทอนกันในช่วงหลังๆ จนมีเหตุการหนึ่งที่ทำให้เลิกคุยกัน มีประมาณช่วงเดือนกันยา ผมไปแข่งเรือพายคยัคที่อุดร ผมบอกกับเขาไปว่าจะไปหาวันที่28 แต่แข่งเสร็จวันที่27 แล้วผมก็รู้ว่ารูมเมทเขากลับบ้านไม่อยู่ด้วย ผมเลยไปหาเขาเร็วกวาเดิม1วัน โดยการโกหกเขาว่าเพื่อนที่จะให้พักอยู่ด้วย ไปคอนเสิร์ตอยู่ไม่ว่างมาเปิดห้องนะ ขอนอนด้วยหน่อย เขาก็เลยให้นอนด้วย เพราะความเป็นห่วง แต่ก็ไม่ได้ทำไรกันนะครับ พอตอนเช้ามาก็ดูปกติ กลับไปหาเพื่อนแล้วตอนเย็นผมอยากนอนห้องพี่เขาอีก ผมเลยไปหาเขาตอนกลางคืนโดยไม่บอก โทรบอกว่าอยู่ด้านล่างหอแล้วนะ พี่เขาก็เลยด่าว่ามาทำไม ไม่ให้นอนแล้วนะ เขามีสอบต้องอ่านนส ที่ให้นอนเพราะเป็นห่วง ยอมโดนคนอื่นมองไม่ดีพาผชเข้าห้องก็มากพอแล้ว ทำไมไม่รู้จักโตสักที แล้วจะกลับไงเขาก็ด่าผม ตอนนั้นผมก็รู้สึกผิดจริงๆ ผมก็เลยกลับดีๆ พอถึงหอพักเพื่อน ผมกับพี่เขาใจเย็นลงมากขึ้น เลยโทรคุยกันคุยกันไปสักพักเหมือนพี่เขาพยายามจะเค้นว่าเมื่อวันก่อนโกหกพี่ใช่ไหม ที่เพื่อนไม่ว่างเปิดห้องให้ พี่รู้นะไรงี้ แล้วผมก็เผลอหลุดปากไปว่าใช่ พี่เขาก็บอกเมื่อกี้พี่หลอกถามแต่ไม่คิดว่ามันจะจริง น้องทำให้ความเชื่อใจ ความไว้ใจมันหมดลงไปแล้วนะ พี่เขาก็เลยขอถอยคนละก้าว ผมก็ยอมโดยดี แต่ก่อนจะจากลากันไปผมถามเขาว่าเมื่อเราห่างกันไป เมื่อผมโตขึ้นมากกว่านี้ ความคิดโตขึ้นมากกว่านี้ เรากลับมาคุยกันใหม่ได้ไหม ไม่ใช่สถานะพี่น้องแต่สถานะคนคุยเหมือนเดิม พี่เขาบอกก็ได้ถ้าตอนนั้นน้องยังอยากคถ ยังอยากกลับมาคุยกันอยู่นะ ผมอยากรู้ว่ามีใครพอเคยเจอเหตุการณ์แนวนี้ไหมครับ แล้วกลับมาดีขึ้นไหมไรยังไง ผมอยากกลับไปหาเขามากๆเลยตอนนี้ แต่ผมต้องโตขึ้นกว่านี้ให้ได้ก่อน กลับไปตอนนี้ก็มีแต่จะเหมือนเดิม มันทรมาณมากๆเลยเวลาที่เราห่างกันไป ไม่ได้คุยกันแล้ว ผมอยากให้ถึงวันที่ผมโตขึ้นกว่านี้เร็วๆ ผมอยากกลับไปคุยในตอนนี้ทีผมพร้อมมากกว่านี้เหลือเกิน มันคิดถึงแทบตายเลยละ