ครอบครัวไม่ใช่ทุกอย่าง

ตามหัวข้อแหละค่ะเราเป็นลูกคนเดียวมีลูกพี่ลูกน้อง เค้าอายุห่างเรา10ปีทุกคน เราไม่ค่อยสนิทแต่คุยได้อยู่บ้านหลังเดียวกันคุยบ้างไม่ค่อยลงรอยกันเท่าไหร่เวลาคุยรู้สึกไม่ค่อยไว้ใจชอบเล่าให้คนอื่นฟังต่อซึ่งเราไม่โอเค..แต่นี่เป็นส่วนหนึ่งเราเป็นเด็กชนบทเราไปเรียนในเมืองพ่อกับม่เลิกรากันเราอยู่กับแม่แม่เราหาเลี้ยงเราคนเดียวแม่เราทำงานตปท.พอมีเงินบ้างเราอยู่หอหอใน..เราไม่โอเคแต่ตอนนั้นเด็กอยู่เราคิดแค่ว่าคนอื่นอยู่ได้เราก็อยู่ได้ราอดทนจนได้ออกมาอยู่กับอยู่พักข้างนอกเราเป็นคนดื้อติดเพื่อนค่ะมีเหตุการณ์ทำให้เราต้องย้ายไปอยู่กับพ่อไปเรียนที่นู่นทางครอบครัวที่นั่นเราไม่โอเคมากๆเราโดนเพื่อนแกล้ง(ขังห้องน้ำ)บูลลี่โดนด่าเราคิดว่าเพื่อนที่ดีก็มีเลยอดทนเราได้กลับมาอยู่ที่บ้านเพราะแม่นอนรพ.เลยมาเฝ้าเลยไม่อยากกลับไปเพราะสภาพอวดล้อมที่นั่นตอนนี้เราเรียนกศน.ชีวิตเหมือนจะดีเราเจอเพื่อนเก่าเพื่อนใหม่นิสัยดีเพื่อนเก่าคอยซัพพ็อตเพื่อนใหม่นิสัยดีมีเยอะด้วยความเรียนอิสระแต่ที่บ้านด้วยความแม่เราต้องไปทำงาน..เราโดนทิ้งอยู่บ้านกับยายน้าพี่สาว..☹️เราไม่โอเคเราขี้เบื่อเราเลยเที่ยวพอถึงจุดนึงเราได้ไปทำงานร้านอาหารพี่ๆเจ้าของร้านใจดีมากเพื่อนร่วมงานโอเคทุกคนเราอยู่หอช่วงเวลานั้นเรามีความสุขที่ได้ออกมาจากบ้านมากไม่ต้องคิดมากโดนดุ(อยู่บ้านจนเป็นโรคซึมเศร้าหลายเดือน)คิดว่าหายแล้วเลยหยุดยาเองเพราะคิดว่าเราโอเคกับตอนนี้มากๆ พอมาช่วงโควิด19 อะไรหลายๆอย่างก็แย่ลงเรื่อยๆ เรากลับมาบ้าน เรายิ่งเบื่อไม่อยากอยู่บ้านที่บ้านไม่ให้ทำงานเพาะหลายๆอย่างเล่าวันนี้จบชาติหน้า ตอนนี้เราเบื่อมากเฝ้าถามกับตัวเองว่ายังไม่ใช่เวลาของเราหรอ...เราจะกลับมาซึมเศร้าอีกมั้ยหรือมีอาการอื่นแทรกซ้อนอึกมั้ย นี่คงเป็นการเขียนระบายมั้งคะ😔เราคิดว่าเรียนจบที่บ้านเราจะไปหาที่เรียนไกลๆเราไม่ห่วงครอบครัวเลยยกเว้นแม่เพราะแม่คือทุกอย่างบ้านเราเป็นประเภทหัวโบราณชอบด่า ดุ ไม่ใช้เหตุผลเป็นกันทุกคนแต่ละครอบครัวไม่เหมือนกันจริงๆนะ ความคิดเราคงสมัยใหม่เลยคิดว่าไม่มีฝ่ายไหนถูกหรือผิดแต่จริงๆนะถ้าเราได้ออกมาจากลูปนี้เราคงคิดหนักมากที่จะกลับไปเพราะทุกคนในบ้าน...เราไม่โอเคจริงๆตอนนี้เลยคิดว่าการที่ทำให้ตัวเองมีความสุขเป็นสิ่งที่ดีทีสุดแล้วค่ะ ฝากความคิดเห็นได้นะคะ พร้อมรับฟัง