มิ่ง อายุ 27 ปีค่ะทำงานใกล้บ้านก็เลยได้พักอาศัยอยู่กับพ่อแม่ เคยมีแฟนคนเดียวตอนมหาลัย แต่ก็เลิกลากันไปเพราะไม่มีเวลาให้กัน เค้าก็มีคนอื่นซะเลย
***มิ่งคบกับแฟนคนปัจจุบันอายุ 28 เราอยู่คนละ
จังหวัดแต่ก็ห่างกันราว 200 กม. มิ่งเคยพาแฟนมาทำความรู้จักกับครอบครัวแล้วครั้งนค่ะ มิ่งทำงานตามเวลาราชการ ส่วนแฟนทำงานตลอดทั้งเดือนหยุดแค่เดือนละครั้ง ครั้งละ 3 วัน ทุกครั้งที่หยุดเค้าจะมาหาเรา ส่วนวันอื่นๆก็ได้แค่คุยโทรสับ มิ่งไปหาบ้างแต่ก็ยากเย็นเหลือเกินกว่าจะขอออกนอกบ้านได้
***เรามีโอกาสเจอกันแค่เดือนละครั้งค่ะ เจอแค่วันเดียว เค้าก็ถามนะว่า ทำไมให้เวลาเค้าได้แค่นี้ ไม่ใช่ว่ามิ่งไม่อยากอยู่ด้วยกันนานๆนะแต่เพราะพ่อกับแม่ของมิ่งค่อนข้างหัวโบราณ จะไปนอนกับแฟนหรอ ไม่มีทางเป็นไปได้. ..แฟนเคยบอกให้มิ่งโกหกสักครั้ง บอกว่าไปนอนกับเพื่อนก็ได้ ..พี่ขอนะ อยากอยู่ด้วยนานๆ แต่หนูกลัวทางบ้านรู้แล้วจะผิดหวัง ปฏิเสธพี่แกไปหลายครั้ง ทุกๆครั้งพี่แกก็ดูเข้าใจ และเราไม่ได้มีปัญหาอะไรกัน (คบกันครบ 6 เดือนกว่าๆ)
****จนกระทั่งวันนี้..เราไม่ได้เจอกันมาเกือบๆเดือน มิ่งรู้สึกคิดถึง คิดถึงจนร้องไห้ อึดอัด บอกไม่ถูก ทำให้เราสองคนได้มาคุยเรื่องนี้อีกครั้ง พี่แกก็ขอร้องว่าที่ผ่านมาพี่พยายามเข้าใจตลอด จนตอนนี้มันนานมากเลยนะ ความรู้สึกพี่ยังเหมือนเดิม พี่อยากให้เราทำตามใจตัวเองบ้าง อยากให้เราได้อยู่กันเหมือนคู่อื่นๆบ้าง พี่ผ่านจุดที่พี่คิดถึงเราสุดๆมาแล้ว อยากเจอ อยากกอด แต่ทำไม่ได้ รู้สึกเหมือนที่เรากำลังรู้สึกตอนนี้ ...พี่ว่าเราถึงจุดที่มันต้องมากกว่านอนคุยโทรกันแล้ว อยากให้เราดูแลกัน ไปไหนมาไหนด้วยกันได้ แฟนกันไปไหนด้วยกันมันผิดตรงไหน! ทำไมเราสองคนทำแบบนั้นไม่ได้ พี่ต้องทำยังไง...?!?
**** มิ่งได้ฟังก็อึ้งนะ ไม่คิดว่ามันจะถึงจุดนี้ เหมือนเรายังรักกัน ..แต่มันมีโอกาสที่จะพัฒนาน้อยมาก มันเหมือนกำลังแบกรับอารมณ์ทั้งสองฝ่าย ควรทำยดี จะทำตามใจตัวเองดีมั้ย
***เมื่อคืนดูหนัง "รถไฟฟ้ามาหานะเธอ" มันเหมือนชีวิตเราจัง ดราม่าในวันดังกล่าวจึงเกิดขึ้น 😭
เหมือนความรักกำลังจะพังลงไป...เพราะระยะทางที่ห่างไกล...หรือเพราะครอบครัวเข้มงวด!!!
***มิ่งคบกับแฟนคนปัจจุบันอายุ 28 เราอยู่คนละ
จังหวัดแต่ก็ห่างกันราว 200 กม. มิ่งเคยพาแฟนมาทำความรู้จักกับครอบครัวแล้วครั้งนค่ะ มิ่งทำงานตามเวลาราชการ ส่วนแฟนทำงานตลอดทั้งเดือนหยุดแค่เดือนละครั้ง ครั้งละ 3 วัน ทุกครั้งที่หยุดเค้าจะมาหาเรา ส่วนวันอื่นๆก็ได้แค่คุยโทรสับ มิ่งไปหาบ้างแต่ก็ยากเย็นเหลือเกินกว่าจะขอออกนอกบ้านได้
***เรามีโอกาสเจอกันแค่เดือนละครั้งค่ะ เจอแค่วันเดียว เค้าก็ถามนะว่า ทำไมให้เวลาเค้าได้แค่นี้ ไม่ใช่ว่ามิ่งไม่อยากอยู่ด้วยกันนานๆนะแต่เพราะพ่อกับแม่ของมิ่งค่อนข้างหัวโบราณ จะไปนอนกับแฟนหรอ ไม่มีทางเป็นไปได้. ..แฟนเคยบอกให้มิ่งโกหกสักครั้ง บอกว่าไปนอนกับเพื่อนก็ได้ ..พี่ขอนะ อยากอยู่ด้วยนานๆ แต่หนูกลัวทางบ้านรู้แล้วจะผิดหวัง ปฏิเสธพี่แกไปหลายครั้ง ทุกๆครั้งพี่แกก็ดูเข้าใจ และเราไม่ได้มีปัญหาอะไรกัน (คบกันครบ 6 เดือนกว่าๆ)
****จนกระทั่งวันนี้..เราไม่ได้เจอกันมาเกือบๆเดือน มิ่งรู้สึกคิดถึง คิดถึงจนร้องไห้ อึดอัด บอกไม่ถูก ทำให้เราสองคนได้มาคุยเรื่องนี้อีกครั้ง พี่แกก็ขอร้องว่าที่ผ่านมาพี่พยายามเข้าใจตลอด จนตอนนี้มันนานมากเลยนะ ความรู้สึกพี่ยังเหมือนเดิม พี่อยากให้เราทำตามใจตัวเองบ้าง อยากให้เราได้อยู่กันเหมือนคู่อื่นๆบ้าง พี่ผ่านจุดที่พี่คิดถึงเราสุดๆมาแล้ว อยากเจอ อยากกอด แต่ทำไม่ได้ รู้สึกเหมือนที่เรากำลังรู้สึกตอนนี้ ...พี่ว่าเราถึงจุดที่มันต้องมากกว่านอนคุยโทรกันแล้ว อยากให้เราดูแลกัน ไปไหนมาไหนด้วยกันได้ แฟนกันไปไหนด้วยกันมันผิดตรงไหน! ทำไมเราสองคนทำแบบนั้นไม่ได้ พี่ต้องทำยังไง...?!?
**** มิ่งได้ฟังก็อึ้งนะ ไม่คิดว่ามันจะถึงจุดนี้ เหมือนเรายังรักกัน ..แต่มันมีโอกาสที่จะพัฒนาน้อยมาก มันเหมือนกำลังแบกรับอารมณ์ทั้งสองฝ่าย ควรทำยดี จะทำตามใจตัวเองดีมั้ย
***เมื่อคืนดูหนัง "รถไฟฟ้ามาหานะเธอ" มันเหมือนชีวิตเราจัง ดราม่าในวันดังกล่าวจึงเกิดขึ้น 😭