ทั้งชีวิตใช้ชีวิตอยู่กับ พ่อ แม่ ญาติ พึ่ น้อง แค่สิบห้าปีเท่านั้นเอง  จากนั้นดิ้นรนหาเลี้ยงชีพเองมาตลอด ด้วยการออกจากบ้าน เพื่อหางานทำในตัวจังหวัด ( ไม่ได้มีปัญหาใดๆกับครอบครัว แต่ชอบ ที่จะต่อสู้ด้วยลำแข้งของตนเอง ) ก็ได้งานและทำงานในตัวจังหวัด จะมีกลับบ้านเยี่ยมพ่อ แม่ พี่ น้อง บ้าง เป็นครั้งคราว ต่อจากนั้น ได้เปลี่ยนใจ เข้ามาทำงานในกรุงเทพฯ ใช้ชีวิตทำมาหากินอยู่ในกรุงเทพฯเรื่อยมา เป็นเวลายาวนานมากๆ  และจะไม่ค่อยได้กลับบ้าน ที่ต่างจังหวัดสักเท่าใด ( 5 - 6 ปี ถีงจะกลับบ้านที่ต่างจังหวัดสักครั้ง )  เรียกได้ว่าความผูกพันระหว่างญาติพี่น้อง ห่างเหินกันไป มากมายพอสมควร จะติดต่อสื่อสารกันกับญาติก็แค่โทรไปพูดคุยกัน ก็เท่านั้น จึงเกิดข่องว่าง ระหว่างความผูกพันธ์ ฉันญาติพึ่น้องขึ้น   ทีนี้พอถึงคราวที่จะกลับบ้านที่ต่างจังหวัด พอกลับถึงบ้าน จะมีความรู้สึก ที่ไม่คุ้นเคยกับญาติพี่น้อง ทั่งๆที่เป็นญาติของเราเองแท้ๆ  ( ไม่ได้มีอคติใดๆต่อญาตินะ แต่ความรู้สึกมันเกิดขึ้นเอง ) คือจะไม่กล้าสู้หน้า ไม่กล้าพูดคุย กลัว เกรง ไปหมดซะทุกอย่าง ความรู้สึกบอก นี่ไม่ใช่ที่ของเรา  อะไรประมาณนั้น   คือมีความรู้สึกที่ไม่คุ้นเคยกับ ญาติ พี่ น้องเอาซะเลย  ถ้าหากจะหลบหลีกปลีกตัวหนีไปก็ไม่ได้อีก เพราะนี่คือบ้านของเรา เพราะนี่คือ พ่อ แม่ ญาติ พี่ น้อง ของเรา

ตกอยู่ในสถานการณ์ที่กลีนไม่เข้าคายไม่ออกเช่นนี้ ควรอย่างไรดี จะปรับตัวอย่างไรดี


ขอบพระคุณล่วงหน้า