สวัสดีครับ
ขออนุญาตระบายนะครับ คือผม ได้เจอผู้หญิงคนนึงที่ตรงสเป็คผมทุกอย่าง ทั้งรูปร่างหน้าตา นิสัย แต่ผมไม่ตรงตามไทป์ของผู้ชายที่เค้าชอบเลย
หลังจากเลิกกับแฟนคนที่สองมา ผมก็อยู่คนเดียวมาตลอดสองปีกว่าๆ เพราะกลัวที่จะเริ่มต้นใหม่ กลัวการจากลา เลยทำให้เป็นคนเก็บตัว ไม่อยากรู้จักใคร จนวันนึงได้เจอกับเธอคนนี้ครับ
ซึ่ง ผมก็มั่นใจในระดับนึงแล้วล่ะ ว่าคนนี้แหละที่เราจะลองเปิดใจอีกครั้ง ผมคอยเป็นห่วงเธอตลอดตั้งแต่เราคุยกัน ผมเป็นคนขี้อาย พูดไม่เก่ง แต่เธอก็ชวนผมคุยได้เรื่อยๆ ซึ่งผมมีความสุขมากที่ได้เจอเธอ ได้คุยกับเธอ
ความสัมพันธ์เราไปเรื่อยๆครับ ผมไม่เคยพูดจาล่วงเกิน หรือทำอะไรล่วงเกินเธอเลย ไม่เคยแม้จับมือ เพราะความรู้สึกผม อยากจะถนุถนอมผู้หญิงคนนี้ให้ดีที่สุด
จนมาหลังๆ ไลน์ไป เธอทิ้งเวลานานมากกว่าจะอ่าน บางทีก็ทำเหมือนไม่สนใจ ผมเคยบอกนะครับ จะเที่ยวไหน ไม่ว่า ไม่ต้องเกรงใจ ให้ใช้ชีวิตเหมืนเดิมตามปกติเลย แต่แค่บอกนิดนึง ว่าอยู่นี่นะ ถึงบ้านแล้ว อะไรแบบนี้
ผมเริ่มรับรู้ได้ถึงความผิดปกติ ก็เลยบอกเธอไปว่า ถ้าเบื่อที่จะต้องมาคอยตอบคำถามผม ก็บอกมาตรงๆได้นะ ครับ สรุปเธอเปลี่ยนไปจริงๆ เธอบอกว่าเป็นเพราะใจของเธอเอง ไม่เกี่ยวกับผม โอเคผมเข้าใจ ผมยอมรับ แต่ผมถามเธอว่า เพราะอะไรเหรอ บอกมาตรงๆได้เลย ไม่ต้องเกรงใจ ไม่ต้องห่วงความรู้สึก เพราะผมอยากรู้จริงๆว่าผมทำอะไรผิดไปโดยที่ไม่รุ้หรือเปล่า
เธอบอกผมมาว่า ผมก็ดี แต่คุยไปคุยมาผมเริ่มไม่ใช่ไทป์ผู้ชายที่เค้าชอบ ซึ่งผมก็เริ่มรู้ตัวเองละ ว่าเพราะอะไร การทำงาน การใช้ชีวิตของผมด้วยส่วนนึง แต่ก็เข้าใจเค้านะครับ ไม่ได้โกรธ แต่แค่รู้สึกเสียใจมากๆ บางอย่างผมสามารถปรับตัวเพื่อเค้าได้ แต่เค้าไม่เคยบอกเลย ถึงผมจะคอยถามว่าไม่ชอบตรงไหนมั้ย ให้เปลี่ยนอะไรหรือเปล่า
อาจเป็นเพราะผมปิดกั้นมา พอเจอคนที่ใช่จริงๆเลยทำตัวไม่ถูก ผมไม่กินเหล้า ไม่ชอบไปร้านเหล้า ไม่สูบบุหรี่ วันๆอยู่แต่กับแมว อยู่กับตัวเองมากเกินไป ผมก็มีความสุขของผมนะ แต่พอได้เจอแล้วคิดเข้าข้างตัวเองว่าจะมีความสุขมากขึ้น
แต่พอมาเจอเหตุการณ์นี้ ทำเอาผมเป๋เลยครับ คงต้องปิดแล้วกลับไปอยู่กับแมวเหมือนเดิมอีกนาน
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะครับ ผมแค่มาระบายเฉยๆ ไม่โกรธ ไม่โทษใคร เพราะผมคงยังไม่ดีพอที่จะมีใครจริงๆ
ความเจ็บปวดที่เกิดจากการเปิดใจ จะรักษายังไงให้หายไวๆ
ขออนุญาตระบายนะครับ คือผม ได้เจอผู้หญิงคนนึงที่ตรงสเป็คผมทุกอย่าง ทั้งรูปร่างหน้าตา นิสัย แต่ผมไม่ตรงตามไทป์ของผู้ชายที่เค้าชอบเลย
หลังจากเลิกกับแฟนคนที่สองมา ผมก็อยู่คนเดียวมาตลอดสองปีกว่าๆ เพราะกลัวที่จะเริ่มต้นใหม่ กลัวการจากลา เลยทำให้เป็นคนเก็บตัว ไม่อยากรู้จักใคร จนวันนึงได้เจอกับเธอคนนี้ครับ
ซึ่ง ผมก็มั่นใจในระดับนึงแล้วล่ะ ว่าคนนี้แหละที่เราจะลองเปิดใจอีกครั้ง ผมคอยเป็นห่วงเธอตลอดตั้งแต่เราคุยกัน ผมเป็นคนขี้อาย พูดไม่เก่ง แต่เธอก็ชวนผมคุยได้เรื่อยๆ ซึ่งผมมีความสุขมากที่ได้เจอเธอ ได้คุยกับเธอ
ความสัมพันธ์เราไปเรื่อยๆครับ ผมไม่เคยพูดจาล่วงเกิน หรือทำอะไรล่วงเกินเธอเลย ไม่เคยแม้จับมือ เพราะความรู้สึกผม อยากจะถนุถนอมผู้หญิงคนนี้ให้ดีที่สุด
จนมาหลังๆ ไลน์ไป เธอทิ้งเวลานานมากกว่าจะอ่าน บางทีก็ทำเหมือนไม่สนใจ ผมเคยบอกนะครับ จะเที่ยวไหน ไม่ว่า ไม่ต้องเกรงใจ ให้ใช้ชีวิตเหมืนเดิมตามปกติเลย แต่แค่บอกนิดนึง ว่าอยู่นี่นะ ถึงบ้านแล้ว อะไรแบบนี้
ผมเริ่มรับรู้ได้ถึงความผิดปกติ ก็เลยบอกเธอไปว่า ถ้าเบื่อที่จะต้องมาคอยตอบคำถามผม ก็บอกมาตรงๆได้นะ ครับ สรุปเธอเปลี่ยนไปจริงๆ เธอบอกว่าเป็นเพราะใจของเธอเอง ไม่เกี่ยวกับผม โอเคผมเข้าใจ ผมยอมรับ แต่ผมถามเธอว่า เพราะอะไรเหรอ บอกมาตรงๆได้เลย ไม่ต้องเกรงใจ ไม่ต้องห่วงความรู้สึก เพราะผมอยากรู้จริงๆว่าผมทำอะไรผิดไปโดยที่ไม่รุ้หรือเปล่า
เธอบอกผมมาว่า ผมก็ดี แต่คุยไปคุยมาผมเริ่มไม่ใช่ไทป์ผู้ชายที่เค้าชอบ ซึ่งผมก็เริ่มรู้ตัวเองละ ว่าเพราะอะไร การทำงาน การใช้ชีวิตของผมด้วยส่วนนึง แต่ก็เข้าใจเค้านะครับ ไม่ได้โกรธ แต่แค่รู้สึกเสียใจมากๆ บางอย่างผมสามารถปรับตัวเพื่อเค้าได้ แต่เค้าไม่เคยบอกเลย ถึงผมจะคอยถามว่าไม่ชอบตรงไหนมั้ย ให้เปลี่ยนอะไรหรือเปล่า
อาจเป็นเพราะผมปิดกั้นมา พอเจอคนที่ใช่จริงๆเลยทำตัวไม่ถูก ผมไม่กินเหล้า ไม่ชอบไปร้านเหล้า ไม่สูบบุหรี่ วันๆอยู่แต่กับแมว อยู่กับตัวเองมากเกินไป ผมก็มีความสุขของผมนะ แต่พอได้เจอแล้วคิดเข้าข้างตัวเองว่าจะมีความสุขมากขึ้น
แต่พอมาเจอเหตุการณ์นี้ ทำเอาผมเป๋เลยครับ คงต้องปิดแล้วกลับไปอยู่กับแมวเหมือนเดิมอีกนาน
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะครับ ผมแค่มาระบายเฉยๆ ไม่โกรธ ไม่โทษใคร เพราะผมคงยังไม่ดีพอที่จะมีใครจริงๆ