ฉันผิดปกติหรือเปล่าที่อยากฆ่าตัวตายวันละเป็นร้อยๆครั้ง.

จะเล่ายังไงดีล่ะ เอางี้ ฉันในตอนนี้อายุ24ปี ยังเรียนไม่จบและไม่รฝุ้จะจบเมื่อไหร่ เพราะน่าจะโดนคัดชื่ออกจากมหาลัยแล้วเพราะดรอปไปเมื่อเทอมที่แล้วและไม่ได้ติดต่อกับมหาลัย ตอนนี้ทำงาน pt อยู่เพราะต้องหาค่าใช้จ่ายเอง แต่จริงๆแล้วเริ่มทำมาตั้งแต่เกือบสองปีที่แล้วเพื่อหาเงินจ่าค่าอุปกรณ์การเรียนและค่าใช้จ่ายตัวเอง ตอนนี้เลยไม่ค่อยอยากับไปเรียนเพราะรู้ว่าตัวเองไม่สามารถเรียนไปด้วยทำงานไปด้วยได้แน่ๆ ค่าใช้จ่ายทั้งหมดน่าจะตกไปเป็นของครอบครัว ที่ตอนนี้มันก็ไม่ค่อยดีและนี่ยังไม่พร้อม แต่ที่บ้านอยากให้เรียนจบแล้วกดดันมากๆ ซึ่งรู้ว่ามันดี แต่นี่ไม่อยากขอเงินแล้วก็เลยทะเลาะกัน แล้วแม่ก็พูดว่านี่ไม่อยากทำอะไรหรอกเอาจริงๆอยากนอนอยู่เฉยๆแล้วใช้เงิน อยากเป็นอิสระใช่มั๊ย นี่ก็ตอบไปตามตรงว่า ใช่ใครบ้างไม่อยากทำแบบนั้น แล้วหาว่านี่ไม่เครียดอะไรเลยไม่คิดอะไรเลย แต่ใครจะมารู้ใจเราจริงมั๊ย นี่อะคิดทุกวันว่าพรุ่งนี้จะทำอะไร หาเงินยังไงใช่ชีวิตยังไง จะเป็นยังไงถ้าอีก10ปีข้างหน้ายังเรียนไม่จบ จะหาเงินยังไงจะอยู่ยังไง แล้วโทษตัวเองว่าทำไมนี่ถึงเรียนไม่จบตั้งแต่ครั้งแรก ใช่เราเป็นซิ่วด้วย ตอบตามตรงตอนนั้นโครตมีความสุขที่ได้เรียน แต่อายุ18ที่ไม่เคยได้ไปไหนไกลบ้านด้วยตัวเอง เพราะเรียนมัธยมแถวบ้าน โครตดีโครตอิสระ แต่ติดที่บ้านให้กับบ้านเร็วมาช่วยงาน ไม่เคยให้ไปติวกับเพื่อน กับดึกก็ดุ เราเลยทนไม่ไหวแล้วเททั้งหมด เพราะอาจจะทนกับแรงกดดันไม่ได้ ทั้งกดดันตัวเอง และรอบข้างเลยปล่อยเอฟ ไม่ไปสอบเพราะรู้ว่าที่บ้านไม่ยอมหรอก นี่เลยได้ออก เราหยุดอยู่บ้านปีนึ่งก็ทำงานบ้าง และกับไปเรียนใหม่คราวนี้เรียนได้ถึงปี3เทอม2แต่ดรอปไว้ออกมาหาเงินเต็มเวลาผ่อนโน๊ตบุ๊คที่ต้องใช้เรียน แล้วพอถึงเวลาปี4เทอม1 จะกลับไปเรียนเต็มเวลาฃาออกจากงานสุดท้ายแม่ก็ป่วยก่อนเปิดเทอม2อาทิตย์เลยต้องหยุดดูแลแม่ต่อ เกือบ2เดือน เลยว่ายังไม่พร้อมจะเรียนตอนนี้ จนโดนกดดันมากๆไม่กลับไปเรียนแล้วทำงานแทน แม่ก็ด่าเราตลอด แต่นี่ไม่ตอบเพราะในใจมันคิดไปแล้วว่าทุกอย่างในชีวิตไม่สามารถแบมือขอได้แล้วเพราะหามาเองตลอด เลยอยากจะตายๆไปซะ จะได้จบๆปัญหาไปสักที เพราะในบ้านไม่มีพื้นที่ให้เราอยู่แล้ว หลายครั้งถูกลืมหลายครั้งโดนด่าโดนว่าโดนไล่ เราก็อดทนบ้างระเบิดบ้าง เพราะไม่ได้อยู่บ้านในตอนกลางคืนตั้งแต่4ปีที่แล้วเพราะทะเลาะกับพ่อ จะกลับมาอยู่แค่ตอนพ่อไม่อยู่ นอนบ้านน้ามาตลอด เราถึงคิดว่ามันน่าจะดีถ้าเราหายๆซะ ตายๆไปเลยในทุกๆวัน เราเคยต้องฝึกยิ้มบนรถไฟฟ้า ก่อนเข้ามหาลัยเพราะไม่รู้สึกอะไรแล้ว เหมือนชีวิตลองลอย เครียดยืนมองถนนอยู่บนสะพานข้ามแยกแล้วคิดว่าถ้าโดดลงไปแล้วจะตายมั๊ย เคยอยากโดดแม่น้ำเจ้าพระยาจากสะพานพระราม7 อยากกระโดดให้รถชนตาย อยากนอนหลับไปแล้วไม่ตื่นอีกเลย อยากตายไปซะ เพราะอยู่ไปก็ไม่มีอะไรดี บอกใครก็หาว่าเรียกร้องความสนใจ ไม่กล้าบอกใครไปมากกว่านี้ เหมือนชีวิตอยู่ในทางมืดๆ ก็เลยลองมาตั้งทู้ดูเพื่อระบายมัน ถึงจะไม่ได้คำตอบอะไรก็ตาม แต่ใครอ่านมาถึงประโยคนี้ก็ขอบคุณมากนะที่รับฟังขอบคุณจริงๆ แม้ว่าตอนนี้เราจะยังมีชีวิตอยู่มั๊ยแต่ขอบคุณจริงๆ