เพื่อนเเท้หรือเเค่คิดไปเอง

สวัสดีค่ะ...เราคือเด้กมีปัญหา...คือไม่กล้าคุยกับคนอื่นเป็นคนหน้านิ่ง หน้าหยิ่ง....หรือสั้นๆเลยไม่มีเพื่อน...จนวันนึง...ได้ย้ายร.ร.ใหม่เพราะคิดว่าจะเริ่มอะไรใหม่ๆ เพื่อนใหม่ๆสังคมใหม่ๆ เราได้พบเพื่อนคนนึง...รุ้จักกันตั่งเเต่วันเเรกเเต่อยู่กันมาตลอด....เรามีเพื่อนคนนั้นเเค่คนเดียว...มีอยู่วันนึงเค้าบ่นกับเราว่าอยากย้ายห้อง....เค้าบอกเราว่าอยู่ห้องนี้เค้าไม่มีเพื่อน...จนหลังๆมาเค้าพูดเเบบนี้บ่อยขึ้น....เรากลัวทุกครั้งที่เค้าพูดเเบบนั้นเเล้วเค้าจะย้ายไปจริงๆ....555 ตลกดีนะ..วันนี้มันดันกลายเป็นจริง...เค้าไม่คิดถึงเราเลย...เราทำทุกอย่าง...ตามใจทุกอย่าง..เพื่อนช่วยเค้าเเม้เเต่งานเเก้...เรายังช่วยทำ..เรารู้สึกเสียใจกับคำพูดของเค้ามากที่เค้าบอกว่าเค้ารู้สึกไม่มีเพื่อน...เราละเราเป็นอะไร...ตอนเราเห็นเค้าอยู่กับเพื่อนต่างห้อง...เค้าดูมีความสุขวินาทีนั้นเค้ากลายเป็นคนละคน...เค้ามีความสุขกับเพื่อนที่ไม่เคยทำอะไรไห้...เค้าพูดหัวเราะเเละลืมเราไปเหมือนเราไม่ได้ยืนอยู่ตรงนี้...คำว่าเพื่อนของเค้าคงหมายถึงปริมาณ...ไม่ใช้เพื่อนอย่างเราที่อยุ่กับเค้าคนเดียวในห้อง...ตอนนี้ทุกคนคงคิดว่าเราเห็นเเก่ตัว...เรารู้เราควรปล่อยไห้เพื่อนมีความสุข...ตอนนี้เรารู้สึกเหมือนวันนั้นในอดีต...วันที่เราไม่มีใคร...ความคิดเเละการกระทำของเราเหมือนวันนั้นมันเกิดขึ้นอีกเเล้ว...เราไม่อยากอยู่...เรารู้สึกโดดเดี่ยว เราเกลียดสายตาคนอื่นที่มองว่าเราไม่มีเพื่อน....ตอนนี้เราอยากมีเพีอนใหม่คงยากเพราะเพื่อนในห้องเค้าสนิทกันหมดเเล้ว...เหลือเเค่เรา