เราเป็นคนที่ภายนอกดูร่าเริง หัวเราะกับเพื่อนตลอดเวลา นับว่าเป็นสีสันของกลุ่มเลยทีเดียว เรารู้สึกว่าเรื่องแรกที่ทำให้เรารู้สึกมีปมเลยก็คือตอนม.3ค่ะ คือเราก็ไม่ได้จริงจังกับรักครั้งนั้นมากเท่าไหร่นะคะเพราะรู้สึกว่าอะไรหลายๆอย่างมันไม่ใช่ เราก็อยู่กับเพื่อน เล่นกับเพื่อนซะส่วนใหญ่ตามประสาเด็กเลย ตอนนั้นเรามีแฟนค่ะ แฟนคนนี้เป็นคนเริ่มเข้ามาจีบเราก่อน แฟนเราเป็นคนติดเกมมาก เล่นได้ทั้งวัน เล่นจนไม่คุยกับเรายังได้เลย เราก็คิดแค่ว่ามันเป็นความสุขของเขานะ ปล่อยให้เขาเล่นไปเถอะ เราโอเค ถึงเราจะชอบบอกกับเพื่อนหรือแฟนเราว่าเราโอเคนะ แต่ลึกๆเราไม่โอเคเลยค่ะ เขาทำให้เรารู้สึกว่าเราไม่จำเป็นต้องอยู่ตรงนั้นก็ได้ เขาทำให้เรารู้สึกว่าเราไม่มีค่าเลย เขาบอกกับเราว่าเขาเล่นถึงขั้นแต่งงานกับมันได้เลย แต่เราก็ไม่กล้าบอกเลิกนะคะ เราไม่อยากให้เขาเสียใจ เพราะเขาก็เคยเสียใจกับรักครั้งเก่ามา เราก็ไม่ทำร้ายเขา เราเลยทนอยู่แบบนั้น เพราะคิดว่าวันนึงเขาอาจจะคิดได้ อาจจะโตมากกว่านี้ แต่สุดท้ายเขาก็บอกเลิกค่ะ เพราะเราเป็นผญ.ที่ค่อนข้างสนิทกับผู้ชาย เขาเป็นคนขี้งอนมากค่ะ เขาเลยบอกเลิก เราก็เลยเลิกก็ได้ แต่เราก็มารู้หลังจากเลิกไปประมาณปีนึงว่า วันนั้นเขาไม่ได้ตั้งใจบอกเลิก เขาแค่พูดไปแบบนั้นแต่เราดันเป็นคนที่ไม่รู้ว่าเขางอน เรารู้สึกผิดมากนะคะ เราคิดว่าเขาต้องเสียใจมากแน่ๆ เราเห็นเขานั่งเศร้าคนเดียวบ่อยมาก แต่เราไม่มีสิทธิ์ไปปลอบเขาด้วยซ้ำ ต่อมาเราก็มีแฟนค่ะ แฟนคนนี้เรียกได้ว่าเป็นปมใหญ่ในชีวิตเลยค่ะ เขาทำให้เรากลัวการรักใคร กลัวการเปลี่ยนแปลง กลัวทุกอย่าง ทำให้เราเป็นคนคิดมากจากที่ปกติเราไม่ใช่คนคิดมากเลย  แรกๆเราคบกับแฟนคนนี้ดีมากค่ะ เขาใส่ใจเรา ชวนเราคุย อยู่กับเรา เรารู้สึกแฮปปี้มาก แฮปปี้กว่าตอนอยู่กับคนเก่าเยอะมาก เขาเป็นหลายๆอย่างที่คนเก่าไม่เคยทำให้เราเลยค่ะ ต่อให้เขามีเวลาหรือไม่มีเวลา เขาก็จะพยายามคุยกับเรา เขาเป็นคนที่เราไม่ต้องพยายามเลยจริงๆ แต่มันก็ดีแบบนี้ได้แค่แรกๆค่ะ วันนึงเขาก็เปลี่ยนไป ไม่ค่อยทักหา ไม่ค่อยสนใจ เวลาเราชวนไปเที่ยวเขาก็บอกขี้เกียจ และเขาก็เริ่มติดเกมค่ะ ตอนนั้นเราก็รู้สึกว่าเกมอีกแล้วหรอ แต่เราก็ยังให้เขาเล่นนะคะเพราะเราคิดว่ามันเป็นความสุขของเขา ถึงแม้มันจะไม่โอเคเลยก็ตาม แต่เราก็มีงี่เง่าบ้างนะคะ แฟนเราคนนี้เป็นคนที่ทำงานในคาเฟ่ค่ะ ไม่แน่ใจว่าเรียกว่าคาเฟ่มั้ย ตอนกลางวันจะเป็นคาเฟ่แต่ตอนกลางคืนเป็นบาร์เล็กๆค่ะ แฟนเราทำงานช่วงกลางคืนเพราะช่วงกลางวันเรียน และแน่นอนค่ะว่ามีเรื่องผญ.เข้ามาเกี่ยวข้อง เรามีรหัสเฟสเขานะคะ เราก็เข้าไปอยู่บ่อยๆแต่ตอนแรกมันไม่มีอะไรเลย มีแต่เพื่อนเราเลยไม่ได้สนใจกับมันมาก แต่มีอยู่วันนึงอยู่ๆเราก็เข้าเฟสเขา เราเจอเเชทผญคนนึง มีการโทรหากัน ส่งข้อความหากันว่าอยู่ไหน วันนี้ไปไหนมั้ย มีคอลกันตอนดึกๆ เราก็ถามแฟนว่าคนนี้ใคร เขาก็ตอบว่ารุ่นพี่ แต่เซ้นเรามันบอกไม่ใช่ เขาบอกกับผญคนนี้ว่าเรานอกใจเขา คุยกับผช.คนอื่น แต่เราไม่ได้ทำอะไรเลย เราเลยอาละวาดเลยค่ะ เขาก็ไม่ได้ยุ่งอีกหรือเราไม่รู้ก็ไม่แน่ใจ หลังๆเขาก็เริ่มกลับบ้านช้า ไม่ทักหา หายไป3-4วัน เรารู้เลยค่ะว่าเขาไม่ได้รู้สึกกับเราเหมือนเดิมแล้ว เขาเริ่มเปลี่ยนรหัสเฟสแต่ก็บอกเราว่าไม่ได้เปลี่ยน เขาซ่อนสถานะที่คบกับเราไว้ เขาทำทุกอย่างให้เรารู้ว่าเขาหมดรักแล้ว แต่มีแต่เราที่ยังโง่ที่ยังรักเขาอยู่ เราทนอยู่แบบนั้น เราตื่นขึ้นมาร้องไห้ตอนตีสามทุกวัน ตื่นมาเช็คว่าเขาเอาสถานะในเฟสออกหรือยังนะ เรากลัวทุกอย่าง กลัวการไม่มีเขา ตอนนั้นเราคิดว่าเราคงอยู้ไม่ได้แน่ถ้าไม่มีเขา ที่ผ่านมาก็มีเรื่องผญมาเรื่อยๆนะคะ และเราก็โวยวายทุกรอบ สุดท้ายเขาก็บอกเลิกเราค่ะ เขาทิ้งข้อความไว้ว่า เขาว่าเขามีคนอื่น ให้เราไปอยู่กับคนอื่นเถอะ ตอนนั้นเหมือนโลกแตกเลยค่ะ เราร้องไห้อยู่หลายชั่วโมงมาก และช่วงนั้นก็เป็นช่วงสอบด้วยค่ะ เราร้องไห้แทบทุกวัน แต่พยายามร้องให้น้อยที่สุดและกลับมาอ่านหนังสือต่อ ช่วงนั้นเป็นช่วงที่เราผ่านมันไปได้ยากมาก ผ่านมาสักพักเราก็รู้ว่าเพื่อนที่เราสนิทด้วยคุยกับแฟนเก่าเรา เพราะเล่นเกมด้วยกัน และเขาก็คบกันและได้กันเลยค่ะ ตอนนั้นเราคิดว่าเพราะเราให้ในสิ่งที่เขาอยากได้ไม่ได้ใช่มั้ย เขาเลยเลิก เราเคยคิดว่าถ้าเราให้เขานะ เขาคงไม่เลิกกับเรา แต่พอเวลาผ่านไปเราก็เริ่มเกลียดความคิดตัวเองที่เคยคิดแบบนั้น เรารู้สึกเกลียดตัวเองที่ทำให้ตัวเองไม่มีค่า และเราก็เกลียดความรักด้วย แต่ไม่ใช่ว่าเรารักใครไม่เป็นนะคะ แค่ลึกๆรู้สึกว่าความรักมันไม่เหมาะกับเรา ต่อมาเราก็มีแฟนค่ะ เราเป็นคนเริ่มชอบก่อน เราตามจีบอยู่นานมาก แต่เขาก็ไม่สนใจเราเลย เราก็ยังชอบเขาอยู่แบบนั้นเป็นปีค่ะ สุดท้ายเขาก็มาคุยกับเรานะคะ และก็คบกัน ตอนแรกๆเขาไม่สนใจเราเลยค่ะ เราพิมพ์ข้อความไปยาวมาก เขาตอบแค่ว่า ครับ อะเค อ่าๆ บางทีก็อ่านไม่ตอบ แต่เรากลับเข้าใจเขา เราคิดว่าเขาคงยังลืมคนเก่าไม่ได้ เราก็เลยอยู่แบบนั้นเพราะเราอยากช่วยเขา เราอยากให้เขาลืมคนเก่าทั้งๆที่ตัวเรายังงมีปมเรื่องคนเก่าอยู่ เราสองคนเหมือนกันค่ะ คือโดนทิ้งมาเหมือนกัน ต่างคนต่างต้องมานั่งปลอบกัน เราเปิดเพลงเศร้าเขาร้องไห้เราก็ปลอบ พอเขาเปิดเพลงเศร้าเราร้องไห้เขาก็ต้องมานั่งปลอบอีก เขาไม่สนใจเราอยู่ประมาณ เดือนถึงสองเดือนค่ะ และเขาก็เริ่มเปิดใจให้เรา หลังจากนั้นเขาก็ดีทุกอย่าง ไม่มีเรื่องผญ ไม่มีเรื่องเล่นเกมส์ ไม่มีอะไรที่เราต้องกังวลเลย แต่คนที่เป็นปัญหาน่าจะเป็นที่ตัวเรา เราชอบบอกเลิกค่ะ เรากลัว เราอยากอยู่คนเดียว เรากลัวว่าถ้าเรารักเขา แล้วเขาทิ้งเราไปมันจะทำให้เราเสียใจ เรารักเขานะคะ แต่เราก็กลัว บางทีเราคุยกันอยู่ดีๆเราก็คิดมาก ร้องไห้ เราพยายามไม่ให้ตัวเรารักเขามากเกินไป แต่เขาก็ยังอยากจะอยู่กับเรา อยากใช้ชีวิตร่วมกับเรา เขามองถึงอนาคต แต่เรากลับอยากอยู่คนเดียวขึ้นทุกวัน ยิ่งรักใครก็ยิ่งเกลียดตัวเอง ยิ่งเห็นภาพตอนตัวเองร้องไห้ เรารับความรู้สึกแบบนั้นไม่ไหวจริงๆค่ะ ยิ่งเวลาเขาเล่นเกมส์ ถึงแม้มันจะแค่แป๊บเดียว เราก็อยากหนีไปจากตรงนั้น อยากไปให้ไกลที่สุด เผื่อวันนึงต้องเสียใจจะได้ไม่ร้องไห้หนักเกินไป มันเป็นปมใช่มั้ยคะ แล้วเราจะแก้มันยังไง เรารักเขาจริงๆลึกๆเลยเราอยากอยู่กับเขา แต่เพราะเราเป็นแบบนี้ เรายังคิดมากอยู่แบบนี้ เขาคงไม่อยู่กับเราหรอกค่ะ เขาก็คงทิ้งเราไปอีก แล้วเราก็คงมานั่งเสียใจอีก ยิ่งคิดก็ยิ่งเกลียดตัวเองนะคะว่าทำไมถึงอ่อนแอขนาดนี้