สวัสดีเพื่อนๆพี่ๆชาวพันทิปทุกคนนะคะ ส่วนตัวเราพึ่งจะตั้งกระทู้นี้เป็นกระทู้แรก ขอเข้าเรื่องเลยนะคะ
เราอายุ18ค่ะ ตั้งแต่จำความได้ ปู่กับย่าไม่เคยปล่อยเลย เราโดนจับผิดอยู่ตชอดเวลา ว่าทำอะไร คุยกับใคร แบบไหน เราไม่เคยได้ใช้ความคิดเป็นของตัวเองเลยเพราะท่านจะตัดสินใจแทนเราทุกอย่างโดยไม่ถามเราเลย พอเกิดเรื่องอะไรที่มันไม่เป็นเหมือนที่คาดหวังไว้ ท่านจะโทษเราทันที ท่านไม่ยอมฟังความคิดเห็นของเรา ไม่เคยคิดจะมานั่งจับเข่าคุยกัน เราจะไปทำงาน ท่านก็ไม่ให้ไป ไม่ให้ทำ ไม่ใช่ว่าเราอยากจะเที่ยว แต่เราไม่อยากที่จะแบมือขอเงินพ่อแม่ ปู่ย่า จนตายถูกมั้ยคะ แต่ทันก็ยังดันทุรังที่จะหาข้ออ้างมาเพื่อไม่ให้เราออกจากบ้าน ตอนนี้ท่านตัดสินใจแทนเรา ให้เราไปอยู่ต่างประเทศ โดยที่ไม่ถามเราอีกเหมือนเดิม เราบอกท่านว่าเราไม่อยากไป เราจะอยู่นี่ เรามีงานทำ มีเพื่อน มีพี่ๆที่ร่วมงานกัน เรายังพอมีคนรู้จักบ้าง ท่านก็ไม่ฟังค่ะ อีกอย่าง เราไม่เก่งทางด้านภาษาเลย แต่ท่านก็บอก ไปอยู่เลย อยู่ได้ เราอึดอัดค่ะทุกคน เราอยากให้ท่านเปิดใจฟังเราบ้าง เราไปทำงาน ออกงานกับพี่ๆร่วมวง เรากลับตามเวลาตลอด ท่านก็นั่งรอจนเราเลิกงาน เรารู้ว่าท่านเป็นห่วงเรามาก แต่ในอายุของเรา เราก็อยากจะไปเที่ยวกับเพื่อน ไปปลดปล่อยผ่อนคลายความเครียดบ้าง เงินที่เราหามาจากน้ำพักน้ำแรงของเรา เราก็เอาให้ท่านใช้ เราไม่ได้ขอเงินท่านใช้ เพราะเราหาเงินได้เอง เราหาอาขีพเสริมทุกๆอย่างทำ (เป็นอาชีพที่สุจริต) เราพยายามทำให้ท่านไว้ใจ แต่ท่านไม่เคยเข้าใจหัวอกเราเลย เราทำงานคนเดียว เพราะพ่อเราแต่งงานมีภรรยาใหม่ ซึ่งภรรยาใหม่ไม่ค่อยจะลงรอยกับเราสักเท่าไหร่ ส่วนแม่เราก็มีสามีใหม่ แต่แม่เราก็ไม่ได้ติดต่อมาหาเราเลย เราไม่เคยคิดว่าตัวเรามีปัญหาหรือขาดตกบกพร่องอะไร เรามีทุกอย่างด้วยตัวเราเอง มีผู้ใหญ่ซัพพอร์ตบ้างในบางครั้ง แต่เราก็ลุกขึ้นยืนได้เองตลอด เราไม่รู้เลยจริงๆว่า เราควรจะปรึกษาใคร เราเครียดและอึดอัดมากๆเลยค่ะ
เราอยากจะฟังความเห็นของเพื่อนๆว่าเราควรจะทำยังไงดีคะ ความคิดของเรามันผิดหรือเปล่า ใครเป็นแบบเรา หรืออยากจะแนะนำ แสดงความคิดเห็นอย่างไร คอมเม้นได้เลยนะคะ ขอบคุณทุกความเห็นล่วงหน้าค่ะ
ครอบครัวใครไม่เปิดใจรับฟังความคิดเห็นลูกหลานบ้างคะ
สวัสดีเพื่อนๆพี่ๆชาวพันทิปทุกคนนะคะ ส่วนตัวเราพึ่งจะตั้งกระทู้นี้เป็นกระทู้แรก ขอเข้าเรื่องเลยนะคะเราอายุ18ค่ะ ตั้งแต่จำความได้ ปู่กับย่าไม่เคยปล่อยเลย เราโดนจับผิดอยู่ตชอดเวลา ว่าทำอะไร คุยกับใคร แบบไหน เราไม่เคยได้ใช้ความคิดเป็นของตัวเองเลยเพราะท่านจะตัดสินใจแทนเราทุกอย่างโดยไม่ถามเราเลย พอเกิดเรื่องอะไรที่มันไม่เป็นเหมือนที่คาดหวังไว้ ท่านจะโทษเราทันที ท่านไม่ยอมฟังความคิดเห็นของเรา ไม่เคยคิดจะมานั่งจับเข่าคุยกัน เราจะไปทำงาน ท่านก็ไม่ให้ไป ไม่ให้ทำ ไม่ใช่ว่าเราอยากจะเที่ยว แต่เราไม่อยากที่จะแบมือขอเงินพ่อแม่ ปู่ย่า จนตายถูกมั้ยคะ แต่ทันก็ยังดันทุรังที่จะหาข้ออ้างมาเพื่อไม่ให้เราออกจากบ้าน ตอนนี้ท่านตัดสินใจแทนเรา ให้เราไปอยู่ต่างประเทศ โดยที่ไม่ถามเราอีกเหมือนเดิม เราบอกท่านว่าเราไม่อยากไป เราจะอยู่นี่ เรามีงานทำ มีเพื่อน มีพี่ๆที่ร่วมงานกัน เรายังพอมีคนรู้จักบ้าง ท่านก็ไม่ฟังค่ะ อีกอย่าง เราไม่เก่งทางด้านภาษาเลย แต่ท่านก็บอก ไปอยู่เลย อยู่ได้ เราอึดอัดค่ะทุกคน เราอยากให้ท่านเปิดใจฟังเราบ้าง เราไปทำงาน ออกงานกับพี่ๆร่วมวง เรากลับตามเวลาตลอด ท่านก็นั่งรอจนเราเลิกงาน เรารู้ว่าท่านเป็นห่วงเรามาก แต่ในอายุของเรา เราก็อยากจะไปเที่ยวกับเพื่อน ไปปลดปล่อยผ่อนคลายความเครียดบ้าง เงินที่เราหามาจากน้ำพักน้ำแรงของเรา เราก็เอาให้ท่านใช้ เราไม่ได้ขอเงินท่านใช้ เพราะเราหาเงินได้เอง เราหาอาขีพเสริมทุกๆอย่างทำ (เป็นอาชีพที่สุจริต) เราพยายามทำให้ท่านไว้ใจ แต่ท่านไม่เคยเข้าใจหัวอกเราเลย เราทำงานคนเดียว เพราะพ่อเราแต่งงานมีภรรยาใหม่ ซึ่งภรรยาใหม่ไม่ค่อยจะลงรอยกับเราสักเท่าไหร่ ส่วนแม่เราก็มีสามีใหม่ แต่แม่เราก็ไม่ได้ติดต่อมาหาเราเลย เราไม่เคยคิดว่าตัวเรามีปัญหาหรือขาดตกบกพร่องอะไร เรามีทุกอย่างด้วยตัวเราเอง มีผู้ใหญ่ซัพพอร์ตบ้างในบางครั้ง แต่เราก็ลุกขึ้นยืนได้เองตลอด เราไม่รู้เลยจริงๆว่า เราควรจะปรึกษาใคร เราเครียดและอึดอัดมากๆเลยค่ะเราอยากจะฟังความเห็นของเพื่อนๆว่าเราควรจะทำยังไงดีคะ ความคิดของเรามันผิดหรือเปล่า ใครเป็นแบบเรา หรืออยากจะแนะนำ แสดงความคิดเห็นอย่างไร คอมเม้นได้เลยนะคะ ขอบคุณทุกความเห็นล่วงหน้าค่ะ