เราเป็นคนที่มีเพื่อนเยอะในระดับนึงค่ะตอนอยู่ม.ปลาย ซึ่งเพื่อนสนิทเราทุกคนดีมากจริงๆ จนตอนนี้ก็ยังสนิทกันอยู่ แต่พอเข้ามหาลัยเราแยกมาคนเดียวก็จำเป็นต้องกลุ่มเพื่อนใหม่ๆค่ะ กลุ่มก็ค่อยๆเล็กลงจนเหลือกันแค่สามคนค่ะ จนเรารู้สึกเป็นส่วนเกินมากตอนนี้เพราะเค้าสนิทกันแค่สองคน อาจเป็นเพราะไลฟสไตล์เราไม่ตรงกันมั้งคะ บางครั้งเราให้ใจไปก็รู้สึกได้กลับมาไม่เต็มร้อย จากที่เคยเป็นห่วงเค้ามากๆ ตอนนี้เรากลับอยากจะเย็นชาไม่แคร์บ้างเพราะเค้าไม่ได้แคร์เราเลย มีงานอะไรต้องหรือเตือนเรื่องสำคัญก็ไม่เคยบอก เวลากินข้าวถ้าเราไปโทรหาไม่ตามก็หายเงียบ ประมาณว่าไม่ได้มีผลว่าเราจะไปหรือไม่ไป เราไม่โทรตามเค้าก็ไปกินกันสองคนเองได้ประมาณนั้นค่ะ ในขนณะที่เพื่อนกลุ่มอื่นคุยกันสนิทกันไปกินข้าวกันมีอะไรก็ช่วยกัน เราเห็นแล้วอยากย้ายกลุ่มมากเลยค่ะ แต่ก็กลัวมองหน้ากันไม่ติด แถมกลุ่มอื่นเค้าก็สนิทกันมานานแล้วจะเข้าไปก็คงแปลกๆ ตอนนี้ถ้ามีเวลาก็จะพยายามชวนเพื่อนสนิทสมัยมัธยมนัดเจอค่ะเพราะคิดถึงความสนิทแบบนั้นมาก ตอนนี้ไม่มีความสุขเลยค่ะเหมือนไม่มีเพื่อน ทั้งๆที่เป็นคนที่ชอบมีเพื่อนมากๆ เหมือนเราเลือกอยู่ผิดกลุ่มมาตั้งแต่แรกเลยค่ะ

พอเล่าให้แม่ฟัง แม่ก็บอกว่าต้องหัดอยู่คนเดียวให้เป็นบ้างอดทนอีกนิด เดี๋ยวก็ไม่ต้องไปเจอคนพวกนั้นแล้ว เราก็เข้าใจและพยายามค่ะ แต่บางทีแค่เหงาและอิจฉาอยากมีเพื่อนสนิทแบบคนอื่นบ้างค่ะ จริงๆเรื่องเรียนไม่มีปัญหาค่ะแต่ตอนนี้สภาพจิตใจไม่ดีเพราะเรื่องเพื่อนล้วนๆค่ะ เวลามีปัญหาอะไรหรือต้องการความช่วยเหลือก็ปรึกษาเพื่อนตัวเองไม่ได้ ขอกำลังใจและคำแนะนำหน่อยนะคะ
รู้สึกไม่ค่อยโอเคกับกลุ่มเพื่อนปัจจุบันเลยค่ะ อยากได้กำลังใจค่ะ