เรื่องฝังใจเรา แต่แม่บอกมูฟออนสักทีเถอะ

ตอนนี้เราอายุ20นะ เหตุเกิดตอนม.3 เป็นปีแรกที่พ่อให้เราขับรถมอเตอร์ไซค์ เราก็กล้าๆกลัวนะแต่พ่ออยากให้ขับเป็น จนขับเป็นพอเพื่อนเห็นก็ชวนออกไปถนนใหญ่ เราก็คิดนะพ่อรู้พ่อจะว่าไหม คือเราขับรถแค่ในซอยไม่เคยออกถนนใหญ่เลย วันนั้นเวลา2ทุ่มกว่าๆ เราขับออกถนนใหญ่เป็นครั้ง เราไม่ได้ใส่หมวกกันน็อกกันนะตอนนั้น เพื่อนประมาณ10กว่าคน รถมอไซค์4-5คัน เหตุมันเกิดทางแยก คือเราพึ่งหัดขับรถใช่ปะเลี้ยงวคือมันต้องชะลอไง แต่เราแบบเลี้ยวไม่ค่อยเก่งอ่ะ เราบิดไปเลยเรามีเพื่อนซ้อนท้ายนะ แต่เพื่อนเราไม่เป็นไร แต่เราเจ็บหนักเลยอ่า คือมันเป็นครั้งแรกที่หน้ากระทบกับพื้นเราเอาหน้าลง เราได้กลิ่นของน้ำมัน กลิ่นพื้นดิน หน้าเราไถลอะฟันหน้าเราหัก ใช่หัก ตอนล้มยังไม่รู้นะแผลเต็มตัวเลย  แล้วเราเหมือนจะหลับอะ แสงไฟรถที่ขับผ่านไปยิ่งอยากหลับ เพื่อนเราถามเราลุกได้ไหม เจ็บตรงไหนป่าว เราก็พยักหน้าแล้วบอกไหว มันก็พยุงเราลุก เรานี่คือต้องไปดูรถไงกระจกข้างแตก ข้างรถถลอกหมด โดนตีแน่ๆตอนนั้น เราก็โทรหาพ่อ พ่อไม่ได้ว่าอะไรเลย แค่บอกไม่เป็นไรก็ดีแล้วเราบอกฟันหัก  นี่คือเหตุการณ์ที่เรา ไม่กล้าออกถนนใหญ่ คือแบบขับรถได้นะแต่จะไม่ออกถนนใหญ่เด็ดขาด เราเคยคิดที่จะขับออกถนนใหญ่นะแต่มันไม่ไหวจริงๆ มันสั่นไปหมดมันนึกถึงตลอดเลยอะ แม่เราทำงานนวมินทร์พ่อเราจะเป็นคนไปส่งตลอด เรื่องมันเกิดคือวันหนึ่งพ่อเราไม่วาง แม่เราจะให้เราไปส่งเราบอกว่าไม่ไหวอ่า เดียวไปส่งหน้าซอยนะออกถนนใหญ่ไม่ได้ไม่ไหวจริงๆ แม่ก็ด่าเราเลยจ๊ะ ปัญญาอ่อน คนจะตายที่ไหนก็ตายได้จะอะไรกันนักหนา แบบด่าเป็นชุดเลยเราก็ยอมรับนะ เราไม่ชนะความกลัวได้จริงๆ คือมันจะเป็นแนวนี้มาตลอดตั้งแต่ม.3 ถึงตอนนี้เราอยู่ มหาลัยปี2 ถึงจะผ่านมาหลายปีแต่เราก็จำไม่ลืม วันนี้เลย เราไปส่งน้องที่รร.กลับมาคือแม่เราเปลี่ยนที่ทำงานนะ เปลี่ยนวันนี้วันแรกเข้างาน8โมง ตอนนั้น7โมง15แล้ว นางก็บ่นว่าเมื่อไรพ่อจะมารับ ทำงานวันแรกนะ เราก็ไม่ได้พูดไร แม่เราเลยถามข้างบ้านว่าว่างไหม ไม่มีใครว่างทีนี่ มองมาหาเราแล้วก็พูด มีลูกก็ช่วยอะไรไม่ได้ อยู่ๆแด..ๆไปวัน กลัวอะไรนักหนาจะตายที่ไหนก็ตายได้ กุจะไปทำงานนะไม่ใช่ไปหาผู้ชาย หาเงินให้มุงเนี่ย โหอีกเยอะเราก็ชินแล้ว แม่เขาก็พูด หวังอะไรกับมุงไม่ได้เลย ด่าจนเราร้องไห้อ่ะ เราเลยหนีขึ้นมาบนบ้านเลย เรื่องมันก็มีแค่นี้แหละ คือเราอยากจะมูฟออนไอ้เรื่องขับรถออกถนนใหญ่ได้นะแต่ไม่ไหวจริงๆอะ