เมื่อจิตเราประสบกับสภาวะอย่างใดอย่างหนึ่ง เราลืมที่จะเรียนรู้ดูจิต
แต่จะพยายามและหาวิธีให้สภาวะนั้น ๆ หมดไป เช่น เมื่อไม่สบายใจ
เราจะพยายามทำให้ใจสบาย ลืมที่จะดูว่า
อาการของใจที่ไม่สบายนั่นแหละคือความจริงที่กำลังปรากฎ
การปฏิบัติธรรมคือการรู้ความจริงที่กำลังปรากฎอยู่
การปฏิบัติกำหนดอารมณ์กรรมฐาน
สามารถกำหนดได้ทั้งเรื่องดีและไม่ดี
ดีก็เป็นอารมณ์กรรมฐานได้
ไม่ดีก็เป็นอารมณ์กรรมฐานได้
หมายถึง ดี ก็เป็นฐานให้เกิดสติ
ไม่ดี ก็เป็นฐานให้เกิดสติ
สติ คือ เจตสิกฝ่ายกุศล เมื่อสติเกิดกับเรื่องใด
ก็ถือว่าใช้ได้ และได้ปฏิบัติธรรม
ดูจิต
แต่จะพยายามและหาวิธีให้สภาวะนั้น ๆ หมดไป เช่น เมื่อไม่สบายใจ
เราจะพยายามทำให้ใจสบาย ลืมที่จะดูว่า
อาการของใจที่ไม่สบายนั่นแหละคือความจริงที่กำลังปรากฎ