ขอระบายหน่อยนะคะ

เป็นแม่คนว่าเหนื่อยแล้ว เป็นซิงเกิ้ลมัมคือเหนื่อยกว่า อยากจะมีสัก 10 ร่าง จะได้แยกไปทำได้ทุกอย่าง ด้วยความที่พาลูกกลับมาอยู่บ้าน เลี้ยงเองตลอด 24ชม. ไม่มีคนช่วย งานบ้านก็ต้องทำ อาหารการกินลูก ตอนนี้น้อง1ขวบ ไม่มีเงินเดือน แต่ก็พอมีใช้จากการขายของ แต่ก็ไม่ได้มาก ด้วยความที่เราเป็นซิงเกิ้ลมัม เราอายุน้อยกว่าคนในบ้าน เราจึงเหมือนมีหน้าที่เป็นคนรับใช้ เวลาคนที่บ้านไปเที่ยว สนุกสนานเฮฮา ปาร์ตี้ เราต้องอยู่บ้าน เฝ้าบ้าน ด้วยเหตุผลที่ว่า เรามีลูก เราไม่ควรเที่ยว แต่เขากับพาเด็กคนอื่นเที่ยวได้ มันจริงนะที่ว่า คนเราจะแคร์คนอื่นมากกว่าคนในครอบครัวตัวเอง ยิ่งคนที่ไม่พูดอะไร คือยอมรับทุกอย่าง เขายิ่งไม่สนใจเลย เราเป็นคนอีสาน คนอีสานก็มักจะอาศัยกันเป็นครอบครัว เวลาน้องแม่ไปไหน เราก็มีหน้าที่ไปดูแลบ้านให้เขา ต้องเอาลูกไปด้วย ต้องทำทุกอย่างให้บ้านเรียบร้อยที่สุด แต่ลูกเราไม่ได้เป็นเด็กเลี้ยงง่าย ที่จะปล่อยไว้ยังไงก็ได้ คือลูกเราซน เราละสายตาไม่ได้เลย ต้องคอยห่วง คอยระวัง จึงทำให้เราไม่สามารถทำงานบ้านได้รวดเร็วแบบที่เขาต้องการ พอช้าเราก็มักจะโดนยายด่าเป็นประจำ ว่าเรามีแต่ปัญหา สร้างแต่ปัญหา ไม่เคยมีประโยชน์อะไร น่าจะตายๆไปซะ. เราก็พยายามไม่สนใจคำพูดของแก พยายามไม่ใส่ใจ เราอดทนฟังคำไล่ไปตายของยายมา20 กว่าปีได้มันเหนื่อยนะ มันท้อมากๆ มันอยากจะตายจริงๆ อยากตายให้รู้แล้วรู้รอดไป แต่มันทำไม่ได้ เพราะเรามีลูกต้องดูแล ถ้าเราตายลูกจะอยู่ยังไง ขนาดคิดว่าเราต้องอยู่เพื่อลูก แต่เวลาลูกนอน เวลาที่เราอยู่เงียบๆ มันก็อดคิดเรื่องตายไม่ได้เลย เหมือนในหัวมันอยากตายตลอดเวลา ในครอบครัวนี้ ไม่ว่าเราจะทำอะไร คือผิดไปหมดทุกอย่าง ไม่เคยถูกใจคนที่บ้านเลย แม้ว่าเราจะพยายามทำให้เขาดีขนาดไหน ตอนนี้ลูกก็1ขวบแล้ว เราอยากทำงานแล้ว แต่ทำไม่ได้ เพราะไม่มีคนดูแลลูก เรายังให้ลูกกินนมเรา เพราะเราว่ามันประหยัดดี แต่ยายก็จะชอบด่าเรา บอกว่าเราฝึกให้ลูกติดเรา เป็นแบบนี้จะไปทำงานได้ไง จะเลี้ยงลูกแบบนี้ไม่ได้ ใครจะเลี้ยงกับลูกไปตลอด เราเลยตอบไปว่า ถ้าเราทำงานไปทำได้อยู่แล้ว เพราะลูกไม่ได้ติดเราตลอดเวลา อีกอย่างลูกก็ไม่ได้ติดนมเราขนาดนั้น เราให้กินเป็นเวลา บางครั้งลูกแทบไม่อยากกิน เราก็พูดไปว่าถ้าไปทำงาน จะดูแลลูกให้มั้ย ยายก็รีบตอบทำที กูจะดูแลได้ยังไง ลูกก็ดูแลเองสิ ตัวเองสร้างปัญหามา จะให้ใครมาแก้ให้ คือเราไม่เข้าใจแกเลย ด่าเราว่าเราเอาแต่เลี้ยงลูกอยู่บ้าน ไม่ไปทำงาน แต่ไม่มีใครดูแลลูกให้เราได้ จะหาพี่เลี้ยง แถวนี้ก็ไม่มี เพราะบ้านนอก แต่พอเลี้ยงเองก็โดนคนที่บ้านด่าว่าไม่คิดจะทำงาน ปกติเราก็ไม่ได้ขอเงินใครใช้เลย แต่เราไม่มีเงินให้คนที่บ้านใช้แค่นั้นเอง ทุกอย่างที่เราทำเลยไม่ถูกใจใคร เราได้แต่บอกตัวเองไว้ว่าอดทนไว้นะ อีกเดี๋ยวลูกก็เข้ารร.ได้แล้ว เดี๋ยวทำงานก็คงไม่โดนด่าว่าเป็นภาระใครแล้ว ก็ได้แต่อดทนต่อไป พยายามคิดบวกเข้าไว้ตลอด แต่เวลาโดนด่า เราก็ดิ่งตลอด อยากตาย แต่ตายไม่ได้ ก็ได้แต่ทำร้ายตัวเอง ไม่รู้ว่าเราจะเป็นบ้ารึป่าว เพราะมีอะไรก็เก็บไว้คนเดียว ไม่อยากคุยกับใคร เพราะคงไม่มีใครอยากมารับฟังเรื่องไร้สาระแบบนี้ เราเคยทำร้ายตัวเองร้ายรอบมาก แต่คนที่บ้านก็ไม่ได้สนใจเท่าไหร่ แต่เวลาคนอื่นเห็นแผลที่เราทำ เขาก็มักจะถามว่าไปทำอะไรมา เราก็ไม่รู้จะตอบยังไง เราไม่อยากให้ใครรู้ว่าเราทำร้ายตัวเอง เรากลัวว่าเราจะซึมเศร้า แต่ก็คิดว่า เรามาระบายแบบนี้ เราคงจะไม่เป็นซึมเศร้า เราอาจจะแค่เครียดที่เก็บกดมานาน เลยทำให้เราเป็นแบบนี้ แรกๆที่พิมพ์ก็ร้องไห้ไปด้วย แต่พิมพ์มาถึงตรงนี้ก็ดีขึ้นแล้ว เลิกร้องไห้แล้ว หลังจากนี้ก็กลับสู้โหมดเดิม ต้องอดทนสู้เพื่อลูก เพื่อให้เขามีอนาคตที่ดี เหนื่อยนะ ท้อนะ แต่จะไม่ถอย จนกว่าจะตาย