ปกติบ้านเราฐานะกลางๆไม่ได้รวย​ แต่มีกินอยู่สบายค่ะ​ สองปีที่ผ่านมาที่บ้านเราเริ่มตกต่ำกระทั่งเรียนว่าจน​ ชีวิตรำบากมาก​ พ่อเกือบไม่มีเงินส่งเราเรียนใช้ตังพ่อส่งให้อาทิตย์700ได้​ ค่าหอ1พันกว่าๆ​เราเรียนกทม สงสารพ่อแม่มาก​ เวลากลับบ้านพ่อซื้อกับข้าวถุง2อย่างกินกัน3คน​ เห็นพ่อเครียดจนนอนไม่หลับต้องออกไปนอนโซฟาเครียดพ่อดูลุกลนมีเรื่องในใจนอนดิ้นไปมา​ สงสารพ่อมาก​ เกริ่นซะยาวขอเข้าประเด็นละ​ ที่บอกคนไม่เห็นหัวมันคืองี้​ ช่วงนั้นญาติเราแต่งงานพอไปงานเนี่ยเจ้าภาพเค้าแทบไม่มาคุยมาสนใจพ่อเราเลยแลดูอากาศธาตุปกติพ่อเราเป็นคนเงียบๆอยู่แล้ว​ แต่เมื่อก่อนพอมางานเขาจะชวนพ่อคุยเพราะเมื่อก่อนพ่อเราเขาก็มีหน้าที่การงานโอเครู้จักผู้หลักผู้ใหญ่ในสายงานมีบารมีนั่นแหละคุยเรื่องฝากงานอะไรตั่งๆเขาช่วยคุยได้​ พอจนเนี่ยเราสังเกตุเห็นแบบนี้สงสารเขามากจ๋อยเลยไปก็เหมือนไม่มีตัวตน​เขาไม่สนิทกับญาติฝั่งแม่เท่าไหร่​ แต่การกระทำที่เห็นเรานี่เห็นเป็นช็อตเลยๆว่ามันต่างกับก่อนจนมากกกก​ และอีกเรื่องก็เรื่องพี่ญาติตอนแม่เรามีก็ดูแลเขาเยอะให้เงิน​ ซื้อของกินหมูกระทะไปให้บ้านเขาประจำ​ พอตอนนี้เราหวังพึ่งเขา(ซึ่งเรารู้แล้วว่าผิดไม่ควรหวังพึ่งใครมันเป็นสิทธิของเขาด้วย)​เราด้วยความเป็นวัยรุ่นตั้งแต่บ้านไม่มีตังเราไม่เคยไปเที่ยวไหนเลย​ เครียดด้วยอยู่แต่ห้องไม่ได้ไปไหนไม่มีเพื่อนเพราะไม่มีตังมไปเที่ยวกับเพื่อนเก่า​ เราอยากไปเที่ยวต่างจังหวัดเราเลยว่าจะไปหาพี่เขาขอนอนด้วยคืนสองคืนที่จังหวัดพี่เขาทำงานทักไปก็เงียบไปเลย​ เหตุการณ์​ทำให้เราเข้าใจโลกขึ้นเนอะแต่คนดีๆก็ยังมีเพื่อนที่หอเราทำไข่เจียวให้กินตอนไม่มีเงินกินข้าวด้วย​ ใครดีกับเราเราจดจำไว้ตอบแทน​ ใครไม่เหลียวแลเราก็จำไว้วันหน้าไม่นับญาติค่ะ