เลิกกัน เพราะพยายามเท่าไหร่ก็เท่ากับศูนย์

เราอยู่กับแฟนมา2ปี เราอยู่ด้วยกันแบบแทบจะรักๆเลิกๆมาแต่แรก เรารู้สึกว่าแทบไม่รู้จักนิสัยเขา มีครั้งหนึ่งที่เราทะเลาะกันเขากลับไปอยู่บ้านเขา วันนั้นวันนั้นเราก็กินจนเมาล่ะไปมีอะไรกับคนอื่นโดยไม่ตั้งใจ เรารู้ว่เรารู้ว่าเราผิด เเต่เราก็ไม่รู้ว่าเขาจะกลับมา จนเรากลับมาอยู่ด้วยกันอีก เราไม่ทำแเราไม่ทำแบบเดิมอีกเลย รู้ตัวว่าผิด และรู้สึกขอบคุณเขามากๆที่ยังอยู่กับเรา เราพยายามเราพยายามทำทุกอย่างมห้มันดีขึ้นมาตลอด แต่เหมือนแต่เหมือนเขาก็ไม่เคยเห็นมัน จนวันนึงอยู่ๆเขาก็มีคนอื่น มีแบบที่มีแบบที่แอบไปหากันไม่รู้กี่ครั้ง มีอะไรกันไม่รู้กี่ครั้ง  ผญ คนนั้นก็รู้นะว่า ผช ไม่โสด ความรู้สึกที่รู้ตอนแรกคือ หน้าชา มือสั่น ทำอะไรไม่ถูก เราจะเลิก แต่เขาบอแต่เขาบอกขอให้อยู่ ทีตอนนั้นเขาก็ยังผ่านมาได้ ประมาณ3-5เดือนที่เราทำใจอยู่เงียบๆ  เขาสอนให้เขาสอนให้เรามองเห็นโลกจิงๆ สังคมจิงๆ เขาสอนให้เรายิ้มรับกับทุกอย่าง ไม่ว่าจะเศร้ารึมีความสุข เราก็ยิ้มรับมัน จนวันนึงเราลืมเรื่องนี้ไป  เขาคอยเช็คทุกอย่าง เขาบอกว่าเรามีคนอื่นเราทำอย่างโน้นอย่างนี้ ทั้งที่เราไม่ได้ทำ ทุกครั้งที่ทะเลาะมีแค่เราที่กลับไปหา เพราะคำว่ารัก เรายอมแบบที่ไม่เคยยอม เจ็บทั้งตัว ทั้งใจ  จนเราทะเลาะกันอีกครั้ง เขาเอาเรื่องที่เราลืมไปแล้วมาพูด มันเจ็บมาก และทุกครั้งที่มีปัญหา เขาก็พูดแค่ ให้กุไปส่งบ้านไหม  เราดีไม่พอ รึเราอยู่ผิดที่หรอ วันนี้ทีวันนี้ที่เลือกจะเก็บกระเป๋าแล้วเดินออกมา เพราะแค่เราพยายามแล้ว พยายามมาตลอด แต่มันก็ไม่เคยพอเลย เหมือนยิ่งเติมมันก็ยิ่งลดลงไป  ถ้าเทออ่านอยู่ อยากบอกว่า ถ้าจะกลับไปก็ไปเลย ปล่อยให้แล้ว ไม่ยื้อแล้ว เรายื้อคนที่ไม่รักเราไม่ได้หรอก  2 ปี ที่เทอทำที่เทอทำมันให้โคตรไร้ค่า เหมือนเราไม่ดีพอสำหรับใครเลย พยายามเท่าไหร่ก็เท่ากับศูนย์ตลอด ล่าสุดวันเกิดเรา สิ่งที่เราไม่เคยขอ เราก็ลองขอในวันนั้นดู ทะเบียนสมรสที่เขาพูดมาตลอดว่าเป็นเเค่กระดาษใบนึงเศษกระดาษ แต่เขาก็เลือกที่จะไม่ให้