นิยายเบาสมอง : Mikaza ไอ้บ้าเอ๊ย! ( 18 : ขอสบตาได้มั้ย )

ณ ห้องอ่านหนังสือห้องเดิม   ในช่วงเวลาเที่ยงวัน  นักเรียนส่วนใหญ่ไม่ค่อยมีใครมาใช้บริการหอสมุดโรงเรียน  ภายในนี้จึงไร้ซึ่งผู้คน  มองไปทางไหนก็เห็นแต่โต๊ะกับเก้าอี้และชั้นหนังสือ  ครั้นมีแมลงบินผ่านคาดว่ายังไงต้องได้ยินเสียงแน่ ๆ   
หากแต่...ภายใต้ความสงบเงียบที่ว่า  กลับมีหนึ่งหญิงหนึ่งชายนั่งประจันหน้ากันเพียงลำพัง  โต๊ะตัวเดิมเก้าอี้ตัวเดิม  เหมือนฉายภาพซ้ำของครั้งที่แล้ว  ต่างกันที่เสื้อผ้าที่สวมใส่  วันนั้นเป็นชุดนักเรียนขาว  วันนี้เป็นชุดพละเสื้อโปโลสีแดง
            ปลายนภาตอนนี้เธอรู้สึกร้อนผ่าวจากภายใน  ใจเต้นกระสับกระส่ายไม่อยู่นิ่ง  มีความประหม่าและเขินอายต่อชายหนุ่มที่อยู่เบื้องหน้า  เธอเลือกใช้วิธีการเบี่ยงเบนเป้าสายตา  อาศัยมองส่วนอื่น ๆ ตามเรือนร่างเสื้อผ้าของรัตนะ  เลี่ยงการมองสิ่งใดสิ่งหนึ่ง  ปลายกลัวใจตัวเองกลัวควบคุมอารมณ์ไม่ได้   
สิ่งที่ปลายนภาเลี่ยงไม่กล้ามองคือ  ดวงตาของรัตนะ  ที่ดูเฉียบคมประดุจเหยี่ยวบนท้องฟ้า  องอาจและสง่างาม  พร้อมจู่โจมเหยื่อทุกขณะ หากสาวใดเผลอสบตา  ล้วนแล้วรู้สึกร้อนวาบไปทั้งตัวในบัดดล  
ตอนอยู่โรงอาหาร  เพียงแค่เธอเห็นรัตนะจากระยะไกล ๆ   ใจมันก็สั่นไหวเต้นตึกตักออกมาเองอยู่โครมหนึ่ง  ยิ่งในเวลานี้   รัตนะยิ่งอยู่ต่อหน้าเธอด้วยแล้ว  ในระยะไม่ถึงหนึ่งเมตร  เธอยิ่งต้องระวังตัวไว้ให้มากกว่าเดิม  ในหัวขบคิดอยู่หลายประการ
            ...รัตน์มีทั้งพี่แจ๊สเป็นแฟน  และมีตรีอีกคน  การนัดเจอกันครั้งนี้ไม่รู้จะคุยกันเรื่องไหน  เดาไม่ถูกเลย  หรือจะขอคบกับเราเพิ่มอีกคน  เจ้าชู้จริง ๆ...
            ส่วนพฤติกรรมของรัตนะตรงกันข้ามกับปลายนภาที่ทำอยู่ในตอนนี้   รัตน์ตาจ้องเขม็งมองตรงไปที่ใบหน้าของปลาย  เขารู้แล้วว่าสาวเจ้าตอนนี้หลบตา  มองไปที่อื่น   เขาต้องการเพียงสบตากับปลายนภาจัง ๆ สักครั้ง  เพื่อต้องการรู้คำตอบอะไรบางอย่าง  ที่มันเกี่ยวข้องโดยตรงกับความรู้สึกของตัวเขาเอง 
            ช่วงขอคำปรึกษากันบนโต๊ะอาหาร  แผนของกอล์ฟเพื่อนยากนึกว่าจะมีอะไรมาก  พอรัตน์เล่าเหตุการณ์เมื่อวานให้กอล์ฟฟัง   กอล์ฟเลยพอเดาออกว่าปลายอาจแอบมีใจให้กับรัตน์  ก็เพื่อนซี้ของเขาคนนี้ขึ้นชื่อว่าหล่อแซ่บเป็นอันดับหนึ่งของโรงเรียน  อีกทั้งยังช่วยปฐมพยาบาลให้อย่างละมุนละไมชวนโรแมนติก  สาวไหนบ้างจะทนทานไม่เคลิบเคลิ้มได้   
            พอเป็นเรื่องของคนอื่น  กอล์ฟสมองโลดแล่นแจ่มใสคิดแผนออกได้ในทันที  โดยเฉพาะเรื่องจีบผู้หญิง  เลยแนะนำ...บอกให้รัตน์ส่งข้อความไปทางไลน์   ขอนัดคุยกับปลายว่า
...มีเรื่องอยากคุย...    
            เมื่อข้อความถูกส่งออกไป   รัตน์วางโทรศัพท์ไว้บนโต๊ะอาหารระหว่างเขาและกอล์ฟที่นั่งอยู่ข้าง ๆ กัน  จะได้เห็นความเคลื่อนไหวหน้าจอมือถือด้วยกัน
ชั่วอึดใจไม่ถึงสิบวินาที  มีเสียงข้อความดังขึ้นจากมือถือของรัตนะ  พวกเขาสองคนจึงดูโน้มตัวพร้อมกับหลุบตามองลงที่หน้าจอ  ปรากฏรูปใบหน้าหญิงสาวเจ้าของข้อความที่ส่งมาพร้อมตอบกลับมาว่า
            ...ตกลง...   
            ปลายนภาที่นั่งอยู่ไกลออกไปคนละฟากโถงโรงอาหาร  เธอเองก็ยังไม่เข้าใจตัวเอง  ที่อยู่ดี ๆ  สัญชาติญาณภายในนำพาร่างกายขยับเขยื้อนตอบสนองไปเอง  เพียงเธอได้ยินเสียงข้อความดังขึ้น  ขณะเคี้ยวอาหารอยู่ตุ้ย ๆ เอร็ดอร่อย  สายตาพลันเหลือบแวบดูว่าเป็นข้อความของใคร  หน้าจอแสดงรูปรัตนะเป็นคนส่งมา
            ปลายนภาหยุดการกระทำทุกสิ่งอย่างที่ทำอยู่ขณะนั้น   คว้าสมาร์ทโฟนของตัวเองที่วางไว้ข้างศอกซ้ายอย่างว่องไว  แล้วพิมพ์ตอบกลับทันที   หลังส่งข้อความไลน์เสร็จ  เธอก้มหน้าแอบอมยิ้มดีใจไม่อยากให้ใครรู้  แต่สีหน้าของอาหมวยน้อยมันฟ้อง  แก้มมันพองกลมแดงออกมาอย่างเห็นได้ชัด 
            เพื่อนสาวร่วมโต๊ะได้แต่มองหน้าและสงสัยไปตาม ๆ กัน  เพราะปกติแล้วปลายแทบจะนั่งนิ่ง ๆ ตอนกินข้าว  จนดูเหมือนคนหยิ่งรักษากิริยาอาการตลอดเวลา  พฤติกรรมแปลกตาของปลายนภาครั้งนี้  พวกหล่อนไม่เคยเห็น  
            พอพิมพ์นัดหมายกันเสร็จ  เธอจึงรีบเดินตรงมาที่หอสมุดทันที  โดยไม่บอกกล่าวอะไรกับเพื่อนในโต๊ะเลยสักคำ  ฟางที่นั่งตรงข้ามได้แต่ขมวดคิ้วอย่างงุนงงไม่เข้าใจ
 
ตอนนี้ปลายนภาได้มานั่งอยู่กับรัตนะตามนัดแล้ว  เธอรู้สึกว่าบรรยากาศค่อนข้างอึดอัดและเงียบผิดปกติ  ทำให้กดดันขึ้นมาเล็กน้อย  จึงต้องพูดอะไรบางอย่างออกไปเพื่อทำลายความวังเวงนี้ลง 
            "นายส่งข้อความมา  ว่ามีเรื่องอยากคุย   เรื่องอะไรล่ะที่ว่า...ใช่เรื่องของตรีมั้ย?"
            "ใช่!  ปลายรู้แล้วสินะ  ตรีคงเล่าอะไรให้ฟัง"
            เสียงห้าวและดังตอบกลับทันที  ด้วยความรู้สึกขัดข้องใจ
            ปลายนภาสะดุ้งกระตุกตัวอยู่เล็กน้อย  เมื่อสงบอาการลงได้จึงตอบ
            "ตรีก็พูดนั้นแหระ  แต่ก็ไม่ได้บอกอะไรมาก  ว่าแต่...นายทำได้ยังไง   คบผู้หญิงทีเดียวพร้อมกันถึงสองคน!!"
เธอเริ่มค่อย ๆ ปรับระดับเสียงตัวเองได้  แต่มือสองข้างกุมประสานกันที่อยู่ใต้โต๊ะอ่านหนังสือ  นิ้วโป้งถูไถกันไปมาแก้ความประหม่า  แต่ก็ยังไม่กล้าที่จะมองหน้ากลัวเผลอสบตากับรัตนะ
ปลายนภาแม้รู้สึกไม่ดีกับการคบซ้อนของรัตนะ   แต่ก็อดใจอยากเข้ามาคุยอยากเข้ามาพบหน้าไม่ได้...ไม่รู้ทำไม  ทั้ง ๆ ที่ความคิดในสมองมันคอยสั่งห้ามตัวเองไว้แล้วว่า...มันไม่ดีนะ!  อย่าไปหาเขาเลย!!  แต่ขากลับขยับก้าวไปเองนำพาร่างกายเดินมาถึงที่นี้
เดือนอันดับหนึ่งแสยะยิ้ม  เหมือนในคำด่ามีคำชมสำหรับเขา  มันทำให้รัตนะเข้าใจไปเองว่า  ปลายนภาเริ่มยอมรับว่าเขามีความร้ายกาจและมีพิษสงอยู่บ้าง   ไม่ได้มีแต่ความซื่อบื้อเฉิ่มเบอะแบบที่เธอเข้าใจ  รัตนะได้ทีจึงพูดเสียงดังใส่อีก
            "รู้จักเราน้อยไปแล้วปลาย  เธอประเมินเราต่ำไปนะ"
            หัวหน้าปอมปอมเชียร์  หน้าเริ่มเคร่งขรึมไม่พอใจ
            "นายไม่สงสารผู้หญิงหรอ   ตรีคงยอมรับสภาพแล้วละดูก็รู้   เห็นหน้าตอนกลับมาบ้านปลาย  ยิ้มทะลักออกมาสะขนาดนั้น   แล้วแฟนตัวจริงนายละ...พี่แจ๊สคงไม่รู้ว่านายก็คบกับตรีอยู่ใช่ไหม  นายรัตน์...นายใจร้ายมากนะ"
            "..."   
รัตน์นั่งหน้านิ่งเงียบ  ไปต่อไม่เป็น  ไม่รู้จะพูดอะไรออกมาดี
ปลายนภาอ่านอาการของรัตน์ออก  ตาขวางไม่สบอารมณ์  จึงพูดต่อว่าขึ้นอีก
            "หึ!   สักแต่ว่าคบไว้ก่อนสินะ  ยังไม่คิดอะไรเตรียมการอะไรเลย   หากพี่แจ๊สรู้เรื่องเข้า  ระวังนะ!!  ผู้หญิงน่ะร้ายกว่าเสือจำไว้!!   ยิ่งโดนคนรักหักหลังแล้วด้วย..."
            "..."
รัตน์ยังคงนิ่งเงียบเหมือนเดิม  พอโดนปลายไล่ต้อนเข้าก็แทบจนมุม  ไม่รู้สรรหาคำไหนมาแก้ตัวโต้เถียงดี  แต่แล้วจู่ ๆ พอคิดถึงจุดประสงค์ของการนัดพบกันครั้งนี้  ก็เพื่อความรู้สึกของตรีรัตนา  
            สายตาคมกล้าภายใต้คิ้วหนาเข้ม  จึงตั้งใจมองอย่างพิจารณาหญิงสาวที่อยู่เบื้องหน้า  ใบหน้าขาวนวลเนียนผิวพรรณละเอียดหมดจด  ดวงตากลมโตชั้นเดียวส่องประกายระยิบระยับ  จมูกเรียวโด่งสัน  ปากอิ่มแดงอมชมพู   
ตอนนี้รัตน์อยากสบตากับปลายให้รู้กันไปเลย
            "ปลาย  เราขอปลายเรื่องหนึ่งได้ไหม  เรื่องนี้ก็เพื่อตรี"
ครั้งนี้เขาพูดด้วยเสียงที่ราบเรียบแสดงความวิงวอน   
            "คราวที่แล้วก็ขอให้พี่แจ๊ส  คราวนี้ก็ขอให้ตรี  คราวหน้าเป็นปลายรึไง?"
ปลายเผลอระดกลิ้นพูดเบาออกไปตามความรู้สึกข้างใน  เศษเสี้ยวความคิดหนึ่งก็เข้าข้างตัวเองที่ว่า  ...รัตน์คงมีใจให้และอยากคบเธอเพิ่มอีกคนหนึ่ง...
            "หะ!  อะไรนะ  ไม่ได้ยิน  เมื่อกี้พูดว่าอะไร   ฟังไม่ค่อยชัด"
รัตน์ได้ยินเพียงเป็นเพียงเสียงพูดเบา ๆ แต่จับใจความไม่ได้
ปลายนภาสั่นหน้าเรียกสติ  แต่ยังหลบตามองไปทางอื่น
            "ป้าว...ไม่มีอะไรหรอก   เรื่องอะไรละว่ามาก่อนสิ   ตรีตอนนี้ก็เป็นคนสำคัญของปลายกับทีมปอมปอมเชียร์เหมือนกัน  ถ้าช่วยได้ก็จะช่วย"
            รัตนะแน่วแน่มองตรง  สูดลมหายใจเข้าปอดคำหนึ่งรวบรวมความกล้า  จึงพูด
            "ขอสบตาได้มั้ย?"   
            ปลายจากที่พยายามหลบเลี่ยงเรื่องนี้ตลอดเวลามองนู้นมองนี่แทน  ปฏิกิริยาร่างกายตอบสนองไปเองตามคำขอเมื่อครู่  เผลอสบตาเข้าอย่างจัง  
            รัตนะจึงได้สิทธิ์นั้นเดี๋ยวนี้
            ตาสบตาประสานกัน  
            ปลายนภาโดนสตั้นท์ตั้งแต่วินาทีแรกที่สบตา  จังงังนิ่งเป็นรูปปั้นไปแล้ว
            ส่วนรัตน์พยายามจ้องมองเข้าไปยังดวงตาคู่งามเพื่อเค้นความรู้สึกของเขาที่มีต่อปลาย  อยากรู้ว่าเป็นยังไงกันแน่   
แต่แล้วก็บังเกิดสิ่งที่อยู่นอกเหนือจากการที่เขาคิดคำนวณไว้  จู่ ๆ ใจของรัตน์ก็เต้นดังแรงขึ้นมาให้ได้ยิน   บวกกับลมหายใจเริ่มร้อนและติดขัด  สามอย่างนี้ผสมปนกัน  ต่อมาชั่วอึดใจมันค่อย ๆ กระหน่ำเพิ่มขึ้นโถมเข้าใส่  จนกระทั่งรู้สึกว่ามันเกินที่จะควบคุมไว้ได้แล้ว
            เป็นครั้งนี้...ที่รัตนะลุกขึ้นพรวดจากเก้าอี้  คว้าเก็บกระเป๋าเป้ได้แล้วเหวี่ยงพาดหลัง  ก้าวเท้ายาวฉับไวเดินเร็วไปเปิดประตู  กึ่งเดินกึ่งวิ่งออกจากห้องสมุดทันที
            ในขณะที่ปลายนภา   ยังคงตกอยู่ในห้วงแห่งภวังค์เสน่หา  เธอถูกคนที่ตนเองแอบชอบ  เข้ามายึดครองพื้นที่สี่ห้องหัวใจอย่างจังเข้าให้แล้ว
แสดงความคิดเห็น
Preview
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่