ก่อนอื่นขอเกริ่นเลยก่อนว่า เราคบกับแฟนคนนี้มา 4 ปี เขาเป็นคนไทยค่ะ อายุห่างกับเรา 7 ปี แต่ไปโตที่ต่างประเทศ
พบกันในเฟสบุ๊ค เขาก็บินมาหาเราหลังจากนั้น 4 เดือนเลยตกลงเป็นแฟนกันค่ะ ช่วง 1 ปีแรกไปได้สวย ชนิดที่ว่า "น้ำต้มผักก็หวาน น้ำล้างจานก็ใส " หลังจากนั้นก็อาจจะมีงอนๆบ้าง เนื่องจาก time zone ไม่ตรงกัน หลังๆเริ่มชิน เข้าปีที่ 2 เขาบินมาหาเราอีกรอบ ได้ไปเที่ยวสมุย เราบอกเลยว่ามันเป็นทริปแห่งความทรงจำสุดท้ายที่มีความสุขที่สุด หลังจากนั่นเขาได้บินกลับไปเที่ยวบ้านเกิดที่จังหวัดทางภาคอีสาน หลังจากกลับมาหาเรา เขาเรื่มมีพฤติกรรมแปลกไป เลยจับได้ว่าเขานอกใจเราค่ะ วินาทีนั้นเราใจสลาย หมดแรงจะเดิน แล้วเรามาจับได้วันที่เราไปส่งเขาที่สนามบิน เขาได้แต่ขอโทษกอดเราก่อนจะขึ้น Gate เราทำอะไรไม่ถูก แบบยืนแทบจะไม่มีแรง เขาได้แต่กอดแล้วถามเราว่า"กอดพี่บ้างสิ่ " จังหวะนั้นเรากัดฟันแล้วบอกเขาว่า "พี่ไปเหอะ" ในใจรู้อยู่แล้วว่าเป็นกอดสุดท้าย เรายืนมองเขาจนเขาขึ้นไปสุดบันไดเลื่อน เราหันหลังแล้วมานั่งร้องไห้ในรถ ในใจเราแค่คิดว่า เขาแค่นอกใจ
จนผ่านไป 1 สัปดาห์ผู้หญิงปริศนาทักมาหาเรา ได้บอกว่าตนเป็นแฟนกับแฟนเรา และได้ไปถึงขั้นนอนด้วยกันแล้ว เราถามว่าเจอกันได้ยังไง เขาบอกเจอในแอป (เขาเป็นคนประเทศเพื่อนบ้านนะคะ ฝั่งแม่น้ำโขง ) แล้วเราถามว่าเป็นมายังไง เขาก็บอกไปนอนบ้านฝ่ายชาย เราก็เข้าใจว่ารู้จักกันมาก่อน สรุปพึ่งรู้จักกันได้ 2 วัน เราขอข้ามจุดนี้นะคะ ตอนนี้ฝ่ายหญิงก็ไปมีครอบครัวแล้ว แต่เราเจ็บปวดมากทุกครั้งที่นึกถึงเรื่องนี้ กินไม่ได้นอนไม่หลับ วันนึงเดินผ่านหน้ากระจก เราตกใจตัวเองมาก โทรมมาก หัวฟู ขอบคาลึกเหมือนผีเลย หลังจากนั้นเราสงสารตัวเองเราเลยกลับมาใช้ชีวิตปรกติ
เราเลยลองถอยออกมาใช้ชีวิตกับครอบครัวตะเวนเที่ยวกินอยู่ประมาณ 3 อาทิตย์ เราเริ่มรู้สึกดีขึ้น จนเรามีทานข้าวกับที่บ้าน วันนั้นพอดีเขาได้โทรมาเบอร์พี่สาวเรา (เราบล็อคทุกอย่างที่เกี่ยวกับเขา ) โดยที่เขาไม่ทราบว่าเรานั่งอยู่ตรงนั้น เขาได้สารภาพบาปต่างๆนานา จนเรารู้สึกโมโหแล้วพูดคำหยาบออกมา "ตอ_หล " เรายอมรับว่าเราโกรธมาก เพราะเราเป็นคนที่โดนกระทำแบบสุดๆ เขาก็อึ้ง โดยที่พึ่งทราบว่าเรานั่งอยู่ตรงนั้น
เขาเลยขอคุยกับเรา เราไม่อยากให้เสียบรรยากาศไปมากกว่านี้ เราเลยบอกกล้บไปบ้านค่อยคุย เราพยายามเข้าใจเขา ให้โอกาส คิอจะด่าว่าเราโง่ก็ได้นะคะ แต่เราพยายามเต็มที่ ที่จะรับมือเรื่องนี้ พยายามจะเป็นคนแกร่ง แต่จริงๆเราอ่อนแอมาก
พอเหตุการณ์ในวันนั้นผ่านไป เราพยายามลืมข้อบกพร่องของเขา บอกเลยนะคะว่า ทุกวันนี้เราพยายามลืมถึงแม้มันจะผ่านมา 2 ปีแล้วก็ตาม เราพยายามรักษาความสัมพันธ์ที่เรียกว่า "รักแรก "ของเราไว้ จนเราสูญเสียความเป็นตัวเอง*
เขาเริ่มเอาแต่ใจ โมโหอะไรก็มาลงที่เรา ครั้งสุดท้ายที่เขาง้อเราคือเมื่อ 2 ปีที่แล้ว
เราอยากขอความคิดเห็นของทุกท่าน ว่าสิ่งที่เราทำ มันคือการรั้งตัวเองหรือเปล่า
ยอมทุกอย่างจนสูญเสียความเป็นตัวเอง ยอมเพราะคำว่า "รักแรก "
พบกันในเฟสบุ๊ค เขาก็บินมาหาเราหลังจากนั้น 4 เดือนเลยตกลงเป็นแฟนกันค่ะ ช่วง 1 ปีแรกไปได้สวย ชนิดที่ว่า "น้ำต้มผักก็หวาน น้ำล้างจานก็ใส " หลังจากนั้นก็อาจจะมีงอนๆบ้าง เนื่องจาก time zone ไม่ตรงกัน หลังๆเริ่มชิน เข้าปีที่ 2 เขาบินมาหาเราอีกรอบ ได้ไปเที่ยวสมุย เราบอกเลยว่ามันเป็นทริปแห่งความทรงจำสุดท้ายที่มีความสุขที่สุด หลังจากนั่นเขาได้บินกลับไปเที่ยวบ้านเกิดที่จังหวัดทางภาคอีสาน หลังจากกลับมาหาเรา เขาเรื่มมีพฤติกรรมแปลกไป เลยจับได้ว่าเขานอกใจเราค่ะ วินาทีนั้นเราใจสลาย หมดแรงจะเดิน แล้วเรามาจับได้วันที่เราไปส่งเขาที่สนามบิน เขาได้แต่ขอโทษกอดเราก่อนจะขึ้น Gate เราทำอะไรไม่ถูก แบบยืนแทบจะไม่มีแรง เขาได้แต่กอดแล้วถามเราว่า"กอดพี่บ้างสิ่ " จังหวะนั้นเรากัดฟันแล้วบอกเขาว่า "พี่ไปเหอะ" ในใจรู้อยู่แล้วว่าเป็นกอดสุดท้าย เรายืนมองเขาจนเขาขึ้นไปสุดบันไดเลื่อน เราหันหลังแล้วมานั่งร้องไห้ในรถ ในใจเราแค่คิดว่า เขาแค่นอกใจ
จนผ่านไป 1 สัปดาห์ผู้หญิงปริศนาทักมาหาเรา ได้บอกว่าตนเป็นแฟนกับแฟนเรา และได้ไปถึงขั้นนอนด้วยกันแล้ว เราถามว่าเจอกันได้ยังไง เขาบอกเจอในแอป (เขาเป็นคนประเทศเพื่อนบ้านนะคะ ฝั่งแม่น้ำโขง ) แล้วเราถามว่าเป็นมายังไง เขาก็บอกไปนอนบ้านฝ่ายชาย เราก็เข้าใจว่ารู้จักกันมาก่อน สรุปพึ่งรู้จักกันได้ 2 วัน เราขอข้ามจุดนี้นะคะ ตอนนี้ฝ่ายหญิงก็ไปมีครอบครัวแล้ว แต่เราเจ็บปวดมากทุกครั้งที่นึกถึงเรื่องนี้ กินไม่ได้นอนไม่หลับ วันนึงเดินผ่านหน้ากระจก เราตกใจตัวเองมาก โทรมมาก หัวฟู ขอบคาลึกเหมือนผีเลย หลังจากนั้นเราสงสารตัวเองเราเลยกลับมาใช้ชีวิตปรกติ
เราเลยลองถอยออกมาใช้ชีวิตกับครอบครัวตะเวนเที่ยวกินอยู่ประมาณ 3 อาทิตย์ เราเริ่มรู้สึกดีขึ้น จนเรามีทานข้าวกับที่บ้าน วันนั้นพอดีเขาได้โทรมาเบอร์พี่สาวเรา (เราบล็อคทุกอย่างที่เกี่ยวกับเขา ) โดยที่เขาไม่ทราบว่าเรานั่งอยู่ตรงนั้น เขาได้สารภาพบาปต่างๆนานา จนเรารู้สึกโมโหแล้วพูดคำหยาบออกมา "ตอ_หล " เรายอมรับว่าเราโกรธมาก เพราะเราเป็นคนที่โดนกระทำแบบสุดๆ เขาก็อึ้ง โดยที่พึ่งทราบว่าเรานั่งอยู่ตรงนั้น
เขาเลยขอคุยกับเรา เราไม่อยากให้เสียบรรยากาศไปมากกว่านี้ เราเลยบอกกล้บไปบ้านค่อยคุย เราพยายามเข้าใจเขา ให้โอกาส คิอจะด่าว่าเราโง่ก็ได้นะคะ แต่เราพยายามเต็มที่ ที่จะรับมือเรื่องนี้ พยายามจะเป็นคนแกร่ง แต่จริงๆเราอ่อนแอมาก
พอเหตุการณ์ในวันนั้นผ่านไป เราพยายามลืมข้อบกพร่องของเขา บอกเลยนะคะว่า ทุกวันนี้เราพยายามลืมถึงแม้มันจะผ่านมา 2 ปีแล้วก็ตาม เราพยายามรักษาความสัมพันธ์ที่เรียกว่า "รักแรก "ของเราไว้ จนเราสูญเสียความเป็นตัวเอง*
เขาเริ่มเอาแต่ใจ โมโหอะไรก็มาลงที่เรา ครั้งสุดท้ายที่เขาง้อเราคือเมื่อ 2 ปีที่แล้ว
เราอยากขอความคิดเห็นของทุกท่าน ว่าสิ่งที่เราทำ มันคือการรั้งตัวเองหรือเปล่า