เพื่อนแย่ๆ

เรามีเพื่อนคนหนึ่งจะเรียกสนิทก็ไม่เท่าไหร่เรียกว่ารู้จักกันมานานแต่ไม่ได้สนิทขนาดนั้นเพื่อนคนนี้เรารู้จักมา5ปีที่ไม่สนิทเพราะไม่ค่อยได้คุยแบบพร้อมให้รู้ทุกอย่างเพราะดูเขาเป็นคนปากโป้งอ่า แล้วเราต้องขึ้นมาเรียนมหาวิทยาลัยที่กรุงเทพมิว(นามสมมุติ)คือนางอยากมาหางานด้วย นั้นแหละที่เป็นจุดเปลี่ยนความคิดของเราเลยเราเห็นนางซื่อมากเราก็โอเคจะไปก็ไปการไปกรุงเทพเราซื้อตั๋วเครื่องบินไปนางไม่มีเงินบอกเงินยังไม่ได้รอไปทำงานก่อนโอเคเราเข้าใจเพราะต้องอยู่กับเราคือสิ้นเดือนต้องคืนค่ารถนั้งจากบ้านมาสนามบินไม่มีถ้านางจ่ายจะไม่มีเงินกินที่กรุงเทพโอเคเราเริ่มโมโหนิดๆแต่นั้นแหละเราหลงความซื่อของนางจนใจดีไปจ้าาพอมาถึงกรุงเทพเราไปพักบ้านอากับน้า นางน่าจะอึกอัดบอกเร่งเราให้ไปที่หอเร็วๆคือเราก็เข้าใจนางอึดอัดมาอยู่กับผู้ใหญ่ที่นางไม่คุ้น พออาเรามาส่งที่หอน้าเราทำให้ทุกอย่างตอนอยู่บ้านอาน้าเรากินข้าวเราล้างให้นางบอกล้างทำไมของเขาคือแบบเราอยู่บ้านเขาไหมล่ะเขาทำให้กินก็ดีแค่ไหนอยู่บ้านท่านอย่านิ่งเดียวดายอ่ะรู้จักไหมอ่ะต่ออาเรามาส่งที่หอน้าเราปูผ้าปูเตียงเราเลยไปช่วยนางก็ยืนโอเคเข้าใจว่านางทำไม่เป็นพออาน้าเรากลับไปนางหิวโอเคเราก็ไปเดินตลาดอยู่แบบนี้ตลอดเราหางานในมือถือตามเว็บหางานต่างๆมาอยู่ก็ต้องจ่ายค่าเช่าเราจ่ายนางหารโอเคยังดีที่นางออกค่าเช่าแล้วไม่งั้นเราตายแน่ เราโทรหาโทรถามงานตลอดนางเล่นเฟสโอเคเราก็หาเรื่อยๆนางจบกศน ป.6 ทำงานนวดมาก่อนจะมากรุงเทพผ่านไป10วันได้เงินนางเริ่มหมดเราก็ออกค่ากินค่าอยู่ค่าใช่จ่ายต่างๆให้สรุปเราได้งานร้านมินิมาร์ทเขามีที่กินที่อยู่มีข้าวให้พร้อมลาหยุดไปสอบไปเรียนได้เราอยากทำมากแต่ติดตรงนางล่ะถ้าเราไปก็ทิ้งนางไว้เงินนางก็ไม่มี เรียกว่ามีแต่เสื้อผ้าค่ารถเมย์นางยังไม่มีเลยเราไม่สัมภาษณ์มากี่ที่นางก็ตามเราไปด้วยตลอดสรุปทุกร้านที่เราไปเขาต้องเลือกคนที่วุฒิเยอะกว่าอายุเราน้อยกว่านาง1ปีเราอายุ19นาง20แต่นางคิดอะไรเองไม่ได้เลยทำอะไรไม่ได้เลยเหมือนเราต้องนำนางตลอดเราไม่เคยมากรุงเทพแบบตัวคนเดียวแล้วนี้เรามาแล้วเราเริ่มเรียนรู้การอยู่แต่นางไม่เลยนางเคยอยู่แบบไหนก็แบบนั้นเราเริ่มเครียดนางเริ่มเผาเงินในบัญชีเราหมดเกลี้ยงเงินสำรองค่าบ้านค่าเก็บแทบไม่เหลืองสรุปเราได้งานขายไอศกรีมเริ่มงานวันที่20เราอยู่มาเกือบครึ่งเดือนนางนอนตื่นสายเราบอกต้องตื่นเช้าไปหางานนางมักจะไม่ตื่นเราอาบน้ำแต่งตัวรอดูนางจะลุกกี่โมงสรุปนางตื่น11โมงเราก็ไม่อยากพูดอะไรแล้วมันโกรธจนไม่รู้จะพูดยังไงเราเครียดมากเลยโทรบอกเพื่อนสนิทที่อยู่ทางบ้านเราเครียดจะบอกเรื่องนี้กับแม่ให้เครียดด้วยก็ไม่ได้เพราะเราเป็นคนตัดสินใจจะมากับนางแล้ว เราเริ่มมีปัญหาเรื่องเงินเรากินมาม่าในขนาดที่คนไม่มีเงินกินข้าวเราชวนกินมาม่าประหยัไปก่อนนางบอกไม่อิ่มอยากกินข้าวโอเคตามใจเลยค่ะ นางไปด่าเราในเฟสว่าชอบไปบอกคนอื่นให้เกลียดนางด้วยแล้วก็คำหยาบไปค่ะ เราโมโหมากต่อหน้าเรานั้งตีหน้าซื่อมากเราเลยโทรไปคุยกับเพื่อนแล้วโพสตอบนางไปใช้เงินคนอื่นยังมาว่าเขาเนอะลับหลังก็แบบนี้แหละคนเรานางก็เงียบเอาโทรศัพท์เข้าห้องน้ำไปพอเดินออกมานางชวนเราคุยนู้นี้นั้นคือเราเริ่มหมดความอดทนจริงๆอยู่นี้ไม่มีเงินเราก็ช่วยเราช่วยนางทุกอย่างจริงๆขนาดเรื่องเรียนกศนนางยังทำเองไม่ได้วันที่เริ่มทะเลาะกันหนักๆก็มาถึงนางบอกเราจะกลับร้อยเอ็ดอ่าวคือจู่ๆก็จะมาทิ้งเราอย่างงี้หรอนางบอกไปเรียนแล้วทำงานที่นู้นคือเราอยู่กับนางแล้วจะมาทิ้งไปแบบนี้เลยที่เราทนอยู่กับนางเพราะไม่อยากอยู่คนเดียวถ้าเรามาเรียนกรุงเทพเรามาอยู่กับย่าได้ไงแต่นี้เราปฏิเสธเขาไปกลัวนางอยู่ไม่ได้ขนาดไปพักบ้านน้านางยังบอกให้รีบๆไปหอเลยเราพยายามบอกนางว่าอย่าพึ่งไปได้ไหมแกไปจะทำอะไรกินที่สำคัญเลยนางติดเงินเรา4000กว่าจะ5พันแล้วคือเรามาอยู่นี้เงิน5พันอยู่ได้สบายมากแต่เราไม่กล้าอยู่คนเดียวไงสรุปคือนางบอกตอนอยู่ร้อยเอ็ดไม่ได้หางานทีเลยไม่รู้ว่ามีงานไหมนางโกหกป้าว่างานที่ร้อยเอ็ดไม่มีแล้วลงมาภูเก็ตนางมาเกาะป้ากินป้านางก็ไม่มีเงินล่าสุดหลานอยู่กับเรายังมาเอาตังเราไปเล่นพนันเลยเราไม่รู้จะพูดยังไงกับครอบครัวนี้เราไม่กล้าพูดออกไปด้วยเขาเป็นผู้ใหญ่ไม่ให้ก็ด่าเราแน่เราให้ไปป้านางก็บอกให้หลานทนอยู่ก่อนเงินคือพระเจ้าจริงๆเราได้งานศูนย์ทรูเพราะทุกวันเราหางานตลอดจนเขาเรียนไปทดลองงานคราวนี้ได้งานทั้งคู่ตกตอนดึกเรามาดูเงินในการใช้จ่ายมันเยอะมากตกวันหนึ่งต่อรถจากราม2ไปพัฒนา34คือนั้ง2ต่อได้ไปกลับอีกบางคันก็ขึ้นไปแบบม่รู้ไปโผ่ลที่อื่นอีกเงินเริ่มไม่พอใช่เหลือพันกว่าบาทเราเลยบอกนางไปว่าพรุ่งนี้แกไปคนเดียวนะเราจะโอนเงินค่ากินกับค่ารถไปให้เราคิดว่าอย่างน้อยนางได้งานก็หาเงินมาคืนเราได้เราไม่ได้งานนี้เราก็มีงานไอศกรีมสำรองค่ารถเราไปเมกะถูกกว่านางก็โอเคนางก็โอเคสรุปวันนั้นนางไปนางไปหลงขึ้นรถนู้นนี้จนโทรหาป้าร้องไห้บอกหลงป้านางโทรมาว่าเราบอกนางไม่ได้กินข้าวมีเงิน100เพราะเราให้แค่100คือป้าเขาไม่ถามเราเลยเรากินหรือยังเรามีเงินไหมเราไม่ออกจากห้องเพราะอดข้าวรอกินมื้อเดียวเพราะกลัวเงินไม่พอให้นางไปทำงานป้านางบอกให้ดูนางหน่อยเราก็ไม่รู้จะทำยังไงนางโตแล้วนะเว้ยนางควรถามเขาไหมเราต้องเสียเงินไปรับนางหรอสรุปนางกลับมาได้พี่ที่ศูนย์ทรูเขาโทรบอกเราให้หาแท็กซี่ให้นางขึ้นมาทำงานเดี๋ยวเขาจ่ายเงินให้นางไม่เอานางจะกลับหอนางไม่สนอะไรแล้วขึ้นห้องอย่างเดียวโอเคเราใช่เหตุผลคุยกับนางว่าให้ทนทำไปก่อนนะเดี๋ยวสิ้นเดือนเราจะไปทำงานกับนางวันถัดมาเป็นวันเริ่มงานจริงของนางทางศูนย์ทรูเขาให้ฝึก2วันนางไปแค่1อีก1หลงนางไปเซ็นสัญญานางขอเงินเราเราก็ให้ปกติ100นางโทรมาหาเราเราเริ่มสงสัยล่ะเพราะโทรศัพท์นางถูกตัดเน็ตตัดซิมใช้ไม่ได้เพราะไม่จ่ายค่าเน็กมา2เดือนจะ3แล้วทำไมถึงโทรมาหาเราได้เราเลยถามไปตรงๆว่าทำไมถึงโทรมาได้จ่ายค่าเน็ตแล้วหรอนางอ้อมโลกไป20รอบได้พูดนู้นนั้นนี่เราเลยถามสรุปจ่ายแล้วใช่ไหมตอบแค่ใช่หรือไม่นางเลยยอมบอกว่าใช่จากนั้นจ้าาประเด็นเกิดแม่เราโทรมาบอกนางจะไปทำงานที่ประจวบเราก็ตกใจไหนนางไปทำงานที่ทรูไงแล้วทำไมไปประจวบเราเลยรอถามนางนางมาถึงหอแล้วนั้งอยู่ข้างล่างเราไปเปิดประตูให้นางขึ้นมาเก็บกระเป๋าเสื้อผ้าเราเลยถามนางจะไปไหนนางบอกจะไปประจวบไปทำงานกับเพื่อนป้าเขาทำงานที่รพเป็นแม่บ้านเราเลยตกใจทำไมตอนนี้เลยหรอแล้วแกมีตังหรอนางบอกป้านางส่งตังให้นางเรารู้ทันทีเลยนางโกหกเราตลอดป้าส่งเงินมาให้แต่ก็เอาเงินจากเรานางบอกรถตู้กำลังมาเราเลยลองถามนางว่าไปด้วนได้ไหมเรามีเงินพอไปได้นะนางอ้างสารพัดไม่ได้เราไปกับนางโอเคเรารู้ล่ะว่านางจะทิ้งเราไว้นี้จริงๆแบบไม่สนใจเลยว่าเราจะรู้สึกยังไงอยู่ยังไงนางเก็บของเสร็จก็ไปทันทีเลยเรานั้งร้องไห้ไปเลยจ้าจู่ๆก็ทิ้งไปแบบนี้เลยไม่บอกอะไรเลยมาถึงเก็บของไปเราโทรไปหาแม่เล่าให้แม่ฟังแม่เราไปด่าป้านางสรุปเลยทั้งหมดนางคุยกับป้าว่าจะไปทำงานกับเพื่อนป้ามาตลอดไม่ให้เรารู้ป้านางก็ไม่บอกเราเก็บเงียบป้านางบอกเราว่านางอ่ะเกรงใจเราอยู่กับเราใช้แต่เงินเราค่าสบู่ยังเงินเราเลยเราเลยบอกแต่มาทิ้งกระทันหันแบบนี้อ่านะมันใช่หรอแม่เราจะให้เราไปอยู่กับย่าแล้วบอกจำไว้เป็นบทเรียนใช่บทเรียนที่โครตราคาแพงในชีวิตเลยเราเสียทั้งงานเสียทั้งเงินกับการมาอยู่กับนางแล้วพอเราหมดตัวนางก็ไปเราโทรไปเล่าให้เพื่อนสนิทฟังเราโครตเสียใจโครตกลัวมาที่นี้รู้จักใครบ้างก็ไม่มีเลยย่าเราอยู่บางพลีเราไม่อยากต้องนั้งรถมาทำงานไกลเราเลยตัดสินใจขออยู่คนเดียวไปก่อนน้าเราบอกถ้าไม่ไหวให้บอกจะให้อาไปรับไม่ไหวก็ต้องไหวแล้วแหละค่าห้องค่าน้ำค่าไฟอีกเราต้องทนให้ได้จนจะสิ้นเดือนเรามีเงินติดตัว200บาทเราไม่กล้าบอกแม่ว่ามีเงินแค่นี้เพราะตอนมาเรามีอยู่เยอะมันหมดแล้วจริงๆเราคิดเลยจะอยู่ยังไงสรุปเราไม่อยากให้แม่มาเครียดเรื่องนี้กับเราเราเลยตัดสินใจกินข้าววันล่ะมื้อกินน้ำแทนแล้วรอไปทำงานเพราะต้องบ่งเงินอีกเราคิดนะว่าสิ้นเดือนทุกอย่างอาจจะดีขึ้นเราท้อมากทุกคืนเราร้องไห้ตลอดเราไม่รู้จะทำยังไงเราหาวิธีช่วยคลาดเครียดแต่มันก็ไม่ได้ผลเมื่ออยูเงียบๆมันก็จะร้องขึ้นมาอีกเราเลยต้องการคำแนะนำจากเพื่อนๆช่วยคิดวิธีคลาดเครียดได้ไหมคะ
ขอบคุทุกคนมากที่อ่านมาจนถึงตอนนี้เราบอกตัวเองเสมอเวลาร้องไห้หรือเครียดจนหัวจะระเบิดเราบอกตัวเองว่าไม่เป็นไรเดี๋ยวทุกอย่างมันจะดีแต่ในใจลึกๆเรารู้ดีว่ามันแย่มากเราคิดเสมอว่ามีคนที่เขาเจอปัญหาที่แย่กว่าเราเราแค่ปรับตัวสุดท้ายนี้เราขอบคุณทุกท่านที่มารับฟังสิ่งที่เราครียดเราอยากระบายมาตลอดขอบคุณค่า