นิยายเบาสมอง : Mikaza ไอ้บ้าเอ๊ย! ( 17 : กอล์ฟ...กูอยากคุยกับปลายวะ )

วันพุธในสัปดาห์แรกของเดือนตุลาคม 2562  บรรยากาศยามเช้าสดใสคึกครื้น  ภายหลังจากเข้าแถวเคารพธงชาติกันเสร็จ  ทุกคนต่างเดินกระจัดกระจายสรวลเสเฮฮาตามประสาคนวัยเรียน  
แต่วันนี้แตกต่างออกไปจากทุกวัน  มีบางสิ่งบางอย่างที่เหล่านักเรียนขาสั้นกระโปรงบานเจ้าของห้องเรียน 5/11 ต่างคนต่างไม่คาดคิดว่าจะเกิดขึ้นภายในห้องเรียนสีแสดแห่งนี้  ปรากฏร่างชายหนุ่มสูงใหญ่มานั่งที่โต๊ะเรียนของตัวเอง  สร้างความมึนงงประหลาดใจแก่เพื่อน ๆ ร่วมห้องเป็นอย่างมาก
            ในรอบ 5 ปีที่ผ่านมา...รัตนะไม่เคยย่างกรายหรือแม้แต่ฉิวเฉียดเข้ามาใกล้ห้องเรียนเลยสักครั้ง  เป็นอย่างนี้มาตั้งแต่ ม.ต้น  ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา  ด้วยความเป็นนักกีฬาระดับขั้นเด็กพิเศษ (เด็กเส้น)  อาจารย์หมวดพละ ฯ จำต้องวิ่งเต้นช่วยเหลือ  เข้าพบปะหารือพูดคุยกับระดับผู้บริหารของโรงเรียน  ถึงขั้นประชุมกันเป็นเรื่องเป็นราว  เรื่องการงดเว้นการเข้าห้องเรียนให้แก่รัตนะ  เพราะเป็นบุคคลหนึ่งในล้านจะเจอสักคน  
รัตนะเป็นเด็กหนุ่มที่ฉายแววอย่างโดดเด่นตั้งแต่ยังเด็ก   อีกทั้งยังเริ่มสร้างชื่อเสียงให้กับโรงเรียนจนเป็นที่รู้จักกันทั่วทั้งเมืองพิษณุโลก  และขยายความแข็งแกร่งไปไกลถึงระดับภูมิภาค  หากทีมไหนได้ยินเพียงแค่ชื่อว่าเจอกับทีมโรงเรียนขวัญเฉลิม  มีอันต้องสีหน้าแปรเปลี่ยนเคร่งเครียดกันทั้งทีม  และต้องคิดคำนึงวางแผนล่วงหน้ากันให้มาก ๆ เตรียมตัวเตรียมใจรับศึกหนักเมื่อได้เจอกับยอดทีมแข็งแสนแข็ง 
            รัตนะเป็นคนยื่นข้อเสนอเรื่องการของดเข้าเรียนเอง  ขอแค่ซ้อมบอลแต่ช่วงเย็น  การบ้านหรือรายงานส่งอาจารย์ตามเพื่อนปกติ   หากแต่...การสอบเก็บคะแนน  ขอทำข้อสอบก่อนเพื่อน  โดยแยกสอบจากนักเรียนคนอื่น ๆ หนึ่งหรือสองวัน  รัตนะจึงต้องมีข้อสอบแยกเป็นพิเศษอีกหนึ่งชุด  เพื่อป้องกันข้อสอบรั่วไหล  
แต่ทั้งหมดนั้น...เป็นความคิดของตรีรัตนาที่ให้รัตนะจดจำคำพูดและขั้นตอนไว้  เพื่อพวกเขาทั้งสองจะได้ใช้ชีวิตในโรงเรียนได้อย่างสงบสุข  แต่สำหรับคุณครูออกจะวุ่นวายไปในช่วงแรก ๆ  และเพิ่มภาระให้ออกข้อสอบเพิ่มอีกหนึ่งชุดเหนื่อยเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว  อาจารย์แดงลงทุนซื้อกระเช้าผลไม้  อาหารเสริม  และได้พารัตนะไปแนะนำตัวกับอาจารย์ประจำรายวิชาทุกคน  พอเหล่าคุณครูได้เห็นและได้พูดคุย  ถึงรู้ว่าเด็กหนุ่มคนนี้นิสัยใจคอนอบน้อมทำตัวน่ารัก  อาจารย์ทุกท่านจึงไม่ติดใจอะไร  อีกทั้งคำสั่งเบื้องบนก็บัญญัติลงมาแล้ว
            รัตนะเรื่องคะแนนสอบเรียกได้ว่า  คาบเส้นตกเกือบทุกวิชา  เกรดสี่มีแค่วิชาหมวดสุขศึกษาเพียงเท่านั้น   อาจารย์แดงและอาจารย์อดัมที่คอยอุ้มชูจึงไม่ต้องโอ๋กันมากให้ปวดหัวเหนื่อยใจ   เหมือนนักกีฬาหลาย ๆคนรุ่นก่อนหน้า  และกัปตันทีมฟุตบอลในปัจจุบันก็ไม่ใช่คนแรกที่เคยได้รับสิทธิพิเศษแบบนี้
            เหตุการณ์เมื่อคืนมีส่วนทำให้รัตนะต้องเผยตัวในช่วงเช้านี้
            ขณะนักเรียนทั่วไปต่างเดินทยอยกันอย่างกระจัดกระจายดูวุ่นวาย  คลื่นเครง  เจี๊ยวจ้าวและสนุกสนาน  เพื่อเข้าห้องเรียนของตน 
            โอปป้าหน้าเกาหลีก็มักพาเพื่อนชายในกลุ่ม  เดินอ้อมไปขึ้นบันไดอีกด้านหนึ่ง  ซึ่งอยู่ไกลออกไป  มีจุดประสงค์เดียวคือผ่านหน้าห้อง 5/4 จะได้เห็นหน้าตรีรัตนาที่อยู่ภายในนั้น  ขอเพียงแวบหนึ่งก็ยังดี  ช่วยเพิ่มความรู้สึกสดชื่นก่อนเข้าห้องเรียนของตัวเอง  แม้ระยะห่างระหว่างห้อง 5/11กับ 5/4 ไกลกันพอประมาณ  ซึ่งอาจเรียกได้ว่าหัวกับท้าย  ก็ไม่ใช่อุปสรรคมากมายอะไรสำหรับเขา 
            ผิดคาด...เช้านี้คงไม่เฮงสำหรับกอล์ฟ  ตรีไม่ได้อยู่ในห้องเรียน  ขณะเดินผ่านหน้าประตู  เหลือบมองด้วยหางตาพร้อมกวาดสายตารวดเร็วด้วยไหวพริบของนักฟุตบอลระดับดาวซัลโว  ที่ต้องคอยระวังคู่แข่งเข้าปะทะเพื่อแย่งบอล  จึงรู้ได้ว่าตรีไม่น่าอยู่ในนั้น  ...สงสัยยังมาไม่ถึง…
จำต้องเดินเลยผ่านหน้าห้อง 5/ 4 ออกมาให้ดูเป็นปกติ  เพื่อน ๆ ในกลุ่มรู้ทันว่ากอล์ฟต้องการอะไร  แต่ก็ไม่อยากทำตัวยุ่มย่ามแทนเพื่อนมาก  เพราะตรีรัตนาได้แผลงฤทธิ์ไปแล้วหากใครคิดลองดี  อีกทั้งมีน้อยหญิงร่างฉุเสียงแปดหลอดเป็นปราการด้านแรกที่แข็งแกร่งเอาเรื่อง
กอล์ฟกับเพื่อนสามสี่คนเมื่อมาถึง 5/11 ห้องของตน  พอก้าวพ้นประตูห้องเรียนเข้ามา  ถึงกับยืนตัวนิ่งชะงักเท้าทั้งกลุ่มอยู่ครู่  เห็นร่างหนุ่มเพื่อนซี้ที่นั่งเก็กหน้านิ่งอยู่ข้าง ๆ โต๊ะเรียนของเขา  อึดใจต่อมาจึงก้าวเท้ายาวเดินเร็วตรงปรี่เข้าไปหา  ตบโต๊ะดังปังทักทายด้วยความดีใจ  ยิ้มกว้างใส่เพื่อนเพราะมันเป็นเรื่องสุดเหลื่อเชื่อสำหรับเขา  แล้วนั่งลงฉับพลันหมุนตัวเข้าหาอยากคุยด้วย  
            "นี่...สงสัยจะหนักจริงเรื่องที่บ้านทำโทษ  ว่าแล้วตาซ้ายกูกระตุกตุบ ๆ  นี่นับเป็นบุญตากูจริง ๆ ที่เห็นโต๊ะข้าง ๆ   มีมานั่งอยู่ตรงนี้  ปกติมันว่างเปล่าฝุ่นเกาะเต็ม  ลมพัดโต๊ะทีหนึ่ง  ฝุ่นนี้เข้าตากูเลยนะ"
กอล์ฟดูคึกคักอดแซวหยอกรัตนะไม่ได้  และกอล์ฟก็คิดรวบยอดเอาเองว่า  การที่รัตน์โดนกักบริเวณกับเรื่องเข้าเรียนในตอนเช้ามีสาเหตุมาจากเรื่องเดียวกัน
รัตนะได้แต่ยิ้มแหย่ ๆแก้เก้อจึงพูด
            "เอ่อ ๆ  ดีใจมั้ยละ  มีคนมาให้กวนเล่น  เหงามากสินะ  ไม่เห็นหน้ากูตอนซ้อมบอล"
            ขณะที่ทุกคนเริ่มเงียบ  ครูคณิตศาสตร์เดินเข้ามาในห้อง  หัวหน้าร้องขึ้น
            “นักเรียนทำความเคารพ”
            เสื้อโปโลสีแดง  กางเกงขายาวสีดำ  สูงต่ำคละกันชายหญิงลุกขึ้นกันอย่างพร้อมเพรียง  ยกมือขึ้นไหว้
            “สวัสดีครับคุณครู”
            สายตาคมกล้าภายใต้แว่นกรอบหนาทรงสี่เหลี่ยมกวาดตามองลูกศิษย์โดยรอบ  ถอนหายใจทีหนึ่งรับคำไหว้...แล้วกล่าว
            “นั่งลงค่ะลูก ๆ”
            เมื่อทุกคนทรุดตัวลงนั่งที่เดิม  แต่ละคนต่างนำหนังสือและสมุดขึ้นมาวางบนโต๊ะเตรียมตัวเริ่มเรียนกันแล้ว  
ครูหญิงวัยสี่สิบต้น ๆ ร่างเล็กตัน  ผมดำหยักโสกดูฟูฟ่องยาวเพียงเสมอติ่งหู  เดินหันกายเฉิดหน้าไปทางกระดานดำ  หยิบชอล์กขาวขึ้นมาขีดเขียนข้อความบนหน้ากระดาน
            กอล์ฟสนใจแต่เพื่อนที่อยู่ด้านข้าง  อดไม่ได้นาน ๆ รัตนะมาที  จึงอยากชวนคุยถึงเรื่องที่คาใจเมื่อครู่   ก่อนเดินมาถึงห้องเรียน
            "ตรี 5/4 หายไปไหนนะ  เห็นเพื่อนในห้องโวยวายกัน  เหมือนกำลังออกตามหา   กูได้ยินน้อยเพื่อนของตรีพูดว่า จู่ ๆ หลังเลิกแถวตรีก็วิ่งขึ้นตึกแล้วหายไปเลย..."
กอล์ฟแอบได้ยินขณะเดินผ่าน  จังหวะนั้น...หยุดชะงักกายเพื่อฟังอยู่ครู่  ช่วงเวลานั้นสามารถนับเป็นวินาทีอันเฉื่อยช้าได้  แล้วก้าวเดินต่ออย่างแนบเนียนดูปรกติ  แต่ตอนนั้นไม่คิดออกตามหาเพราะนึกว่าคงเป็นหนึ่งในนิสัยของผู้หญิง  แต่ก็อดสงสัยในพฤติกรรมแปลกและเป็นห่วงนางในดวงใจไม่ได้
รัตนะรับฟังจึงสวนคำ
            "นี่ท่าจะหนักแอบมองแอบฟัง  ติดตามทุกข่าวสารไม่พลาดเลยนะ"
รัตนะรู้ดีว่าเพื่อนสนิทที่เล่นฟุตบอลได้เข้าขารู้ใจกันของเขาคนนี้   ชอบตรีรัตนามากแค่ไหน  เพราะนอกจากเรื่องบอลแล้ว  ดาวดันดับหนึ่งก็เป็นอีกเรื่องหนึ่งที่กอล์ฟมักพูดขึ้นลอย ๆ คล้ายขอคำปรึกษาแต่ก็ไม่  แค่ให้ได้ระบายความคลั่งไคล้ของตัวเองออกมาเพียงเท่านั้น
พลันฉุกคิดขึ้นลองช่วยให้กอล์ฟจีบตรีสำเร็จอาจจะเป็นเรื่องดี  เมื่อคืนรวมกระทั่งตอนเช้าตรีสับสนอยู่พอสมควร  ทางที่ดีผู้หญิงก็ควรชอบผู้ชายสิถึงจะถูก   
            "กอล์ฟ!   หลังตรีซ้อมปอมปอมเชียร์เสร็จ   ลองขอตรีไปส่งบ้านปลายดูสิ  เดี๋ยวกูช่วยคุยให้"
หน้าคมเข้มมองด้วยสีหน้าแววตาจริงจังไปทางเพื่อน
            กอล์ฟรู้ทันทีว่าที่รัตน์พูดออกมาเมื่อกี้เป็นการพูดจริงทำจริง   และคิดสืบต่อว่ารัตนะคงช่วยเขาได้   เพราะสามารถเกลี่ยกล่อมให้ตรีรัตนามาเต้นปอมปอมเชียร์ยังทำได้เลย   ความมั่นใจตอนนี้จึงมาเต็ม
            ในขณะที่เทพบุตรหนุ่มรูปงามและโอปป้าหน้ามน  พูดคุยกันสนุกสนาน อีกทั้งกอล์ฟกำลังตาลุกวาวโรจน์อย่างมีความหวัง   
ชั่วพริบตานั้น!!...มีวัตถุแท่งเล็ก ๆ ขาว ๆ ลอยพุ่งปราดไปที่พวกเขา
            สองหนุ่มคว้าหมับไว้ทัน  ด้วยความว่องไวระดับมือนักกีฬา
            "ครูครับ...พวกผมนักกีฬาทีมโรงเรียนนะครับ   ตำแหน่งผู้รักษาประตูพวกผมก็เคยเล่นมา  ชอล์กเล็กและเบาแค่นี้  ไม่ได้แอ้มครับ’จารย์"
กอล์ฟพูดออกมาด้วยมั่นใจในความเก่งกาจด้านกีฬาของตน  ภายหลังจากคว้าชอล์กเขียนกระดานที่อาจารย์ปามา   เม้มปากยิ้มยกข้างหนึ่งอย่างภูมิใจ  อารมณ์เดียวกับว่าตัวเองเซฟลูกจุดโทษไว้ได้  ทั้งยังโครงหัวส่งสายตามั่นหน้าให้กับเพื่อน ๆ โดยรอบ  คล้ายตัวเองกำลังมีชัย
            อาจารย์สาวใหญ่ยืนอยู่หน้ากระดาน  หน้าตึงเขียวปั้ดถลึงตาเหลือกใส่  แยกเขี้ยวข้างหนึ้งปานอยากกินเลือดกินเนื้อ
"งั้นเรอะ!   งั้นเจอนี่หน่อยเป็นไร!!"
            พูดเสร็จล้วงกำชอล์กในกล่องเต็มกำมือเขวี้ยงเร็วไปที่กลุ่มโต๊ะของรัตน์กับกอล์ฟ   ฝูงชอล์กหลากสีนับสิบกว่าอันพุ่งกระจายด้วยความรวดเร็วตามแรงโกรธ  ...แล้วใครจะไปรับได้หมด...  เพื่อนด้านข้างก็เลยพลอยซวยไปด้วย
            "สม!   คุยอะไร ๆ งุบงิบ ๆ   มันได้ยินมาถึงหน้ากระดาน   นั้นหมายความว่า   เพื่อนในห้องเรียนก็ได้ยินกันหมดนะคะ   เกรงใจกันหน่อยค่ะนักเรียน!   ที่อารมณ์เสียไม่ใช่อะไรนะ   คุยกันเรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ   คือเข้าใจมั้ย!!...ครูคนโสดไง   คนไม่มีคู่ไม่รู้หรอก   มันจี๊ดเข้าใจมั้ย!   โอ้ย...ดีเหลือเกิน   คุยกันเรื่องความรักในวิชาคณิตศาสตร์   ไปเลย!!  ไปยืนหลังห้อง"
ครูร่างเล็กอวบตันมีอารมณ์พุ่งขึ้นปรี๊ด   มันจี๊ดขึ้นกลางใจกับบทสนทนาของรัตน์กับกอล์ฟ  หล่อนได้ยินเข้าหูทุกคำพูด  โดยปกติแล้วครูคณิตศาสตร์ท่านนี้มีนิสัยน่ารักคุยเล่นกับนักเรียนสนุก  แต่ครั้งนี้กอล์ฟออกจะทำเกินไป  ประหนึ่งดังเย้ยหยันท้าทายครูบาอาจารย์กลับเห็นเป็นเรื่องสนุกไป  เธอจึงคุมอารมณ์ไว้ไม่อยู่ 
รัตนะปัดรอยเปื้อนตามเสื้อผ้า  ได้ยินครูด่าจบจึงยกมือแล้วยืนขึ้น
            "ครูครับ  พวกผมก็แค่ยืนขึ้นใช่ไหมครับ  เพราะโต๊ะนั่งพวกผมอยู่หลังห้องอยู่แล้วครับ"
เสียงห้าวถามครูด้วยความซื่อ
            "ไม่สิ!!  รัตนะเข้าเรียนวันแรก  เธอมาก็ป่วนการเรียนสะแล้ว  ไปยืนกำหมัดชูขึ้นสูง ๆ ที่มุมห้องฝั่งหน้าประตู   ศุภรักษ์เธอเองก็ไปอีกมุมเอาฝั่งหน้าต่าง  แล้วยืนนิ่ง ๆ แบบเดียวกัน ตั้งใจฟังครูสอน  เข้าใจไหม!!"
ครูสาวใหญ่คนกาฬสินธุ์   เธอเป็นคนโสดมานานตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัยยังไม่มีใคร  จึงทนไม่ไหวหากใครพูดเรื่องความรักกัน  และนี้ยิ่งตอนที่เธอสอนอีก
ลูกศิษย์ในห้องทุกคนจึงก้มหน้าลอบขบฟันเซ็งเพื่อน  ที่อยู่ดีไม่ว่าดีนำพาอารมณ์เดือดของอาจารย์เข้ามา  ทำได้เพียงแต่ขานรับขึ้นพร้อมกัน
“เข้าใจครับ/ค่า...”
แสดงความคิดเห็น
Preview
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่