ผมทำงานที่หนึ่งแรงขั้นต่ำไม่ได้อะไรมากผมสนใจเพราะอย่างน้อยมีค่าคอมซึ่งงานที่ผมพูดถึงคืองานขาย ค่าคอมต้องนำผลการขายทั้งหมดต่อเดือนมาคิดเป็นเปอร์เซ็นต์แล้วจะได้เงินตอบแทนค่าคอมแล้วนำมาหารกันทั้งหมดผมทำงานที่นี้ได้ไม่ถึงเดือนค่าคอมผมยังไม่ได้จนกว่าจะฝึกผ่านมีพี่ร่วมงานประมาน5-6คนในสาขาประจำที่ผมอยู่ผมรู้สึกว่าผมทนมาเยอะมากกับคำพูดของเขาที่ที่ผมไม่ได้ผิดหรอกไม่รู้ครั้งแรกคือมีพี่คนหนึ่งพูดว่ามีผมไม่มีผมก็เหนื่อยเท่าเดิมต้องมาแบ่งค่าคอมอีก แต่ก่อนอื่นเราก่อนว่าผมเป็นคนพูดน้อยความจำไม่สั้นแต่ก็จำได้เรียนรู้งานได้ช้าเนื่องจากผมเป็นโรคทางจิตแต่ไม่ได้มีผลต่อเพื่อนร่วมงานแต่มีผลต่อผมเองแล้วยังมีคำดูถูกต่างๆนาๆเช่นแม่หาให้-หรอกพ่อไปไหนซึ่งพ่อผมเสียแล้วเขาก็บอกว่าพ่อตายแต่ผมก็ไม่ว่าอะไรมีลูกค้าเข้าผมขายได้ตลอดแต่เมื่อผมต้องหยิบของในคลังให้ลูกค้าผมจะหาไม่เจอเพราะผมยังไม่คุ้นเคยบ้างที่พี่ๆเขาย้ายที่โดยไม่บอกผมเขาก็ว่าผมแล้วไม่กี่วันก็ให้ผมไปติดรถนานถึงเกือบ3สัปดาห์เมื่อคนขับให้ผมไปธนาคารเพื่อนำเงินไปแลกแล้วก็เข้าธนาคารของบริษัทด้วยที่ผมไม่รู้ เขาบอกให้ผมไปแลกเงิน2000บาทแต่เงินในนั่นมีหลายหมื่นบาทผมจึงไม่กล้าตัดสินใจอะไรผมจึงทำแค่ที่สั่งแต่ผมกลับโดนต่อว่าทำเ_ี้ยอะไรไม่เคยได้พึ่งอะไรได้บ้างซึ่งผมผิดไหมแล้วก็วันนี้ผมก็โดนว่าไม่มีความสามารถอะไรเลยถ้าสอบก็สอบตกผมอยากรุ้ว่าผมควรทำไง
เวลากินข้าวกันก็กินกันจนเกือบหมดแทบไม่เหลือให้ผมกินแต่ผมนึกถึงแม่แล้วก็แฟนผมผมต้องทนที่นี้ก่อนเนื่องจากผมต้องรักษาโรคที่ผมเป็นคือโรคขาดความมั่นใจชอบดูถูกตัวเองผมต้องทานยาอยู่ตลอดผมยังไม่พร้อมเปลี่ยนงานแล้วพี่เขาก็ทำกันมานานหลายปีแต่ผมเขาไปผมรู้สึกว่าผมเหมือนโดนรุ่มแกงผมไม่เคยบอกเรื่องนี้กับใครเลยผมเครียด
เจอเพื่อนร่วมงานกดดันแบบนี้ทำไง
เวลากินข้าวกันก็กินกันจนเกือบหมดแทบไม่เหลือให้ผมกินแต่ผมนึกถึงแม่แล้วก็แฟนผมผมต้องทนที่นี้ก่อนเนื่องจากผมต้องรักษาโรคที่ผมเป็นคือโรคขาดความมั่นใจชอบดูถูกตัวเองผมต้องทานยาอยู่ตลอดผมยังไม่พร้อมเปลี่ยนงานแล้วพี่เขาก็ทำกันมานานหลายปีแต่ผมเขาไปผมรู้สึกว่าผมเหมือนโดนรุ่มแกงผมไม่เคยบอกเรื่องนี้กับใครเลยผมเครียด