คือผมเป็นโรค OCD มาแล้วประมาณ 5-6 ปีช่วงแรกๆผมไม่ทราบเลยว่าเป็นโรคนี้จนช่วงหลังๆไปเจอบทความหรือเนื้อหาอ่านไปอ่านมาเอ้ยนี่มันที่เราเป็นนิหว่าคือแบบใช่เลยอะครับ
จนช่วงหลังๆมานี้เป็นหนักมากทรมานมากครับคือไม่ใช่ทรมานรูปแบบเจ็บปวดนะครับแค่รู้สึกว่าเมื่อไหร่จะหายทำไมต้องเป็นด้วยรู้สึกเหนื่อยและเกลียดตัวเองอยากจะหายมากๆ
เริ่มต้นอาการคร่าวๆนะครับคือ เวลามีคนมาแตะตัวรู้สัมผัสของของผม ผมจะรู้สึกหงุดหงิดอารมณ์เสียแล้วชอบคิดไปเองว่าสกปรกจะติดโรคเอาจนต้องเข้าไปล้างแขนล้างมือล้างตัวล้างของจนกว่าจะรู้สึกสะอาดแล้วที่มันน่าเบื่อนี่คือเวลาเข้าไปทีเสียเวลาเป็นชมๆนานสุดเคยเกือบ3-4ชม มันเป็นอะไรที่เหนื่อยหงุดหงิดและเสียประโยชน์มาก ผมเคยพยายามฝืนที่จะไม่เข้าแล้วมันกลับทำให้รู้สึกไม่ค่อยดีไม่มีสมาธิฟุ้งซ่านแล้วก็อารมณ์เสียตลอดเวลาสาเหตุเรื่องต่างๆคิดว่าเกิดจากปมในอดีตเมื่อสมัยเด็กๆ ตอนครอบครัวผมเลิกกันผมไปอยู่กับแม่แม่ไปมีครอบครัวใหม่ซึ่งคนในครอบครัวนั้นมีคนป่วยเป็นโรคเอดส์หลายคน พอผมต้องไปอยู่กับคนพวกนั้นด้วยความเป็นเด็กก็ไม่ค่อยรู้เรื่องแต่รู้ว่ากลัวก็เลยใช้ชีวิตแบบหวาดระแวงตลอดร่วมด้วยญาติของแม่ชอบมาพูดกรอกหูล้อเลียนด้วยว่าติดโรคแน่ๆอยู่กับคนพวกนั้นทุกๆวันจนรู้สึกกลัวทุกอย่างไม่ว่าจะเป็นผู้คนหรือสภาพแวดล้อมมาจนถึงทุกวันนี้ กับเคยไปเกิดอุบัติเหตุพร้อมกับคนป่วยคนนี้ครั้งหนึ่งซึ่ง ก็คือ ผมหัดขับรถมอไซต์ครั้งแรกแล้วไปรถล้มพร้อมเขาแล้วคือตอนที่รถล้มผมก็มีแผลค่อนค้างหนังทั้งแขนขาใบหน้าและฟันหัก แล้วคนที่ป่วยเขาก็เหมือนห่วงและครับเขาเลยมาปลอบมาสัมผัสตัวซึ่งเขาก็กินยาระงับอาการตลอดผมก็เลยยังกลัวจนทุกวันนี้ยังไม่กล้าไปเช็คเลยครับกลัวว่าติดมาจะยอมรับไม่ได้จนฆ่าตัวตายแต่ตลอดที่ผ่านมาหลายปีผมก็สังเกตการเปลี่ยนแปลงหรือสภาพร่างกายตัวเองตลอดก็ยังคงแข็งแรงปกติดี ไม่กล้าไปตรงจริงๆอยากอยู่รู้จะมีทางรักษาโรค OCD ยังไงบ้างแล้วค่าใช้จ่ายค่อนข้างหนักไหมครับ ปัจจุบันยังเรียนอยู่มหาลัยปี3 ค่อยข้างใช้ชีวิตลำบากครับ
อยากหายจากการเป็น OCD
จนช่วงหลังๆมานี้เป็นหนักมากทรมานมากครับคือไม่ใช่ทรมานรูปแบบเจ็บปวดนะครับแค่รู้สึกว่าเมื่อไหร่จะหายทำไมต้องเป็นด้วยรู้สึกเหนื่อยและเกลียดตัวเองอยากจะหายมากๆ
เริ่มต้นอาการคร่าวๆนะครับคือ เวลามีคนมาแตะตัวรู้สัมผัสของของผม ผมจะรู้สึกหงุดหงิดอารมณ์เสียแล้วชอบคิดไปเองว่าสกปรกจะติดโรคเอาจนต้องเข้าไปล้างแขนล้างมือล้างตัวล้างของจนกว่าจะรู้สึกสะอาดแล้วที่มันน่าเบื่อนี่คือเวลาเข้าไปทีเสียเวลาเป็นชมๆนานสุดเคยเกือบ3-4ชม มันเป็นอะไรที่เหนื่อยหงุดหงิดและเสียประโยชน์มาก ผมเคยพยายามฝืนที่จะไม่เข้าแล้วมันกลับทำให้รู้สึกไม่ค่อยดีไม่มีสมาธิฟุ้งซ่านแล้วก็อารมณ์เสียตลอดเวลาสาเหตุเรื่องต่างๆคิดว่าเกิดจากปมในอดีตเมื่อสมัยเด็กๆ ตอนครอบครัวผมเลิกกันผมไปอยู่กับแม่แม่ไปมีครอบครัวใหม่ซึ่งคนในครอบครัวนั้นมีคนป่วยเป็นโรคเอดส์หลายคน พอผมต้องไปอยู่กับคนพวกนั้นด้วยความเป็นเด็กก็ไม่ค่อยรู้เรื่องแต่รู้ว่ากลัวก็เลยใช้ชีวิตแบบหวาดระแวงตลอดร่วมด้วยญาติของแม่ชอบมาพูดกรอกหูล้อเลียนด้วยว่าติดโรคแน่ๆอยู่กับคนพวกนั้นทุกๆวันจนรู้สึกกลัวทุกอย่างไม่ว่าจะเป็นผู้คนหรือสภาพแวดล้อมมาจนถึงทุกวันนี้ กับเคยไปเกิดอุบัติเหตุพร้อมกับคนป่วยคนนี้ครั้งหนึ่งซึ่ง ก็คือ ผมหัดขับรถมอไซต์ครั้งแรกแล้วไปรถล้มพร้อมเขาแล้วคือตอนที่รถล้มผมก็มีแผลค่อนค้างหนังทั้งแขนขาใบหน้าและฟันหัก แล้วคนที่ป่วยเขาก็เหมือนห่วงและครับเขาเลยมาปลอบมาสัมผัสตัวซึ่งเขาก็กินยาระงับอาการตลอดผมก็เลยยังกลัวจนทุกวันนี้ยังไม่กล้าไปเช็คเลยครับกลัวว่าติดมาจะยอมรับไม่ได้จนฆ่าตัวตายแต่ตลอดที่ผ่านมาหลายปีผมก็สังเกตการเปลี่ยนแปลงหรือสภาพร่างกายตัวเองตลอดก็ยังคงแข็งแรงปกติดี ไม่กล้าไปตรงจริงๆอยากอยู่รู้จะมีทางรักษาโรค OCD ยังไงบ้างแล้วค่าใช้จ่ายค่อนข้างหนักไหมครับ ปัจจุบันยังเรียนอยู่มหาลัยปี3 ค่อยข้างใช้ชีวิตลำบากครับ