หลายเดือนที่ผ่านมานี่เป็นกระทู้แรกที่เพิ่งได้เขียนขึ้น💮ก่อนหน้าโควิดภาวะเศรษฐกิจแย่อยู่แล้ว...พอเกิดโรคระบาดมาเศรษฐกิจพังทุกคนก็คงทราบกันดี ตั้งกระทู้นี้ขึ้นไม่ได้ต้องการพูดถึงการเมือง แค่ขอพื้นที่ระบาย...เรื่องส่วนตัวเก็บไว้คนเดียวก็เครียดเล่าเพื่อแพร่กันบ้าง😆
ไหนๆก็ไม่มีใครเห็นหน้าตา...ไม่รู้ว่าเจ้าของกระทู้คือใคร....เล่าได้แบบไม่ต้องเขิน...
เข้าเรื่อง ฉันเป็นเพียงแค่ผู้หญิงตัวเล็กๆคนหนึ่ง🌳 ..ก่อนที่โควิดจะมาถึง ฉันได้ทำงานที่หนึ่ง...แล้วคิดว่าชีวิตคงจะดีขึ้นจะได้...ออกรถคันแรกในชีวิตปีใหม่ที่จะมาถึงนี้...พอเกิดโควิดความฝันทั้งหมดงานที่ทุ่มเท..ที่ใช้เงินตัวเองลงทุนหลักแสน...กลับหยุดชะงักไม่เหลืออะไร...ลูกค้าที่จะรอโอนสินค้าหลักล้าน...กับกู้ธนาคารไม่ผ่านเพราะโควิด ....😐 2,3 เดือนเงินเก็บของฉันที่มีกับหมดอย่างรวดเร็วแทบไม่น่าเชื่อ...
ทั้งๆที่ทุกครั้งมีเวลาว่าง...เราจะทำขนม,ของกินออกมาขายหน้าปากซอยแถวบ้าน...หาของกินสาระพัดที่จะมาขาย...กับขายดีแค่ช่วงแรกๆ..พอหลังๆ...กับเงียบ...จนเงินที่ลงทุนไปก็ไม่เหลือ...ไม่รอด มีคนรู้จักถามว่าทำไม..ไม่ไปสมัครงานประจำที่อื่นทำ...เราไม่ได้เรียนจบสูง...ใครจะมารับทำได้เต็มที่คือการเป็นพนักงานขาย... จะให้กลับไปทำงานเหมือนสมัยวัยรุ่นก็ไม่ไหว...เป็นทั้งเด็กเสริฟร้านอาหาร..เลิกงานตี3 นอนเช้า...หรทอไปเป็นเด็กเชียร์เบียร์...แม้กระทั้งทำนา...เกี่ยวข้าว...แบกกระสอบข้าว...ก็ทำมาแล้ว...
🌬️ตอนหลังเราเริ่มมีโรคประจำตัวเป็นอาการของคนเลือดจางอาการ..ทรมานมากๆทำให้กับไปทำงานปกติที่ใช้แรงงานไม่ได้...
ตอนนี้เราทำสลัดโรล...ก๋วยเตี๋ยวลุยสวน..และก็ขนมไทยขายอยู่แถวบ้าน...ซึ่ง 1 วันทำขายแค่ 20,30 กล่อง แต่กลับขายไม่หมด😐 แถวบ้านมีแต่พม่าเดินเยอะกว่าคนไทย....แถวบางบอน..คนขายของเยอะมากๆ...ตลาดก็เยอะ...ครั้งจะไปขายของที่อื่นก็ไม่มีทุนแล้ว...
เราไม่รู้จะทำยังไงเลย......ตนเป็นที่พึ่งแห่งตนจริงๆ...ตอนนี้เหลือเงินแค่หลักร้อย...ทุกวันมีเงินแค่หลักร้อย...ไม่พอเก็บที่จะจ่ายค่าบ้าน...ค่าประกันชีวิต..อื่นๆ...ที่รออยู่สินเดือน30,000 บาท
🥙แต่บางครั้งความรู้สึกของเราแทนที่จะทุกข์กับมีความสุข...ในความทุกข์...และไม่เคยรู้สึกหวาดกลัวกับสิ่งที่เข้ามากระทบ...ไม่กลัวปัญหาอีกต่อไป...บอกกับตัวเองว่า...อดทนอีกหน่อย สู้ๆนะเธอเก่งอยู่แล้ว..เธอต้องผ่านมันไปได้...
ทุกข์ปัญหา..จะทำให้เราได้เรียนรู้..ได้เข้าใจชีวิตมากขึ้นได้เติบโต....พร้อมที่จะเป็นผู้นำในวันข้างหน้า...แม้น้ำตาก็อย่าได้ร้องไห้ให้ใครเห็น....หากสักวัน...เกิดคิดขึ้นมา..เธอไม่มีเงินจ่ายค่าเช่าบ้าน...คงต้องไปนอนข้างถนนแน่ๆ...แต่ก็ไม่เป็นไร...เพื่อนเยอะดี... เมื่อก่อนตอนมีเงิน...เราซื้อข้าว...ซื้อน้ำแจกคนยากจน...แม้กระทั่งยื่นเงินเป็นค่ารถ..ค่าข้าว..ให้คนยากไร้..ไม่ต่ำกว่าครั้งละ ร้อย สองร้อย..😺🐶เคยช่วยน้องหมา..น้องแมวจรจัดอยู่บ่อยครั้ง...รับมาเลี้ยงบ้าง..ให้ข้าว..ให้น้ำกิน...สักวันบุญที่เราทำ อีกไม่นานคงได้ช่วยเรา
สำหรับเราหากคิดว่าตัวเองทุกข์...ลำบากให้มองคนที่เขาลำบากมากกว่า...คนพิการ..ตาบอด..แขน..ขาไม่มี..ยังสู้ชีวิตเลย...
🙏💐เราถามตัวเองว่า...เขาทำได้แล้วทำไม..จะทำไม่ได้...เก่ง...มำได้อยู่แล้ว...บอกตัวเอง...ให้กำลังใจตัวเองทุกข์ครั้ง....อย่าไปเครียด...เครียดไปก็เท่านั้นเสียสุขภาพ...อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด....แม้แต่ความตาย..เราก็เคยผ่านมันมาแล้ว....ชีวิตนี้ไม่มีอะไรมากหรอก....เขาให้เราเกิดมาสร้างบุญกุศล...ทำความดี...และจงทำต่อไป...
.🌅ในสัปดาห์ เราจะตื่นเช้ามาใส่บาตรเป็นประจำ....ครูบาอาจารย์ท่านเคยบอกกับเราว่า....ให้ตั้งมั่นอธิษฐานจิต...ทำบุญใส่บาตร🙏พระภิกษุสงฆ์บ่อยๆ...🌷จะช่วยให้สิ่งที่ทำสำเร็จเป็นการสะสมบุญอย่างนึงมีอนิสงมาก...และอย่าลืมกรวดน้ำให้กับเทวดาประจำตัว...และบรรพบุรุษที่เสียชีวิตไปแล้ว...🌳กรวดน้ำใช้กับคนตาย...ไม่ได้กรวดให้คนเป็นนะคาะ....มีหลายคนเข้าใจผิด....การกรวดน้ำฝากพระแม่ธรณีลงพื้นดิน...มีมาตั้งแต่สมัยพุทธกาลเป็นพันปี.... บ้านเราศาสนาพุทธ...คนเก่าคนแก่ยึดหลักคนสมัยก่อนอบรมสั่งสอนลูกหลาน...ผู้หญิงห้ามใส่กางเกงขาสั้น...กระโปรงสั้น...ห้ามเดินบ้านเสียงดัง...เวลาเดินผ่านผู้ใหญ่ตั้งก้มตัวลง...หมายถึงมารยาท..
และการแสดงความเคารพ...ห้ามแม้แต่มีเพื่อนผู้ชาย...ห้ามออกนอกบ้านตอนกลางคืน.....นอกจากไปกับที่บ้าน 😅เห็นเด็กๆสมัยนี้เข้าวัดใส่เสื้อสายเดี่ยว...นุ้งบิกกี้นี้เข้าวัด...อย่าเรียกว่ากางเกงเอวสูง...เรียกว่า...กางเกงใน..ดีกว่า...เห้อ ...เห็นแล้วก็ต้องปลง...
ไม่รู้จะคุยเรื่องอะไรแล้วละเพื่อนๆ...ไม่ได้ลงเรื่องเล่าผีๆ..ประสบการณ์หลอนมาหลายเดือนละ รอบหน้าละกัน😂👻🌹รักนะจุ๊บๆ สู้ๆ..ทุกคน
ชีวิตช่วงโควิด...มันสุดยอดมาก
ไหนๆก็ไม่มีใครเห็นหน้าตา...ไม่รู้ว่าเจ้าของกระทู้คือใคร....เล่าได้แบบไม่ต้องเขิน...
เข้าเรื่อง ฉันเป็นเพียงแค่ผู้หญิงตัวเล็กๆคนหนึ่ง🌳 ..ก่อนที่โควิดจะมาถึง ฉันได้ทำงานที่หนึ่ง...แล้วคิดว่าชีวิตคงจะดีขึ้นจะได้...ออกรถคันแรกในชีวิตปีใหม่ที่จะมาถึงนี้...พอเกิดโควิดความฝันทั้งหมดงานที่ทุ่มเท..ที่ใช้เงินตัวเองลงทุนหลักแสน...กลับหยุดชะงักไม่เหลืออะไร...ลูกค้าที่จะรอโอนสินค้าหลักล้าน...กับกู้ธนาคารไม่ผ่านเพราะโควิด ....😐 2,3 เดือนเงินเก็บของฉันที่มีกับหมดอย่างรวดเร็วแทบไม่น่าเชื่อ...
ทั้งๆที่ทุกครั้งมีเวลาว่าง...เราจะทำขนม,ของกินออกมาขายหน้าปากซอยแถวบ้าน...หาของกินสาระพัดที่จะมาขาย...กับขายดีแค่ช่วงแรกๆ..พอหลังๆ...กับเงียบ...จนเงินที่ลงทุนไปก็ไม่เหลือ...ไม่รอด มีคนรู้จักถามว่าทำไม..ไม่ไปสมัครงานประจำที่อื่นทำ...เราไม่ได้เรียนจบสูง...ใครจะมารับทำได้เต็มที่คือการเป็นพนักงานขาย... จะให้กลับไปทำงานเหมือนสมัยวัยรุ่นก็ไม่ไหว...เป็นทั้งเด็กเสริฟร้านอาหาร..เลิกงานตี3 นอนเช้า...หรทอไปเป็นเด็กเชียร์เบียร์...แม้กระทั้งทำนา...เกี่ยวข้าว...แบกกระสอบข้าว...ก็ทำมาแล้ว...
🌬️ตอนหลังเราเริ่มมีโรคประจำตัวเป็นอาการของคนเลือดจางอาการ..ทรมานมากๆทำให้กับไปทำงานปกติที่ใช้แรงงานไม่ได้...
ตอนนี้เราทำสลัดโรล...ก๋วยเตี๋ยวลุยสวน..และก็ขนมไทยขายอยู่แถวบ้าน...ซึ่ง 1 วันทำขายแค่ 20,30 กล่อง แต่กลับขายไม่หมด😐 แถวบ้านมีแต่พม่าเดินเยอะกว่าคนไทย....แถวบางบอน..คนขายของเยอะมากๆ...ตลาดก็เยอะ...ครั้งจะไปขายของที่อื่นก็ไม่มีทุนแล้ว...
เราไม่รู้จะทำยังไงเลย......ตนเป็นที่พึ่งแห่งตนจริงๆ...ตอนนี้เหลือเงินแค่หลักร้อย...ทุกวันมีเงินแค่หลักร้อย...ไม่พอเก็บที่จะจ่ายค่าบ้าน...ค่าประกันชีวิต..อื่นๆ...ที่รออยู่สินเดือน30,000 บาท
🥙แต่บางครั้งความรู้สึกของเราแทนที่จะทุกข์กับมีความสุข...ในความทุกข์...และไม่เคยรู้สึกหวาดกลัวกับสิ่งที่เข้ามากระทบ...ไม่กลัวปัญหาอีกต่อไป...บอกกับตัวเองว่า...อดทนอีกหน่อย สู้ๆนะเธอเก่งอยู่แล้ว..เธอต้องผ่านมันไปได้...
ทุกข์ปัญหา..จะทำให้เราได้เรียนรู้..ได้เข้าใจชีวิตมากขึ้นได้เติบโต....พร้อมที่จะเป็นผู้นำในวันข้างหน้า...แม้น้ำตาก็อย่าได้ร้องไห้ให้ใครเห็น....หากสักวัน...เกิดคิดขึ้นมา..เธอไม่มีเงินจ่ายค่าเช่าบ้าน...คงต้องไปนอนข้างถนนแน่ๆ...แต่ก็ไม่เป็นไร...เพื่อนเยอะดี... เมื่อก่อนตอนมีเงิน...เราซื้อข้าว...ซื้อน้ำแจกคนยากจน...แม้กระทั่งยื่นเงินเป็นค่ารถ..ค่าข้าว..ให้คนยากไร้..ไม่ต่ำกว่าครั้งละ ร้อย สองร้อย..😺🐶เคยช่วยน้องหมา..น้องแมวจรจัดอยู่บ่อยครั้ง...รับมาเลี้ยงบ้าง..ให้ข้าว..ให้น้ำกิน...สักวันบุญที่เราทำ อีกไม่นานคงได้ช่วยเรา
สำหรับเราหากคิดว่าตัวเองทุกข์...ลำบากให้มองคนที่เขาลำบากมากกว่า...คนพิการ..ตาบอด..แขน..ขาไม่มี..ยังสู้ชีวิตเลย...
🙏💐เราถามตัวเองว่า...เขาทำได้แล้วทำไม..จะทำไม่ได้...เก่ง...มำได้อยู่แล้ว...บอกตัวเอง...ให้กำลังใจตัวเองทุกข์ครั้ง....อย่าไปเครียด...เครียดไปก็เท่านั้นเสียสุขภาพ...อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด....แม้แต่ความตาย..เราก็เคยผ่านมันมาแล้ว....ชีวิตนี้ไม่มีอะไรมากหรอก....เขาให้เราเกิดมาสร้างบุญกุศล...ทำความดี...และจงทำต่อไป...
.🌅ในสัปดาห์ เราจะตื่นเช้ามาใส่บาตรเป็นประจำ....ครูบาอาจารย์ท่านเคยบอกกับเราว่า....ให้ตั้งมั่นอธิษฐานจิต...ทำบุญใส่บาตร🙏พระภิกษุสงฆ์บ่อยๆ...🌷จะช่วยให้สิ่งที่ทำสำเร็จเป็นการสะสมบุญอย่างนึงมีอนิสงมาก...และอย่าลืมกรวดน้ำให้กับเทวดาประจำตัว...และบรรพบุรุษที่เสียชีวิตไปแล้ว...🌳กรวดน้ำใช้กับคนตาย...ไม่ได้กรวดให้คนเป็นนะคาะ....มีหลายคนเข้าใจผิด....การกรวดน้ำฝากพระแม่ธรณีลงพื้นดิน...มีมาตั้งแต่สมัยพุทธกาลเป็นพันปี.... บ้านเราศาสนาพุทธ...คนเก่าคนแก่ยึดหลักคนสมัยก่อนอบรมสั่งสอนลูกหลาน...ผู้หญิงห้ามใส่กางเกงขาสั้น...กระโปรงสั้น...ห้ามเดินบ้านเสียงดัง...เวลาเดินผ่านผู้ใหญ่ตั้งก้มตัวลง...หมายถึงมารยาท..
และการแสดงความเคารพ...ห้ามแม้แต่มีเพื่อนผู้ชาย...ห้ามออกนอกบ้านตอนกลางคืน.....นอกจากไปกับที่บ้าน 😅เห็นเด็กๆสมัยนี้เข้าวัดใส่เสื้อสายเดี่ยว...นุ้งบิกกี้นี้เข้าวัด...อย่าเรียกว่ากางเกงเอวสูง...เรียกว่า...กางเกงใน..ดีกว่า...เห้อ ...เห็นแล้วก็ต้องปลง...
ไม่รู้จะคุยเรื่องอะไรแล้วละเพื่อนๆ...ไม่ได้ลงเรื่องเล่าผีๆ..ประสบการณ์หลอนมาหลายเดือนละ รอบหน้าละกัน😂👻🌹รักนะจุ๊บๆ สู้ๆ..ทุกคน