ผมได้รู้จักคน2 คนที่มีความแตกต่างราวฟ้ากับเหว

คนแรก- มีเงินสด 30 ล้าน++ และมีรายได้เข้าทุกวัน เฉลี่ยวันละ 50,000 ไม่รวม ทรัพย์สินอื่น คนคนนี้ใช้ชีวิตเรียบง่ายไปไหนก็ใช้มอเตอร์ไซเน้นความสะดวก รถยนต์ก็ใช้รถญี่ปุ่นใช้มา10 กว่าปี ผมเคยถามว่าทำไมไม่เปลี่ยนรถ? คำตอบที่ได้คือ คันเก่ามันก็ยังพาไปได้ในทุกที่นะ ฝนตกก็ไม่เปียกหนิ จะเปลี่ยนทำไม มีรถเก่าก็ไม่อยากไปไหน พอมีรถใหม่ก็หาเรื่องออก ขับอวดบ้าง หาเรื่องเที่ยวบ้าง รถแพงๆซื้อมา ออกจากร้านปุ๊ปราคาก็ลงปั๊ป แถมยังสอนผมเพิ่มด้วยว่า“อะไรที่ไม่จำเป็นไม่เห็นจะต้องซื้อ แต่ถ้าอะไรที่จำเป็นต้องใช้ แพงแค่ไหนก็จ่ายไป”

คนที่สอง- มนุษย์เงินเดือน รายได้ 100k++ มีวันว่าง วันหยุดก็หาเรื่องเที่ยว อะไรออกใหม่ก็อยากได้อยากมี บ้านก็ผ่อนนาฬิกาแพงๆ ก็อยากใส่ รถแพงๆก็อยากมี แต่ก็ยังไม่เห็นถอยนะ เพราะคงกลัวว่าจะผ่อนไม่ไหว ล่าสุด apple เพิ่งออกผลิตภัณฑ์ใหม่ก็อยากได้อีก 555 

คนที่รัฐบาลต้องการตอนนี้คือคนที่2 เพื่อ boost เศรษฐกิจ ในขณะที่ไม่รู้ว่ามีกำลังใช้หนี้คืนรึเปล่า ยิ่งในยุคที่เทคโนโลยีก้าวหน้า ก้าวไกล ยิ่งมีอะไรให้ซื้อเปลี่ยนอีกเยอะ หนี้ 7 ล้านๆบาท ที่มีกันอยู่ตอนนี้ส่วนใหญ่ก็มาจากคนพวกนี้ทั้งนั้นแหละครับ

รัฐบาลแจก3000 
คนแรก-เราไม่ใช้สิทดีกว่าให้คนที่ลำบากเค้าได้ใช้
คนที่สอง-ลงทะเบียนยังไงหว่า จะวันหยุดอีกแล้วได้เที่ยวถูกๆ

สิ่งที่ผมต้องการจะสื่อคือการใช้เงินที่แตกต่างกันระหว่างคน2 คน เรื่องนี้คือเรื่องที่เกิดขึ้นจริง กับคนที่ผมรู้จัก

ส่วนผลกระทบจาก โควิดเดี๋ยวมาต่อให้ครับ