คนที่ ไ ม่ ใ ช่ จะบอกเค้ายังไง ?????

เราว่าเรา.. ค า ร า ค า ซั ง กับความสัมพันธ์นี้นานเกินไปแล้วค่ะ
คบกันมาได้ 3 เกือบ 4 ปีแล้ว เป็นความรักแบบผู้ใหญ่
(เราเป็นรักทางไกลค่ะ เจอกันเดือนประมาณ 1-2 ครั้ง)

แต่เราว่า "นิยาม" ของความรักเราสองคนต่างกัน
(เขา) คนหนึ่งต้องการ ออดอ้อน หวานแหว๋ว โทรหาสิ คอลไลน์สิ 
(เรา) อีกคนคือ.. รักกันด้วยความเข้าใจสิ โตๆ กันแล้ว แค่รู้ว่ามีกันและกันอยู่ก็เพียงพอแล้ว

เราเป็นคนไม่หวือหวาค่ะ แต่ถามว่าเราอ้อนได้มั๊ย
คือเป็นผู้หญิงทั่วไปค่ะ อ้อนได้ หวานได้
แต่มันต้องดูโอกาสและบริบทด้วย
และ... ความรู้สึก ณ ขณะด้วย

เราไม่ใช่หุ่นยนต์นะ ที่แบบว่า
เซ็ทให้ อ้อนสิ ตอนนี้ 
คือเก็ทมั๊ยคะ? มันเป็นอะไรที่เราไม่เก็ทเลย..

มันมีอะไรหลายๆ อย่างที่เราสัมผัสได้ว่า
อย่าพูดเลย.. ถ้าไม่ได้รู้สึกแบบนั้นจริงๆ
เรารู้สึกว่าเค้าทำเป็นพิธี เค้าพูดเป็นพิธี
บอกรัก บอกคิดถึง 
แต่ทำไม เ ร า สั ม ผั ส ไ ม่ ไ ด้

เราพยายามสัมผัส ความรู้สึกที่เค้าบอกเรานะคะ
เราพยายามให้โอกาสตัวเอง
เราบอกตัวเองเสมอว่า
รั ก ค น ที่ เ ค้ า รั ก เ ร า สิ
ครอบครัวเรารักเค้า
ครอบครัวเค้ารักเรา

แล้วทำไมเราถึงไม่รักเค้า อย่างสนิทใจเสียที ?????

การที่เราโทรหาเค้า 
หรือเวลาที่เราสองคนมีโอกาสได้คุยกัน
คือ

1. มีเรื่องยินดี หรือเรื่องอยากอวด
หรือเรื่องแฮปปี้มากๆ หรือเรื่องราวใหม่ๆ อยากแชร์
แต่.. บางอย่างที่เค้าไม่เห็นด้วยคือ เบรค กระทันหัน!!!
คำว่า "เบรค" ของเรา คือ เค้าไม่ใช่ว่าตัดบทสนทนา
แต่เราอยากได้รับการคล้อยตามก่อน
ขอให้เราปลดปล่อยความตื่นเต้นที่อยากแชร์ก่อนได้ไหม
แล้วมีความคิดเห็นยังไงค่อยว่ากัน

ครั้งล่าสุดนี่ เราน้ำตาตกในเลยค่ะ
เค้าไม่รู้นะ เราบอกเค้าว่า ไม่เป็นไร ไม่เล่าแล้วจ้าาา

หึหึ .. โอเค .. หมดมูธ

2. ต้องการคำปรึกษา
เราอยากได้คู่คิดค่ะ
คนที่คิดทันกัน คำที่มองเห็นอะไรคล้ายๆ กัน
เราเป็นคนคิดซับซ้อน คิดหลายชั้น
มองปัญหาหลายมุม
... แต่เค้าก็มองไม่เห็นอย่างที่เราเห็น ...
ให้คำปรึกษาอะไรเราไม่ได้เลย

มันเลยคุยกัน ไ ม่ รู้ เ รื่ อ ง

มันเลย.. ทุกครั้งที่เรามีปัญหา หรืออยากปรึกษา
เราเลือกที่จะไม่โทรหาเค้าค่ะ
เพราะเรารู้ว่า ... หาทางแก้เองเร็วกว่า
ทำเองได้ ...

3. ต้องการกำลังใจ
อันนี้สำคัญ
เวลาไหนเล่น เวลาไหนจริงจัง
นางเกินพอดี เซ้นต์ตรงนี้น้อยมาก
พูดอะไรที่ไม่ควรพูด
หรือไม่พูดอะไรที่ควรพูด

เราแอบร้องไห้คนเดียวหลายครั้งกับเรื่องนี้มาตลอด

มันเป็นความรู้สึกแบบ นั่ น ง่ ะ !!! ไม่น่าโทรไปเลย
เพราะสิ่งที่ได้รับคือ ค ว า ม บั่ น ท อ น กำลังใจ
เค้าไม่ได้พูดบั่นทอนกำลังใจเรานะ
แต่คือวินาทีนั้นๆ เราต้องการกำลังใจเพื่อมาเสริมแรงบวก!!
พอมันไม่ได้ ความเศร้าของเรามันกัดกินค่ะ

เราพยายามเริ่มต้นใหม่ในทุกๆ วัน
เพราะเรายังเห็นเค้าอยู่ในชีวิตในอนาคตค่ะ
ไม่ว่าสถานะอะไรก็ตาม

เราเป็นห่วงเค้านะ
ห่วงความรู้สึก
เพราะเรารู้ว่า เค้าต้องเสียใจมากๆๆๆๆ
แล้วก็จะร้องไห้ แบบใจจะขาด
เพราะเค้าเป็นคนที่..
เอ่อ..
เวลาคิดถึงเรามากๆ เค้าจะร้องไห้
ไปฟูมฟายกับเพื่อนสนิทเรา

อันนี้ก็อีกเรื่อง!!!

ไฟในอย่านำออก ไฟนอกอย่านำเข้า

เราว่ามัน "เด็ก" และไร้สาระมากเลยค่ะ
ที่ทำแบบนี้ แต่เราก็ไม่ได้ไปขุดขุ้ยสิ่งนี้นะคะ

เพราะเพื่อนสนิทเราคนนี้
ก็เตือนสตินางเหมือนกันว่า

วินาทีนี้คือ..
อ ย่ า เ รี ย ก ร้ อ ง > > > ต้ อ ง รั ก ษ า

สุดท้ายนี้
เราพยายาม ตกตะกอนกับตัวเองว่า
เราใช้อารมณ์หรือปล่าว

เราว่ามันคงที่สุดแล้วค่ะ
การที่เรา จู่ๆ มาตั้งกระทู้แบบนี้

คือเรา สุดๆ แล้วจริงๆ

ถ้ามีแล้ว ทุกข์ มากกว่า สุข
เ ร า ว่ า ม า ผิ ด ท า ง แ ล้ ว

เราควรทำยังไงดีคะ?????

ขอบคุณทุกคนที่อ่านมาถึงตรงนี้
ขอบคุณมากจริงๆ ค่ะ
อย่างน้อยคุณคือใครก็ไม่รู้ ที่รับฟังเรา

เพราะเราไม่เล่าเรื่องส่วนตัวให้ใครฟังค่ะ

แม้แต่เพื่อนสนิทเราเองก็ตาม
เค้ารู้เพียงผิวเผิน แต่คือไม่ใช่ทั้งหมดที่เราเล่ามา ณ ที่นี้

ขอบคุณอีกครั้ง