นิยายที่มาจากเรื่องจริง

ผมเคยเป็นแบบพรีม และเชื่อว่าผู้ชายทุกคนเคยเป็น เราสองคนขึ้นมาทำงานที่กรุงเทพมาไกลจากนราธิวาส อยู่ด้วยกันสามปี ก่อนที่จะเลิกไม่ได้คุยเลย 2 สัปดาห์ เพราะผมเองที่ผิดที่เป็นคนชอบเก็บความเครียดไว้ วันที่เขาไปจากชีวืตผม เขาเก็บกระเป๋าตอนเช้า 8 โมง ผมตื่นมาเห็นแต่ไม่ห้ามเขา แต่นอนร้องไห้ ผ่านไปสามเดือนแรกแทบทำอะไรไม่ได้ หลุดเลยแหละ มีอยู่วันนึงผมกลับมาจากทำงาน เห็นไฟห้องเปิดอยู่ น้ำตาผมไหลเลย รีบเปิดประตูเข้าไป แต่ไม่เจอใคร ที่ไฟเปิดอยู่เพราะผมตื่นสายรีบไปทำงาน เวลาล่วงเลยมาเป็นปีๆ  ผมพยายามเจอเขา หน้าหอ ป้ายรถเมล์ ที่ต่างๆที่เขาชอบไป วันเกิดผมก็หวังว่าเขาจะมา วันครบรอบก็รอ ทุกๆวันสำคัญ แต่เขาก็ไม่มา วันสุดท้ายที่ผมพอ วันสุดท้ายที่ยอมคือวันปีใหม่ เหตุการณ์ในวันปีใหม่นั้นคือผมรอเขาที่ห้องแต่ก็เช่นเคยไม่มา ผมเลยโทรหาเขาเป็นสิบๆสาย จนเขารับสาย เสียงที่ได้ยินคือเสียงแฟนใหม่เขา ความรู้สึกตอนนั้นเหมือนโลกสล่าย ปากสั่น มือสั่น แล้วน้ำตาก็ไหบออกมาแบบไม่รู้ตัว แอบไปส่องเฟสเห็นเขาใส่ชุดแต่งงาน 3 ปีผ่านไป ทุกวันนี้ยังคิดถึงเขาและยังเป็นห่วงเขา แต่ไม่ได้อยากให้กลับมาแล้ว อย่างที่พี่เผือกว่าเดี๋ยวเราก็จะยอมไปเอง ข้อคิดที่ได้คือ จงดูแลรักษาคนที่คุณรัก เอาใจใส่เขามากๆ อย่าเงียบแต่จงพูดคุยกัน ถ้าแกเข้ามาอ่านฉันยังเป็นห่วงแกเสมอ 
แสดงความคิดเห็น
Preview
อ่านกระทู้อื่นที่พูดคุยเกี่ยวกับ  ความรักวัยรุ่น ความรักวัยทำงาน บทความความรัก นิยายไทย
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่