จากที่อ่านหัวข้อ หลายๆคนคงคิดใช่ไหมว่าผมคงไม่เห็นด้วยกับเรื่องนั้น ผมก็จะบอกว่าใช่ แต่ทำไมผมถึงคิดแบบนั้น มาฟังกัน
ก็ตั้งแต่รุ่นยายจนถึงรุ่นผม ญาติพี่น้อง พี่ป้าน้าอา ทุกคนล้วนมีแต่ปัญหาชีวิตคู่ อยู่ด้วยกันจน แต่งกัน มีลูกด้วยกัน ก็ยังมีความแตกแยกให้ผมเห็นทุกคู่
ผมเลยคิดตั้งแต่เด็กๆว่า บ้านที่มันไม่อบอุ่น ผมก็ไม่ผิดใช่ไหมที่จะหามันด้วยตัวเอง และสร้างมันให้ดีกว่าทุกๆคน แต่ตอนนั้นผมแค่10ขวบ ผมก็ไม่ได้จริงจังอะไรมาก ยังใช้ชีวิตเล่นกับเพื่อน เล่นเกมส์ ไปวันๆ จนผมเริ่มโต ความแตกแยกในบ้านเริ่มลุกลามเข้ามารบกวนชีวิตผม ผมเครียด แม่ผมจึงย้ายผมไปอยู่บ้านใหม่คนเดียวเงียบๆ ส่วนแม่ผมก็ทำงานที่กทม.คนเดียวเพราะพ่อทิ้งไปไหนไม่รู้ (ให้ตายสิ เหมือนคำสาปเลยแฮะ 555 ว่าไปนั้น) มันก็สบายดีนะแบบ นอนดึกแค่ไหนก็ได้ จะไปไหนเวลาไหนก็ได้ อยากกินอยากได้ อยากทำอะไร อิสระเลย เต็มที่สุดเหวียงไปเลย แต่ผมก็ไม่ถึงขนาดไปเที่ยวผับ กินเหล้า-เบียร์ หรือสูบบุหรี่นะ ผมไม่ยุ่ง เพราะชีวิตวันๆของผมก็ ไปเรียน กลับบ้าน นั่งกินนอนกิน จนอ้วน เล่นเกมกับเพื่อนจนดึกๆ บางวันก็ไม่ได้นอน เครียดๆก็ออกไปขับรถเล่นตี2ตี3 ผมใช้ชีวิตวนอยู่แบบนี้สิบกว่าปี จนผมคิดว่ามันอิ่มตัวแล้ว เพื่อนๆก็ไปมีครอบครัวกันหมด จะให้ผมไปจีบใคร แค่บุคลิกก็ผิดระเบียบละ 555 แล้วด้วยความที่ผมใช้ชีวิตอยู่กับตัวเอง ตามใจตัวเอง เวลาจะไปคุยกับใครก็คุยไม่เป็น นึกออกป่ะ มันไม่เหมือนเราอยู่กับเพื่อนอ่ะ คือคุยกับเพื่อนก็แบบ เออ เคๆ ตามนั้น ได้ๆ เจอกันๆ แล้วอย่างแรกเลยต่อให้ได้คุย ก็ไม่รู้จะคุยยังไง มันธรรมดามากๆเลย ทำไรอยู่ กินข้าวยัง วันนี้เป็นไงบ้าง นอนยัง ตื่นยัง วันนี้ไปเรียน/ไปทำงานไหม กลับยัง ฝันดีนะ แค่นี้เลย มันธรรมดามันจืดๆไม่มีอะไรเลย มันเลยเป็นที่มาว่า อยู่คนเดียวมันสบาย(ในช่วงเวลาของมัน) คนเรามักคิดว่า ถ้าได้หรือซื้ออะไรที่อยากได้ ก็จะคิดว่ามันจะทำให้ตนมีความสุข แต่เชื่อผมเถอะ ความสุขจากสิ่งของมันไม่ยืนยาวหรอก ผมเป็นคนหนึ่งนะที่เบื่อคอม มือถือ เกม รถ บ้าน ผมอยากออกไปใช้ชีวิตกับผู้คนบ้าง แต่ก็ไม่มีที่ไป หลายๆคนบอกว่าก็ไปเที่ยวที่ๆคนเยอะๆสิ มันก็ถูกที่แนะนำแบบนั้น แต่ในความเป็นจริง มันไม่ง่ายสำหรับบางคนที่อยู่คนเดียวมานานๆแล้วอยากออกสังคม
สุดท้ายกระทู้นี้ก็ไม่ได้มีpointสำคัญอะไรนะครับ แค่เล่าไปเรื่อย ที่สำคัญเลยคือมันน่าเบื่อ ขนาดผมที่เป็นคนเขียนเรื่องตัวเองยังเบื่อตัวเองเลย 555
จริงหรอ ที่ว่าอยู่คนเดียวแล้วสบายกว่า?
ก็ตั้งแต่รุ่นยายจนถึงรุ่นผม ญาติพี่น้อง พี่ป้าน้าอา ทุกคนล้วนมีแต่ปัญหาชีวิตคู่ อยู่ด้วยกันจน แต่งกัน มีลูกด้วยกัน ก็ยังมีความแตกแยกให้ผมเห็นทุกคู่
ผมเลยคิดตั้งแต่เด็กๆว่า บ้านที่มันไม่อบอุ่น ผมก็ไม่ผิดใช่ไหมที่จะหามันด้วยตัวเอง และสร้างมันให้ดีกว่าทุกๆคน แต่ตอนนั้นผมแค่10ขวบ ผมก็ไม่ได้จริงจังอะไรมาก ยังใช้ชีวิตเล่นกับเพื่อน เล่นเกมส์ ไปวันๆ จนผมเริ่มโต ความแตกแยกในบ้านเริ่มลุกลามเข้ามารบกวนชีวิตผม ผมเครียด แม่ผมจึงย้ายผมไปอยู่บ้านใหม่คนเดียวเงียบๆ ส่วนแม่ผมก็ทำงานที่กทม.คนเดียวเพราะพ่อทิ้งไปไหนไม่รู้ (ให้ตายสิ เหมือนคำสาปเลยแฮะ 555 ว่าไปนั้น) มันก็สบายดีนะแบบ นอนดึกแค่ไหนก็ได้ จะไปไหนเวลาไหนก็ได้ อยากกินอยากได้ อยากทำอะไร อิสระเลย เต็มที่สุดเหวียงไปเลย แต่ผมก็ไม่ถึงขนาดไปเที่ยวผับ กินเหล้า-เบียร์ หรือสูบบุหรี่นะ ผมไม่ยุ่ง เพราะชีวิตวันๆของผมก็ ไปเรียน กลับบ้าน นั่งกินนอนกิน จนอ้วน เล่นเกมกับเพื่อนจนดึกๆ บางวันก็ไม่ได้นอน เครียดๆก็ออกไปขับรถเล่นตี2ตี3 ผมใช้ชีวิตวนอยู่แบบนี้สิบกว่าปี จนผมคิดว่ามันอิ่มตัวแล้ว เพื่อนๆก็ไปมีครอบครัวกันหมด จะให้ผมไปจีบใคร แค่บุคลิกก็ผิดระเบียบละ 555 แล้วด้วยความที่ผมใช้ชีวิตอยู่กับตัวเอง ตามใจตัวเอง เวลาจะไปคุยกับใครก็คุยไม่เป็น นึกออกป่ะ มันไม่เหมือนเราอยู่กับเพื่อนอ่ะ คือคุยกับเพื่อนก็แบบ เออ เคๆ ตามนั้น ได้ๆ เจอกันๆ แล้วอย่างแรกเลยต่อให้ได้คุย ก็ไม่รู้จะคุยยังไง มันธรรมดามากๆเลย ทำไรอยู่ กินข้าวยัง วันนี้เป็นไงบ้าง นอนยัง ตื่นยัง วันนี้ไปเรียน/ไปทำงานไหม กลับยัง ฝันดีนะ แค่นี้เลย มันธรรมดามันจืดๆไม่มีอะไรเลย มันเลยเป็นที่มาว่า อยู่คนเดียวมันสบาย(ในช่วงเวลาของมัน) คนเรามักคิดว่า ถ้าได้หรือซื้ออะไรที่อยากได้ ก็จะคิดว่ามันจะทำให้ตนมีความสุข แต่เชื่อผมเถอะ ความสุขจากสิ่งของมันไม่ยืนยาวหรอก ผมเป็นคนหนึ่งนะที่เบื่อคอม มือถือ เกม รถ บ้าน ผมอยากออกไปใช้ชีวิตกับผู้คนบ้าง แต่ก็ไม่มีที่ไป หลายๆคนบอกว่าก็ไปเที่ยวที่ๆคนเยอะๆสิ มันก็ถูกที่แนะนำแบบนั้น แต่ในความเป็นจริง มันไม่ง่ายสำหรับบางคนที่อยู่คนเดียวมานานๆแล้วอยากออกสังคม
สุดท้ายกระทู้นี้ก็ไม่ได้มีpointสำคัญอะไรนะครับ แค่เล่าไปเรื่อย ที่สำคัญเลยคือมันน่าเบื่อ ขนาดผมที่เป็นคนเขียนเรื่องตัวเองยังเบื่อตัวเองเลย 555