ทำไมเราถึงไม่รักพ่อแม่เลย

ตามชื่อกระทู้เลยค่ะ ทำไมเราถึงไม่รักพ่อแม่เลยแล้วไม่เคยคิดจะรักแบบใส่ใจแต่เราก็แอบเป็นห่วงพวกเขาอยู่ เท้าความก่อนว่าเราไม่ได้อยู่กับพ่อแม่ตั้งแต่เด็กพวกเขาพึ่งกลับมาอยู่กับเราตอน ป.4(ตอนนี้เราอยู่มอปลายแล้วค่ะ) ช่วงนั้นก็เริ่มรู้เรื่องอะไรหลายๆอย่างแล้วก็เข้าใจด้วยว่าทำไมต้องไปทำงานไกลแต่เราก็แอบน้อยใจแต่ไม่เคยพูดออกไป มีความคิดว่าถ้าเราอยู่กับพวกเขาตั้งแต่เด็กคงจะสนิทกันกว่านี้ ไม่ใช่เหมือนตอนนี้ที่เหมือนไปอาศัยบ้านอยู่ อยู่ใครอยู่มัน เค้าก็ไม่ค่อยสนใจหรือใส่ใจเราเท่าไร + กับการที่เราเป็นคนปากแข็งไม่พูดอะไรแต่แอบไปร้องไห้คิดมากทุกที เราพยายามนะไม่ใช่ไม่พยายามจะสนิทด้วย แต่ก็กลับมาเป็นเหมือนเดิม

มาพูดถึงวันนี้ที่เราน้อยใจหรือเราเอาแต่ใจเราก็แยกไม่ออกจริงๆอยากให้ทุกคนลองอ่านดูนะคะ
ช่วงนี้เราค่อนข้าง sensitive กับคำพูดและสัญญามากๆค่ะ ถ้าสัญญามาแล้วทำตามสัญญาที่ให้ไว้ไม่ได้เราจะเฟลมาก คือเราพยายามทำทุกอย่างตามเงื่อนไขที่เขาให้เรามาแต่เขากลับบอกมาว่า 'ไว้คราวหน้านะ' เหอะหลายครั้งแล้วค่ะ แต่เราก็ทำตามเงื่อนไขทุกปี ที่เขาบอกว่าของขวัญหลังเกรดออกคือกำลังใจของเด็กคือมันเป็นตามคำพูดจริงๆนะ เราจะพยายามเรียนให้ได้เกรดดีๆ ให้เค้าพูดชมก็ได้สักนิดนึงก็ยังดี แต่พอพวกเขาเห็นเกรดเราก็แบบอืมๆแบบนี้ทุกปี ของที่สัญญาไว้ว่าจะซื้อให้ก็ไม่เคยได้สักปี เราคิดว่าผลการเรียนเฉลี่ยเราก็พอใช้ได้นะคะ 3.5+ รึเราเอาแต่ใจเกินไป เราไม่เข้าใจตัวเองเลยทำไมเป็นคนแบบนี้แต่พวกเขาก็สัญญากับเราเองนะ เค้าสัญญาว่าจะทำให้ จนถึงทุกวันนี้เราก็ยังไม่ได้แตะมันเลย

คำว่าครอบครัวคืออะไรหรอคะ คือการวางอนาคตของเราเพื่อเอากำไรรึป่าวเราเริ่มไม่แน่ใจแล้ว

อยากไปพบจิตรแพทย์ยังอาการเริ่มไม่ไหวแล้ว555555