สวัสดีทุกๆคนเลยนะครับ ที่ผมมาในวันนี้ก็คือผมอยากเล่าชีวิต18ปีที่ผ่านมาให้ฟังครับ
ตัวผมเองเป็นคนที่โตมาก็อยู่กับแม่ครับ ไม่ค่อยได้เที่ยวหรืออะไรมาก ตั้งแต่เด็กก็ไม่ค่อยมีเพื่อนด้วยครับ หนักสุดคือไม่มีใครคุยกับผมเลยสมัยประถม ไม่มีคนสนิทเลยครับ มามัธยมก็ทรงเดิมเลยครับ ผมลองเข้าหาด้วย ละก็พยายามที่จะอยากมีเพื่อนแต่ก็เหมือนเดิมจนย้ายรร.มาสมัยม.ปลายครับ มันดีกว่าแต่ก่อนตรงที่มีเพื่อนคุยด้วยเยอะขึ้น แต่ก็แค่ไม่กี่คนครับ ผมก็เริ่มมีเพื่อนมากขึ้นนะครับแต่ด้วยอารมณ์แบบว่าผมไม่ค่อยมีตัวตนมั้งครับคนเลยไม่ค่อยสนใจอะไรมากมาย ตอนนี้ก็ยังเหมือนๆเดิมครับแต่ก็มีเพื่อนคุยด้วยบ้างละครับ แต่ผม ก็มองเห็นเพื่อนผมอะมันก็ไม่ต้องทำอะไรก็มีคนเล่นด้วยแล้วครับ แค่นิ่งๆ ตัดมาที่ผมนั้นก็พยายามปรับตัวเอง ลองทำตามเพื่อนเผื่อจะดีแต่ก็ไม่ดีเลยครับ อาการแบบนี้เค้าเรียกว่าเรียกร้องความสนใจไหมครับ
ขอบคุณครับ
เรียกร้องความสนใจหรือเป็นอาการคนซึมเศร้าครับแบบนี้
ตัวผมเองเป็นคนที่โตมาก็อยู่กับแม่ครับ ไม่ค่อยได้เที่ยวหรืออะไรมาก ตั้งแต่เด็กก็ไม่ค่อยมีเพื่อนด้วยครับ หนักสุดคือไม่มีใครคุยกับผมเลยสมัยประถม ไม่มีคนสนิทเลยครับ มามัธยมก็ทรงเดิมเลยครับ ผมลองเข้าหาด้วย ละก็พยายามที่จะอยากมีเพื่อนแต่ก็เหมือนเดิมจนย้ายรร.มาสมัยม.ปลายครับ มันดีกว่าแต่ก่อนตรงที่มีเพื่อนคุยด้วยเยอะขึ้น แต่ก็แค่ไม่กี่คนครับ ผมก็เริ่มมีเพื่อนมากขึ้นนะครับแต่ด้วยอารมณ์แบบว่าผมไม่ค่อยมีตัวตนมั้งครับคนเลยไม่ค่อยสนใจอะไรมากมาย ตอนนี้ก็ยังเหมือนๆเดิมครับแต่ก็มีเพื่อนคุยด้วยบ้างละครับ แต่ผม ก็มองเห็นเพื่อนผมอะมันก็ไม่ต้องทำอะไรก็มีคนเล่นด้วยแล้วครับ แค่นิ่งๆ ตัดมาที่ผมนั้นก็พยายามปรับตัวเอง ลองทำตามเพื่อนเผื่อจะดีแต่ก็ไม่ดีเลยครับ อาการแบบนี้เค้าเรียกว่าเรียกร้องความสนใจไหมครับ
ขอบคุณครับ