สวัสดีเพื่อนๆชาวพันทิป กระทู้นี้เป็นกระทู้แรกของเรา ผิดพลาดยังไงแนะนำให้เราด้วยนะ
คือเท้าความกันก่อนแล้วกันนะคะ เมื่อช่วงปีที่ผ่านมา ทำงานอยู่ที่บริษัทแห่งหนึ่งและได้ลาออกมาด้วยอาการป่วย เรากลับมาอยู่ที่ต่างจังหวัดกับพ่อแม่ เราก็แอบมีความสัมพันธ์ลับๆตอนที่เราไปทำงานและก็กลับมาอยู่บ้าน เรากลับมาอยู่บ้านได้ประมาณ 2 เดือนเรารู้ว่าตัวเองตั้งครรภ์ ซึ่งก่อนหน้านั้นเราไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าตัวเองท้องเนื่องจากเราก็ป้องกันด้วยการกินยาคุมฉุกเฉินแล้วประจำเดือนก็มาปกติพอมารู้อีกทีเราตั้งครรภ์ได้ 6 เดือนแล้วเรางงมากและทำอะไรไม่ถูก เราบอกกับผู้ชายว่าเราท้องแต่เขาไม่รับว่าเป็นลูกเขาให้เราเอาออกเอาเด็กออกซะจะได้ไม่มีปัญหาทีหลัง เรื่องนี้เราตัดสินใจบอกกับแม่ว่าเราท้องแต่ขอร้องแม่ว่าอย่าถามหนูว่าเด็กเป็นลูกใคร เราคิดจะฆ่าตัวตายด้วยซ้ำเราเครียดมากแต่ต้องขอบคุณแม่ที่แม่เข้าใจเราและแม่บอกว่าจะช่วยเราเลี้ยงลูกไปจนกว่าลูกจะเข้าโรงเรียน ลูกของเราไม่มีชื่อบิดาในใบเกิดตอนนี้ลูกได้ 10 เดือนแล้วเราไม่มีงานทำเลยไม่มีรายได้อะไรสักทางเลย ที่ผ่านมาก็ไม่มีปัญหาอะไรอยู่ได้ด้วยเงินแม่แม่ทำงานหาเลี้ยงเราและ ลูก ที่ผ่านมาตลอดปัญหามันอยู่ที่ว่าตอนนี้แม่ไม่อยู่กับเราแล้ว เราไม่รู้จะพึ่งพาใครได้อีกได้แต่บอกตัวเองว่าต้องอดทนเพื่อลูก ลูกเราป่วยเข้าโรงพยาบาลมันเป็นเวลาที่ท้อแท้ใจมากไม่สามารถหันไปทางไหน เรานั่งกอดลูกร้องไห้สงสารลูก เตียงอื่นเขามีพ่อแม่ครบมีคนช่วยดูแลแต่เราไม่มีใครเลยมันเกิดความรู้สึกน้อยใจในโชคชะตาตัวเอง มันเหนื่อยมันเหนื่อยมากเวลาลูกอ้อนลูกตัวร้อน
และคิดทุกวันทุกวินาทีว่าเราจะต้องทำอะไรให้มีเงินขึ้นมาเพื่อที่เราจะได้ดูแลเขาได้เพื่อที่เขาจะได้มีอนาคตที่ดี เราต้องการโอกาสเราอยากมีงานทำอยากมีอะไรทำที่สามารถเลี้ยงลูกได้แต่เราไม่รู้จะเริ่มต้นทางไหนมันไม่มีโอกาสมันเหมือนมืดแปดด้านไม่มีใครเลยเรามีแต่ลูกที่เป็นกำลังใจให้เรามีชีวิตอยู่ตอนนี้ทุกวันนี้เรากินข้าววัดเราอดไม่เป็นไรแต่ขอให้ลูกมีกินไปทุกวัน อยากขอกำลังใจและขอคำแนะนำจากเพื่อนๆว่าเราควรเริ่มจากตรงไหนดี
รบกวนแนะนำด้วยค่ะเราเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวอยากมีรายได้เพื่อลูกตอนนี้ลำบากมากค่ะ
คือเท้าความกันก่อนแล้วกันนะคะ เมื่อช่วงปีที่ผ่านมา ทำงานอยู่ที่บริษัทแห่งหนึ่งและได้ลาออกมาด้วยอาการป่วย เรากลับมาอยู่ที่ต่างจังหวัดกับพ่อแม่ เราก็แอบมีความสัมพันธ์ลับๆตอนที่เราไปทำงานและก็กลับมาอยู่บ้าน เรากลับมาอยู่บ้านได้ประมาณ 2 เดือนเรารู้ว่าตัวเองตั้งครรภ์ ซึ่งก่อนหน้านั้นเราไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าตัวเองท้องเนื่องจากเราก็ป้องกันด้วยการกินยาคุมฉุกเฉินแล้วประจำเดือนก็มาปกติพอมารู้อีกทีเราตั้งครรภ์ได้ 6 เดือนแล้วเรางงมากและทำอะไรไม่ถูก เราบอกกับผู้ชายว่าเราท้องแต่เขาไม่รับว่าเป็นลูกเขาให้เราเอาออกเอาเด็กออกซะจะได้ไม่มีปัญหาทีหลัง เรื่องนี้เราตัดสินใจบอกกับแม่ว่าเราท้องแต่ขอร้องแม่ว่าอย่าถามหนูว่าเด็กเป็นลูกใคร เราคิดจะฆ่าตัวตายด้วยซ้ำเราเครียดมากแต่ต้องขอบคุณแม่ที่แม่เข้าใจเราและแม่บอกว่าจะช่วยเราเลี้ยงลูกไปจนกว่าลูกจะเข้าโรงเรียน ลูกของเราไม่มีชื่อบิดาในใบเกิดตอนนี้ลูกได้ 10 เดือนแล้วเราไม่มีงานทำเลยไม่มีรายได้อะไรสักทางเลย ที่ผ่านมาก็ไม่มีปัญหาอะไรอยู่ได้ด้วยเงินแม่แม่ทำงานหาเลี้ยงเราและ ลูก ที่ผ่านมาตลอดปัญหามันอยู่ที่ว่าตอนนี้แม่ไม่อยู่กับเราแล้ว เราไม่รู้จะพึ่งพาใครได้อีกได้แต่บอกตัวเองว่าต้องอดทนเพื่อลูก ลูกเราป่วยเข้าโรงพยาบาลมันเป็นเวลาที่ท้อแท้ใจมากไม่สามารถหันไปทางไหน เรานั่งกอดลูกร้องไห้สงสารลูก เตียงอื่นเขามีพ่อแม่ครบมีคนช่วยดูแลแต่เราไม่มีใครเลยมันเกิดความรู้สึกน้อยใจในโชคชะตาตัวเอง มันเหนื่อยมันเหนื่อยมากเวลาลูกอ้อนลูกตัวร้อน
และคิดทุกวันทุกวินาทีว่าเราจะต้องทำอะไรให้มีเงินขึ้นมาเพื่อที่เราจะได้ดูแลเขาได้เพื่อที่เขาจะได้มีอนาคตที่ดี เราต้องการโอกาสเราอยากมีงานทำอยากมีอะไรทำที่สามารถเลี้ยงลูกได้แต่เราไม่รู้จะเริ่มต้นทางไหนมันไม่มีโอกาสมันเหมือนมืดแปดด้านไม่มีใครเลยเรามีแต่ลูกที่เป็นกำลังใจให้เรามีชีวิตอยู่ตอนนี้ทุกวันนี้เรากินข้าววัดเราอดไม่เป็นไรแต่ขอให้ลูกมีกินไปทุกวัน อยากขอกำลังใจและขอคำแนะนำจากเพื่อนๆว่าเราควรเริ่มจากตรงไหนดี