ก่อนอื่น ผมต้องเล่าเกี่ยวกับแม่และพ่อของผมก่อน
แม่ผม เป็นเด็กบ้านนอกที่ไม่ได้เรียนหนังสือ เพราะไม่ได้แจ้งเกิด เลยไม่มีบัตรประชาชน เลยเป็นคนที่อ่านหนังสือไม่ออกเขียนไม่ได้ แม่ผมมีผมตอนอาอายุ20 ไม่ดืมไม่สูบ ไม่ไปไหนเลยอยู่แต่บ้านรับจ้างทั่วไป
พ่อผม เป็นคนต่างจังหวัดทำงานราชการ ตอนที่พ่อกับแม่เจอกัน พ่อมาทำงานหมู่บ้านข้างๆ เเล้วก็มีผม(ผมคิดว่าพ่อไม่ได้อยากจะมี) เพราะว่าพ่อมีภรรยาอยู่แล้ว พ่อผมอายุห่างจากแม่ผม16ปี
เริ่มต้นตามหัวข้อเรื่อง
ผมตอนประถมถูกพ่อด่าว่าโง่ สมองมีปัญหา อันนี้ผมก็เห็นด้วย ผมไม่ค่อยตั้งใจเรียนสมัยนั้น ซึ่งในครอบครัวพ่อจะเป็นคนที่เรียนหนังสือสูงเเละทำงานราชการ เขาไม่เคยสอนอะไรผมเลยชักครั้งเลยรวมถึงการใช้ชีวิต
ตอนผมยังเด็ก ก็คือเด็กทั่วไป อยากได้ของเล่นอยากได้เกมส์กด ก็ไม่เคยได้รับอะไรจากพ่อผมชักอย่าง และเช่นวันเกิด วันปีใหม่ ไม่เคยเป็นวันพิเศษสำหรับผมเลย
พอผมขึ้นมัธยม แม่ผมป่วย พ่อบอกผมว่าถ้าแม่ตายไป เขาก็จะไม่มาหาอีก ต่างคนต่างอยู่ ซึ่งค่าเรียนหนังสือผมก็มาจากเงินที่พ่อผมให้แม่ผมใช้เดือนละ8000แม่ผมหักมาไห้ผมเดือนละ5000 และก็กู้เรียนด้วย จนจบมหาวิทยาลัย หลังจากเรียนจบผมก็ไม่เคยขอเงินใครใช้เลย
ตัวผม ผมไม่เคยมีความรู้สึกอะไรกับพ่อเลย ขนาดนามสกุลยังต้องใช้ของญาติห่างๆ ให้เขามาเช็นว่าเป็นพ่อผม ผมไม่มีความทรงจำความรู้สึกดีๆ ไม่มีความรัก ไม่เคยรู้สึกว่าคนคนนี้เป็นพ่อเลย ผมเห็นเขาเป็นแค่ผู้ชายคนหนึ่ง ที่มาเที่ยวบ้านปีละ2ครั้ง ครั้งละ1อาทิตย์
มาถึงตอนนี้ ผมทำงานแล้วอายุก็29ย่าน30 และชีวิตการทำงานเหมือนจะดีขึ้นเรื่อยๆ แต่ตรงกันข้ามกับพ่อผม ชีวิตเหมือนดิ่งเหว เท่าที่รู้ก็คือทางภรรยาเขามีลูกด้วยกัน2คน ตอนนี้ทางนั้นก็ไม่เอาเเล้วไม่ให้เข้าบ้าน(ตรงนี้มีปัญหาอะผมขอไม่รับรู้) เเละทางแม่ผม พอผมเรียนจบก็เลิกติดต่อกับพ่อผมไปเลย หายไปพักใหญ่ มาตอนนี้พ่อผมเริ่มติดต่อผมมาขอยืมเงินผม ครั้งละหมื่นสองหมื่น ผมก็ให้ตามจำนวนที่ขอมาทุกครั้งและไม่เคยท่วงอันเก่า ไม่เคยที่อยากจะเอาคืน แต่ผมก็มีจำกัดไว้พอถึงจุดนั้นเเล้วผมก็จะไม่ติดต่อ และหายไป...
ถ้าคุณเป็นผม หรือมีพ่อแบบผมคุณจะทำยังไง?
ถ้าคุณมีพ่อแบบผมคุณจะ....?
แม่ผม เป็นเด็กบ้านนอกที่ไม่ได้เรียนหนังสือ เพราะไม่ได้แจ้งเกิด เลยไม่มีบัตรประชาชน เลยเป็นคนที่อ่านหนังสือไม่ออกเขียนไม่ได้ แม่ผมมีผมตอนอาอายุ20 ไม่ดืมไม่สูบ ไม่ไปไหนเลยอยู่แต่บ้านรับจ้างทั่วไป
พ่อผม เป็นคนต่างจังหวัดทำงานราชการ ตอนที่พ่อกับแม่เจอกัน พ่อมาทำงานหมู่บ้านข้างๆ เเล้วก็มีผม(ผมคิดว่าพ่อไม่ได้อยากจะมี) เพราะว่าพ่อมีภรรยาอยู่แล้ว พ่อผมอายุห่างจากแม่ผม16ปี
เริ่มต้นตามหัวข้อเรื่อง
ผมตอนประถมถูกพ่อด่าว่าโง่ สมองมีปัญหา อันนี้ผมก็เห็นด้วย ผมไม่ค่อยตั้งใจเรียนสมัยนั้น ซึ่งในครอบครัวพ่อจะเป็นคนที่เรียนหนังสือสูงเเละทำงานราชการ เขาไม่เคยสอนอะไรผมเลยชักครั้งเลยรวมถึงการใช้ชีวิต
ตอนผมยังเด็ก ก็คือเด็กทั่วไป อยากได้ของเล่นอยากได้เกมส์กด ก็ไม่เคยได้รับอะไรจากพ่อผมชักอย่าง และเช่นวันเกิด วันปีใหม่ ไม่เคยเป็นวันพิเศษสำหรับผมเลย
พอผมขึ้นมัธยม แม่ผมป่วย พ่อบอกผมว่าถ้าแม่ตายไป เขาก็จะไม่มาหาอีก ต่างคนต่างอยู่ ซึ่งค่าเรียนหนังสือผมก็มาจากเงินที่พ่อผมให้แม่ผมใช้เดือนละ8000แม่ผมหักมาไห้ผมเดือนละ5000 และก็กู้เรียนด้วย จนจบมหาวิทยาลัย หลังจากเรียนจบผมก็ไม่เคยขอเงินใครใช้เลย
ตัวผม ผมไม่เคยมีความรู้สึกอะไรกับพ่อเลย ขนาดนามสกุลยังต้องใช้ของญาติห่างๆ ให้เขามาเช็นว่าเป็นพ่อผม ผมไม่มีความทรงจำความรู้สึกดีๆ ไม่มีความรัก ไม่เคยรู้สึกว่าคนคนนี้เป็นพ่อเลย ผมเห็นเขาเป็นแค่ผู้ชายคนหนึ่ง ที่มาเที่ยวบ้านปีละ2ครั้ง ครั้งละ1อาทิตย์
มาถึงตอนนี้ ผมทำงานแล้วอายุก็29ย่าน30 และชีวิตการทำงานเหมือนจะดีขึ้นเรื่อยๆ แต่ตรงกันข้ามกับพ่อผม ชีวิตเหมือนดิ่งเหว เท่าที่รู้ก็คือทางภรรยาเขามีลูกด้วยกัน2คน ตอนนี้ทางนั้นก็ไม่เอาเเล้วไม่ให้เข้าบ้าน(ตรงนี้มีปัญหาอะผมขอไม่รับรู้) เเละทางแม่ผม พอผมเรียนจบก็เลิกติดต่อกับพ่อผมไปเลย หายไปพักใหญ่ มาตอนนี้พ่อผมเริ่มติดต่อผมมาขอยืมเงินผม ครั้งละหมื่นสองหมื่น ผมก็ให้ตามจำนวนที่ขอมาทุกครั้งและไม่เคยท่วงอันเก่า ไม่เคยที่อยากจะเอาคืน แต่ผมก็มีจำกัดไว้พอถึงจุดนั้นเเล้วผมก็จะไม่ติดต่อ และหายไป...
ถ้าคุณเป็นผม หรือมีพ่อแบบผมคุณจะทำยังไง?