ตอนนี้ผมอายุ19ครับ เดือนธันวานี้ก็20แล้ว เรียนต่ออยู่ที่เมืยงเชื่อเหมินประเทศจีนครับ
ตั้งแต่เด็กประมาน ม.1แม่ให้ไปไหนมาไหนคนเดียวแต่ไม่ให้ไปไกล ไปไหนก็โทรจิกตามจิกตลอด บางทีผมรู้สึกอึดอัดมากๆ โคตรอึดอัดเลย
ผมคิดว่าผมโตมากพอที่จะรู้ว่าอะไรถูกอะไรผิด สิ่งไหนควรทำไม่ควรทำ ผมปกป้องตัวเองได้
แต่แม่ผมไม่เคยจะปล่อยผมเลย ไปไหนก็ไม่ได้ บางทีไปเที่ยวก็เชือกที่จะไม่บอกแม่เพราะไม่งั้นเค้าห้าม ส่วยตัวผมไม่ชอบเที่ยวผับหรือร้านเหล้าครับ ที่คนเยอะๆผมไม่ชอบ แม่ผมก็รู้นะ ย่างช่วงนี้ ผมไปบ้านเพื่อนผมที่เป็นผู้หญิงบ่อยมาก แต่ก็ไม่ได้ทำไรนะ *ก็คือคุยๆกันอยู่ครับ เวลาที่ผมไปบ้านเพื่อนคือ5-6โมงเย็นกลับบ้านประมาน5ทุ่มเกือบๆเที่ยงคืน ผมก็ไม่ได้ทำอะไรผิดนะ ทางบ้านของผู้หญิงก็รู้ว่าผมมา แต่แต่แม่ผมจะโทรจิก จะโทรจิกอยู่ตลอดเวลาถามว่าอยู่ไหนกลับหรือยัง ตลอดทุกๆชั่วโมง บางทีบางทีชั่วโมงละสองสามสาย เอาตรงตรงผมก็เอาตรงตรงผมก็รำคาญนะ หลังๆผมเลยบอกแม่ไปว่า งานบ้านงานบ้านผมก็ทำแล้วกวาดบ้านถูบ้านก็ทำแล้วซักผ้าตากผ้าพับผ้าก็ทำแล้วแม่จะให้ผมกลับไปทำไม วันๆให้อยู่แต่บ้านก็เบื่อนะ (ผมเป็นคนผมเป็นคนทำงานบ้านแทบทุกอย่าง) อย่างวันนี้ผมออกไปแล้วผมไม่ได้เก็บชามก๋วยเตี๋ยวของแม่ที่กินไว้ แล้วแม่ก็ด่าว่าทำไมไม่เก็บ ผมก็ไม่รู้จะทำยังไง ในความคิดผมผมก็แค่คิดว่างานของผมผมทำเสร็จหมดแล้ว ขอออกไปข้างนอกบ้าง แต่แม่ก็โทรจิกไม่เลิก พอเวลาจะคุยกันก็ทะเลาะกันทุกที แม่ไม่เคยฟังไม่เคยทำความเข้าใจ ผมไม่รู้ว่าผมไม่รู้ว่าควรบอกแม่ควรคุยกับแม่เรื่องนี้ยังไงดี ม่รู้ว่าควรใช้คำไหนไปบอกให้เค้าเข้าใจโลก ผมรู้ว่าผมรู้ว่าแม่เป็นห่วง แต่นี่ห่วงเกินไปหรือเปล่าวันวันจะให้อยู่แต่บ้าน ไม่ให้ผมออกไปมีสังคมข้างนอกบ้างรึไง อย่างผมอยากไปนอนบ้านเพื่อน แม่ก็บอกว่าบ้านตัวเองก็มีทำไมไม่นอน ผมแค่ผมแค่ไม่ได้เจอเพื่อนมาครึ่งปีกว่าเลยคิดถึง เลยคิดถึงเพื่อนอยากไปนอนบ้านเพื่อนแม่ แม่ก็บอกว่าก็ให้เพื่อนมานอนบ้านสิ ผมไม่เคยได้ไปเที่ยวที่ไกลๆเลย ผมเห็นผมเห็นเพื่อนบางคนไปทะเลไปพัทยาไปเชียงใหม่ ผมก็อยากไปบ้าง แต่แต่เวลาขอแม่ไปไหนแม่ก็จะห้ามตลอด ผมไม่รู้ว่าแม่คิดอะไรอยู่ ผมรู้แค่ผมรู้แค่ว่าแม่หัวโบราณ ก็จะมีบางคนที่บอกผมว่ารอหาเงินได้ก่อนค่อยไปเที่ยว แต่แต่ผมก็อยากใช้ชีวิตวัยรุ่นของผมบ้าง ผมอยากขอคำปรึกษาจากทุกคน ที่เคยผ่านชีวิตแบบผมมา ผมอยากรู้ผมอยากรู้จริงๆว่าผมควรทำยังไง ขอบคุณครับ ผมอาจจะเขียนผมอาจจะเขียนไม่ดีมากนักเพราะผมเขียนไม่เก่งครับขอโทษทีครับ
อายุ19ย่าน20แล้วแม่ไม่ยอมปล่อยครับ
ตั้งแต่เด็กประมาน ม.1แม่ให้ไปไหนมาไหนคนเดียวแต่ไม่ให้ไปไกล ไปไหนก็โทรจิกตามจิกตลอด บางทีผมรู้สึกอึดอัดมากๆ โคตรอึดอัดเลย
ผมคิดว่าผมโตมากพอที่จะรู้ว่าอะไรถูกอะไรผิด สิ่งไหนควรทำไม่ควรทำ ผมปกป้องตัวเองได้
แต่แม่ผมไม่เคยจะปล่อยผมเลย ไปไหนก็ไม่ได้ บางทีไปเที่ยวก็เชือกที่จะไม่บอกแม่เพราะไม่งั้นเค้าห้าม ส่วยตัวผมไม่ชอบเที่ยวผับหรือร้านเหล้าครับ ที่คนเยอะๆผมไม่ชอบ แม่ผมก็รู้นะ ย่างช่วงนี้ ผมไปบ้านเพื่อนผมที่เป็นผู้หญิงบ่อยมาก แต่ก็ไม่ได้ทำไรนะ *ก็คือคุยๆกันอยู่ครับ เวลาที่ผมไปบ้านเพื่อนคือ5-6โมงเย็นกลับบ้านประมาน5ทุ่มเกือบๆเที่ยงคืน ผมก็ไม่ได้ทำอะไรผิดนะ ทางบ้านของผู้หญิงก็รู้ว่าผมมา แต่แต่แม่ผมจะโทรจิก จะโทรจิกอยู่ตลอดเวลาถามว่าอยู่ไหนกลับหรือยัง ตลอดทุกๆชั่วโมง บางทีบางทีชั่วโมงละสองสามสาย เอาตรงตรงผมก็เอาตรงตรงผมก็รำคาญนะ หลังๆผมเลยบอกแม่ไปว่า งานบ้านงานบ้านผมก็ทำแล้วกวาดบ้านถูบ้านก็ทำแล้วซักผ้าตากผ้าพับผ้าก็ทำแล้วแม่จะให้ผมกลับไปทำไม วันๆให้อยู่แต่บ้านก็เบื่อนะ (ผมเป็นคนผมเป็นคนทำงานบ้านแทบทุกอย่าง) อย่างวันนี้ผมออกไปแล้วผมไม่ได้เก็บชามก๋วยเตี๋ยวของแม่ที่กินไว้ แล้วแม่ก็ด่าว่าทำไมไม่เก็บ ผมก็ไม่รู้จะทำยังไง ในความคิดผมผมก็แค่คิดว่างานของผมผมทำเสร็จหมดแล้ว ขอออกไปข้างนอกบ้าง แต่แม่ก็โทรจิกไม่เลิก พอเวลาจะคุยกันก็ทะเลาะกันทุกที แม่ไม่เคยฟังไม่เคยทำความเข้าใจ ผมไม่รู้ว่าผมไม่รู้ว่าควรบอกแม่ควรคุยกับแม่เรื่องนี้ยังไงดี ม่รู้ว่าควรใช้คำไหนไปบอกให้เค้าเข้าใจโลก ผมรู้ว่าผมรู้ว่าแม่เป็นห่วง แต่นี่ห่วงเกินไปหรือเปล่าวันวันจะให้อยู่แต่บ้าน ไม่ให้ผมออกไปมีสังคมข้างนอกบ้างรึไง อย่างผมอยากไปนอนบ้านเพื่อน แม่ก็บอกว่าบ้านตัวเองก็มีทำไมไม่นอน ผมแค่ผมแค่ไม่ได้เจอเพื่อนมาครึ่งปีกว่าเลยคิดถึง เลยคิดถึงเพื่อนอยากไปนอนบ้านเพื่อนแม่ แม่ก็บอกว่าก็ให้เพื่อนมานอนบ้านสิ ผมไม่เคยได้ไปเที่ยวที่ไกลๆเลย ผมเห็นผมเห็นเพื่อนบางคนไปทะเลไปพัทยาไปเชียงใหม่ ผมก็อยากไปบ้าง แต่แต่เวลาขอแม่ไปไหนแม่ก็จะห้ามตลอด ผมไม่รู้ว่าแม่คิดอะไรอยู่ ผมรู้แค่ผมรู้แค่ว่าแม่หัวโบราณ ก็จะมีบางคนที่บอกผมว่ารอหาเงินได้ก่อนค่อยไปเที่ยว แต่แต่ผมก็อยากใช้ชีวิตวัยรุ่นของผมบ้าง ผมอยากขอคำปรึกษาจากทุกคน ที่เคยผ่านชีวิตแบบผมมา ผมอยากรู้ผมอยากรู้จริงๆว่าผมควรทำยังไง ขอบคุณครับ ผมอาจจะเขียนผมอาจจะเขียนไม่ดีมากนักเพราะผมเขียนไม่เก่งครับขอโทษทีครับ