ส่วนตัวเป็นคนไม่เก่งดนตรี ปัจจุบันเรียน ปวช ศิลปกรรม แต่มานั่งคิดกลับไปเลยตั้งคำถาม คือตอน ม.1 แยกโน๊ตตามเพลงไม่เป็น อาจารย์เขาก็ประจานแบบ ถามเพื่อนๆในห้องว่าอยากรู้มั้ยใครได้น้อยสุด แล้วก็เรียกชื่อผม ต่อมาตอนม.3 (ไม่ได้เกิดกับตัวเอง) อาจารย์ศิลปะก็ ไล่เพื่อนผมไปแก้งาน แล้วก็วิจารณ์งานเพื่อนผมแบบไม่รักษาน้ำใจ สุดท้ายคนที่เรียนกับอาจารย์คนนี้ได้ไม่เกินเกรด2 (รวมห้องอื่นด้วย) คือวิชาพวกนี้มันเป็นความสามารถเฉพาะตัว ทำไมต้องมาทำตัวเหมือนเก่งกับเด็กที่ไม่ได้เก่งด้านนั้น แต่ก็มีอาจารย์บางคนที่ดีอยู่ ตอนม.3 (อาจารย์คนละคนกับ ม.1)อาจารย์ดนตรีเขาก็ให้คนที่เล่นเปียโนไม่เป็นมารวมกลุ่ม แล้วอาจารย์เขาก็สอน(มีผมด้วย) มันก็เป็นภาพที่น่ารักดี อาจารย์ศิลปะตอนม.2 (อาจารย์คนละคนกับม.3)เขาก็ช่วยเพื่อนที่วาดรูปไม่เก่งวาด แล้วก็พูดว่าภาพนี้ดูเป็นเอกลักษ์ดี แบบรักษาน้ำใจอ่ะ ถ้าคุณเก่งจริงทำไมไม่ไปสอนมหาลัยหรือ พวกเด็กที่รักและอยากเรียนด้านนี้จริงๆมาสอนโรงเรียนสายสามัญทำไม
ทำไมครูสอน ศิลปะ ดนตรี มาสอนโรงเรียนสามัญ