ปัจจุบันเลยนะคะทุกวันนี้รู้สึกอยู่ตัวคนเดียวคะพ่อสร้างบ้านให้อยู่อีกหลังให้อยู่กะพี่ชายแต่พี่ชายไม่เคยอยู่บ้านคะอยู่คนเดียวพ่อก็เหมือนกันคะกลับบ้านมาไม่เคยจะเจอหน้ากันส่วนแม่หย่ากับพ่อตั้งแต่เด็กคะส่วนตอนนี้เก็บตัวอยู่แต่ในห้องไม่อยากพูดคุยกับใครเริ่มพูดน้อยลงกล้าคิดกล้าทำลดลงรู้สึกว่าตัวเองเป็นภาระตัวปัญหาพยายามฮีลตัวเองซัพพอร์ตตลอดเครียดประจำบ่อยครั้งนอนไม่หลับติดต่อ2วันจนต้องไปหาหมอขอยาแก้เครียดแก้ปวดเมื่อยตัวยานอนหลับกินได้สักพักก็เลิกกินไปเพราะรู้สึกไม่ได้ทำไรเลยมันน่าเบื่อไปรร.ก็เริ่มรู้สึกเข้ากับเพื่อนไม่ได้ไม่รู้ทำไมคะคือพยายามเข้าใจเขารู้ว่าเขาไม่ชอบอะไรเราก็ไม่ทำพยายามปรับปรุงตัวเองเอาใจเขาบ้างแต่บางทีน้อยใจบ้างเวลาออกความคิดเห็นเพื่อนเมินคะแต่ก็ทนเพื่อนทำงานอะไรพลาดบ้างเราไม่เคยว่าหรือโทษคะจะบอกว่าพูดให้ตัวเองดีก็ได้แต่เราถ้าผิดไรนิดหน่อยโดนคะบ้างทีก็โดนพูดจาใส่แรงๆบ้างรู้นะคะว่าหยอกแต่มันเสียความรู้สึกเราเริ่มตีตัวออกจากกลุ่มคะเริ่มเซฟตัวเองแต่ก็ยังคุยหรือทำงานอะไรด้วยกันเรารู้สึกไม่มีดีอะไรเลยคะแล้วตอนนี้คิดจะกลับไปทำร้ายหรือทรมานตัวเองเหมือน2ปีที่แล้วคือม.2ค่ะแต่ตอนนั้นแค่กรีดเเขนตอนนี้คิดว่าอยากจะกินยาให้กระอักไปเลยคะรู้นะคะว่าวิธีแบบนี้มันสำหรับคนขี้คลาดแต่ก็ไม่ได้อยากเป็นอย่างนี้ไม่รู้ทำมั้ยคือตอนนร้มันรู้สึกดาวน์มากๆคะไม่รู้จะทำอะไรแล้วนอกจากนอนอย่างเดียวไม่อยากตื่นหรือทำไรเลยหัวมันตือมึนเบลอสับสนไปหมดคะ