ทำยังไงถึงจะตัดห่วงที่มีต่อคนๆนึงได้

เรากับแฟนคบกันมาประมาณ6ปี คบและอยู่ด้วยกันเลยตั้งแต่แรกๆ เลยค่อนข้างจะมีความผูกพันธ์ต่อกันสูง แต่ยิ่งเวลาผ่านไปๆ เหมือนเรายิ่งรู้จักกันดีมากขึ้น นางรู้จักเรา เราเองก็รัจักนาง และเพราะไอ้การรู้จักมากขึ้นนี่ล่ะถึงเป็นปัญหา เพราะเหมือนว่าเป้าหมายของนางกับเรามันจะคนละอย่างกัน เราต้องการความมั่นคง ก้าวหน้า เพราะหนึ่งเรามีครอบครัว มีแม่ มีตามียาย ด้วยอายุที่มากขึ้นเราก็อยากจะทำหน้าที่ลูกหลานให้มันดีที่สุด เราก็เลยอยากจะสร้างเนื้อสร้างตัว และอยากจะได้คนที่พร้อมจะสร้างเนื้อสร้างตัวไปกับเรา แต่ทว่านางกลับไม่เป็นแบบนั้น นางก่อร่างสร้างหนี้สินเยอะพอสมควร ให้ขณะที่เราคิดถึงอนาคต วางแพลนแล้ว แต่นางกลับเฉยเมยมาก เหมือนไม่คิดถึงเรื่องอนาคตเลย แล้วก็นิสัย เรากับนางค่อนข้างต่างกันโข แรกๆเราก็รับความต่างได้แหละ แต่พักหลังเริ่มจะไม่ละ เราต้องการอิสระ ความเข้าใจในการทำงาน (เป็นนักเขียนความเงียบคือสิ่งสำคัญต่อสมาธิ) แต่นางก็คือจะดูนั่นดูนี่ พอพูดก็จะเป็นปัญหา ซึ่งมันหลายครั้งมากๆ จากเล็กๆก็เริ่มเป็นปัญหาใหญ่โต ซึ่งมันน่าหงุดหงิดและบั่นทอน  อีกอย่างเราเองก็ไม่ใช่คนใจเย็น ทะเลาะแต่ละทีก็ใหญ่โตเสียงดัง บอกตามตรงว่าอายคนอื่นเขา และไม่อยากให้เป็นแบบนี้ต่อไปแล้ว พยายามคุมอารมณ์ละนะ แต่คุมคนเดียวมันก็ไม่ไหวเหมือนกัน

     ต่อมาอันนี้สำคัญ นางชอบทิ้งให้เราอยู่คนเดียวในเวลาที่เราเจ็บไข้ได้ป่วย ก็เข้าใจนะว่านางทำงาน แต่บางทีเวลาป่วยมันห้ามกันไม่ได้ เราใจสั่นงี้ นางจะทำเหมือนเป็นเรื่องเล็กๆ ชิลๆ แล้วทำงานต่อไป ประหนึ่งว่า 'เป็นไรก็เป็นไปกูยุ่งอยู่'  แต่คือตอนนั้นเรากลัว เราก็ต้องการใครสักคน แต่ใครสักคนที่ว่ากลับไม่มีเลย

     ต้องเข้าใจว่าเวลาป่วย แล้วไม่มีใครเลยนี่มันโดดเดี่ยวมากนะ  

     และอย่างสุดท้าย นางไม่ค่อยจดจำในความผิด ชอบขอโทษขอโอกาสพร้อมสัญญาแบบลอยๆซ้ำไปซ้ำมา นางไม่เคยรักษาโอกาสที่ได้ เคยทำผิดอะไรก็ทำซ้ำวนลูปอยู่แบบนั้น

อ้อมีอีกอย่างที่สุดท้ายและบั่นทอนเราที่สุดของที่สุด คือการโดนเล่นความรู้สึก เราเป็นคนขี้กังวลค่อนข้างขี้ห่วง ไม่ขออะไรมากเลยแค่จะไปไหนให้โทรบอก กลับก็ให้โทรเพื่อจะได้รู้ว่าเอ้อจะกลับแล้ว ก็ไม่ใช่อะไรหรอก ห่วงล้วนๆ จู่ๆมาหายไป เราก็ไม่รู้จะไปตามหาที่ไหน ซึ่งมันก็มีหลายครั้งที่นางหายไปเที่ยวนั่นเที่ยวนี่ แต่ที่แย่ที่สุด คือนางไปเที่ยววันเกิดเพื่อน ปล่อยเรานั่งรอ พอนางกลับมานางกลับแก้ตัวว่าไปโรงพยาบาล พอเราจับได้นางก็โวยวายใส่ มันรู้สึกแย่มาก ที่เขาไม่เห็นความห่วงของเราเลย  และพอเราเงียบใส่ แทนที่จะสำนึกกลับทำเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น  ซึ่งเราคิดว่ามันไม่ใช่แล้วอะ และจุดตรงนี้มันก็ทำให้เราเหนื่อยมากๆ

   สรุป ทั้งหมดทั้งมวลนี้ทำให้เราเลิกรักนางแล้ว ถามว่าบางเรื่องนางดีไหม ก็ดีแหละ และเพราะมองว่านางก็ดีถึงได้อยู่ด้วยกันมาถึง6ปี แต่จุดบกพร่องที่มันแก้ไม่ได้ ก็ค่อยๆกัดกินเราไปเยอะมากๆเหมือนกัน จนความรู้สึกมันเหลือศูนย์ จนเรารู้สึกอึดอัดและต้องการเป็นอิสระ เลยตัดสินใจละว่าจะเลิกจริงๆจังๆ และแยกตัวออกไปอยู่คนเดียวในเร็วๆวันนี้ แต่ด้วยความที่รู้นิสัยนางว่านางไม่ค่อยคิดเผื่ออนาคต ไม่วางแผนอะไรเลยโดยเฉพาะเรื่องการเงิน มันทำให้เราเป็นห่วงนางตรงนี้ กลัวว่านางจะอยู่ไม่ได้ กลัวว่าอาจจะมีอะไรเกิดขึ้นกับนาง ตอนนี้เท่าที่คิดไว้ ก็ว่าถึงแม้จะเลิกกันแต่ก็จะคอยช่วยเหลือนางในยามที่ลำบาก แต่เรารู้ว่าถ้าทำบ่อยๆเสมอๆ มันจะเหมือนเป็นการตัดที่ตัดไม่ขาด และอาจจะเหมือนว่าเราทำให้นางมีความหวังได้ เลยอยากรู้ว่าควรจะทำไงดี เราควรตัดห่วงตรงนี้ยังไงดี?

   ป.ล  เราเป็นคนที่ยึดติดพอสมควร เลยทำให้ห่วงนั่นห่วงนี่ไปหมด ห่วงจนกลัวที่จะเริ่มต้นใหม่กับใครไปแล้ว ถ้าอนาคตให้มีแฟนใหม่ คงจะปฏิเสธอย่างเดียว บอกตามตรงว่ากลัวอะไรหลายๆอย่างในรูปแบบของความสัมพันธ์