จริงๆมันก็เป็นเรื่องที่เจอได้ทั่วไป ด้วยเหตุผลที่ว่า คนที่พูด เขาไม่รู้จักเราดี แต่ถึงมันธรรมดา แต่ผมจะมาเล่า(บ่น)ในมุมของผมนะครับ
คือสิ่งที่ผมเจออ่ะ มันมาจากกลุ่มเพื่อน และเพื่อนของเพื่อน มันก็จะมีทั้งคนที่เคยเรียนด้วยกัน และอยู่ด้วยกันตั้งแต่เด็ก
ผมจะเล่าก่อนว่าเขา(พวกมัน)พูดว่าอะไรกันบ้าง ก็ประมาณว่า ชีวิตดีว่ะ บ้านก็มีแอร์นอน เน็ตเร็ว คอมแพง มือถือหลายเครื่อง อยู่คนเดียวไม่มีภาระ
มันก็ฟังดูธรรมดาใช่ไหมครับ แต่ผมเคืองตรงที่ คนที่พูดมันรู้จักผมตั้งแต่เด็ก นอนบ้านด้วยกัน ไปเที่ยวด้วยกัน คือผ่านอะไรมาด้วยกันเยอะ แต่มันพูดเหมือนไม่รู้จักผม แล้วในกลุ่มเพื่อนผมอ่ะ บางคนจบปวช-ปวส ผมก็ถามว่าทำไมไม่เรียนต่อ ส่วนมากก็บอกว่า ไม่มีใครส่ง ทำงานหาเงินดีกว่า
[ ผมจะเริ่มบ่นแล้วนะครับ ]
เพื่อนผม ทำงานกันก็ กิจการที่บ้านบ้าง ทำงานบริษัทจากเส้นสายบ้าง ขายของบ้าง ผมก็ไม่ได้ว่าอะไร เพราะมันเป็นอาชีพที่ดี แล้วมันใช้ชีวิตกันแบบ เช้าทำงาน เย็นเที่ยวผับ ดึกๆตั้งวงกินเหล้า วันหยุดพาสาวเข้าบ้านไม่ซ้ำหน้า ว่างๆก็นั่งเล่นเกม แล้วตัดภาพมาที่ผม ผมอ่ะ อยู่กับแม่แค่2คน แล้วเขาแก่ เขาไม่ได้ทำงานแล้ว แต่เขาสร้างฐานไว้ให้ระดับหนึ่ง คือบ้านกับรถมอไชค์ แล้วถ้าถึงเวลาหาเงินได้ ก็ให้หาเลี้ยงตัวเอง ผมก็ส่งตัวเองเรียนมาตลอดหลายปี แล้วทุกวันนี้ก็เรียนป.ตรีปีสุดท้ายละ ทุกๆวันผมก็ต้องตื่นแต่เช้า(ตี5) เพื่อเตรียมตัวขึ้นรถไฟไปเรียน(ไม่เช่าหอเพราะตัดค่าใช้จ่าย) เย็นก็ขึ้นรถ5โมงครึ่ง กว่าจะถึงบ้านก็เกือบทุ่ม กลับมาก็มานั่งทำงานต่อ(งานผมเกี่ยวกับรับทำเอกสาร) เอกสารเป็นตั้งๆแล้วงานมันเร่งทุกครั้ง คือรับเย็นวันจันทร์ ส่งเย็นวันศุกร์ ผมต้องประคองทุกอย่าง เช่น ค่ากินเดือนละ3500-4000 ค่าเน็ตบ้าน700+ โทรศัพย์700+ ค่าไฟ2000+ ค่ารถอีก มันไม่ใช่งานที่เงินมั่นคง แล้วปีนี้ก็ต้องวิจัย โปรเจคจบอีก ผมไม่เคยมีโอกาสได้ใช้ชีวิตวัยรุ่น มีแต่วันเรียนกับวัยทำงาน แต่เพื่อนมาบอกว่าชีวิตผมสบาย (สบาย?) เอาจริงๆป่ะ ชีวิตที่พวกมันใช้กันอ่ะ คือชีวิตที่ผมเฝ้าถวิลหามาตลอด ได้เจอผู้คน ได้กินได้เที่ยว ได้อยู่ใกล้ๆสาว ได้หัวเราะ ได้ยิ้มกับคนอื่น ผมนี่มีแต่ยิ้มแห้งๆกับเอกสารแล้วบอกตัวเองว่าเดี๋ยวก็เสร็จ บางทีเวลาเจอกัน มันเห็นผมไม่ค่อยได้เจอเพื่อน กลัวผมเหงา บอกให้ผมไปออกกำลังกายกับมัน ถ้าผอมจะพาไปหาเมีย ผมก็ถอนหายใจ ไม่รู้จะพูดยังไง เวลาจะนอนยังไม่ค่อยพอเลย
อ๋อลืมบอกไป ที่ผมต้องเรียนมหาลัย เพราะผมต้องการวุฒิสำหรับทำงานบางอย่าง ซึ่งเงินเดือนมันจะทำให้ชีวิตผมดีขึ้น ผมมีแผนชีวิตคร่าวๆว่า ผมจะเทปูบ้านเพิ่ม คือมันเป็นบ้านนอก แล้วบ้านพึ่งสร้างเมือ5-6ปี บางอย่างมันยังไม่มี แล้วผมจะผ่อนรถยนต์ เพราะเอาไว้พาแม่ไปไหนเวลาแก่ หรือเวลาไม่สบาย แล้วผมต้องเก็บเผื่อสร้างครอบครัวอีก เพราะด้วยความที่ผมอยู่กับแม่แค่2คน ผมเลยจะทำครอบครัวให้ใหญ่ขึ้น
จบบริบูรณ์ครับ
ทำไมคนเราต้องมองว่าชีวิตคนอื่นสบายกว่า
คือสิ่งที่ผมเจออ่ะ มันมาจากกลุ่มเพื่อน และเพื่อนของเพื่อน มันก็จะมีทั้งคนที่เคยเรียนด้วยกัน และอยู่ด้วยกันตั้งแต่เด็ก
ผมจะเล่าก่อนว่าเขา(พวกมัน)พูดว่าอะไรกันบ้าง ก็ประมาณว่า ชีวิตดีว่ะ บ้านก็มีแอร์นอน เน็ตเร็ว คอมแพง มือถือหลายเครื่อง อยู่คนเดียวไม่มีภาระ
มันก็ฟังดูธรรมดาใช่ไหมครับ แต่ผมเคืองตรงที่ คนที่พูดมันรู้จักผมตั้งแต่เด็ก นอนบ้านด้วยกัน ไปเที่ยวด้วยกัน คือผ่านอะไรมาด้วยกันเยอะ แต่มันพูดเหมือนไม่รู้จักผม แล้วในกลุ่มเพื่อนผมอ่ะ บางคนจบปวช-ปวส ผมก็ถามว่าทำไมไม่เรียนต่อ ส่วนมากก็บอกว่า ไม่มีใครส่ง ทำงานหาเงินดีกว่า
[ ผมจะเริ่มบ่นแล้วนะครับ ]
เพื่อนผม ทำงานกันก็ กิจการที่บ้านบ้าง ทำงานบริษัทจากเส้นสายบ้าง ขายของบ้าง ผมก็ไม่ได้ว่าอะไร เพราะมันเป็นอาชีพที่ดี แล้วมันใช้ชีวิตกันแบบ เช้าทำงาน เย็นเที่ยวผับ ดึกๆตั้งวงกินเหล้า วันหยุดพาสาวเข้าบ้านไม่ซ้ำหน้า ว่างๆก็นั่งเล่นเกม แล้วตัดภาพมาที่ผม ผมอ่ะ อยู่กับแม่แค่2คน แล้วเขาแก่ เขาไม่ได้ทำงานแล้ว แต่เขาสร้างฐานไว้ให้ระดับหนึ่ง คือบ้านกับรถมอไชค์ แล้วถ้าถึงเวลาหาเงินได้ ก็ให้หาเลี้ยงตัวเอง ผมก็ส่งตัวเองเรียนมาตลอดหลายปี แล้วทุกวันนี้ก็เรียนป.ตรีปีสุดท้ายละ ทุกๆวันผมก็ต้องตื่นแต่เช้า(ตี5) เพื่อเตรียมตัวขึ้นรถไฟไปเรียน(ไม่เช่าหอเพราะตัดค่าใช้จ่าย) เย็นก็ขึ้นรถ5โมงครึ่ง กว่าจะถึงบ้านก็เกือบทุ่ม กลับมาก็มานั่งทำงานต่อ(งานผมเกี่ยวกับรับทำเอกสาร) เอกสารเป็นตั้งๆแล้วงานมันเร่งทุกครั้ง คือรับเย็นวันจันทร์ ส่งเย็นวันศุกร์ ผมต้องประคองทุกอย่าง เช่น ค่ากินเดือนละ3500-4000 ค่าเน็ตบ้าน700+ โทรศัพย์700+ ค่าไฟ2000+ ค่ารถอีก มันไม่ใช่งานที่เงินมั่นคง แล้วปีนี้ก็ต้องวิจัย โปรเจคจบอีก ผมไม่เคยมีโอกาสได้ใช้ชีวิตวัยรุ่น มีแต่วันเรียนกับวัยทำงาน แต่เพื่อนมาบอกว่าชีวิตผมสบาย (สบาย?) เอาจริงๆป่ะ ชีวิตที่พวกมันใช้กันอ่ะ คือชีวิตที่ผมเฝ้าถวิลหามาตลอด ได้เจอผู้คน ได้กินได้เที่ยว ได้อยู่ใกล้ๆสาว ได้หัวเราะ ได้ยิ้มกับคนอื่น ผมนี่มีแต่ยิ้มแห้งๆกับเอกสารแล้วบอกตัวเองว่าเดี๋ยวก็เสร็จ บางทีเวลาเจอกัน มันเห็นผมไม่ค่อยได้เจอเพื่อน กลัวผมเหงา บอกให้ผมไปออกกำลังกายกับมัน ถ้าผอมจะพาไปหาเมีย ผมก็ถอนหายใจ ไม่รู้จะพูดยังไง เวลาจะนอนยังไม่ค่อยพอเลย
อ๋อลืมบอกไป ที่ผมต้องเรียนมหาลัย เพราะผมต้องการวุฒิสำหรับทำงานบางอย่าง ซึ่งเงินเดือนมันจะทำให้ชีวิตผมดีขึ้น ผมมีแผนชีวิตคร่าวๆว่า ผมจะเทปูบ้านเพิ่ม คือมันเป็นบ้านนอก แล้วบ้านพึ่งสร้างเมือ5-6ปี บางอย่างมันยังไม่มี แล้วผมจะผ่อนรถยนต์ เพราะเอาไว้พาแม่ไปไหนเวลาแก่ หรือเวลาไม่สบาย แล้วผมต้องเก็บเผื่อสร้างครอบครัวอีก เพราะด้วยความที่ผมอยู่กับแม่แค่2คน ผมเลยจะทำครอบครัวให้ใหญ่ขึ้น
จบบริบูรณ์ครับ