แปลกไหมคะที่คนอายุ21จะยังคิดไม่ออกว่าเรียนจบมาจะทำอะไร
ตอนนี้เราเรียนรัฐศาตร์ที่รามค่ะแต่ไม่ได้เข้าเรียนเลยเพราะต้องทำงานส่งตัวเองเรียนเลย เรียนมาอีกไม่ถึง20ตัวก็จบแล้วแต่เรากลับรู้สึกว่าที่ลงเรียนผ่านมาทุกวิชานั้นเราไม่ได้ความรู้มาเลย เหมือนสอบให้ผ่านเอาแค่วุฒิ เราพยายามแล้วนะคะเรียนย้อนหลังอ่านหนังสือแต่ก็ยังไม่ได้อะไรอยู่ดี มันเลยทำให้เราไม่มั่นใจในตัวเองว่าเรียนจบเราจะไปทำงานที่ไหนได้ อีกอย่างเราไม่ชอบทำงานที่คนเยอะๆ ด้วยเราอยากทำงานคนเดียว เราอยากเป็นนักเขียนแต่ที่บ้านไม่สนับสนุน เขาอยากให้ทำงานราชการอะไรที่มันมั่นคงค่ะ แต่ความสามารถที่เรามีตอนนี้เราไม่มั่นใจเลยว่าจะทำได้ไหม เลยคิดไม่ออกเลยว่าเวลามีคนถามว่าเรียนจะทำอะไรพอเราคิดดูแล้วภาพข้างหน้ามันมืดไปหมดเลยค่ะ (เหมือนในอนาคตจะไม่มีเรายังไงก็ไม่รู้)
เพราะเราเข้าสังคมไม่เก่ง มนุษยสัมพันธ์เรียกว่าเข้าขั้นแย่เลยก็ว่าได้อย่างไปทำงานทุกวันนี้ที่เราอยู่ได้เพราะในที่ทำงานมีกันอยู่แค่7คนแล้วเราเด็กกว่าทุกคนด้วยเวลาคนอื่นคุยอะไรเราก็ไม่ได้สนใจเลยถ้าเขาไม่ถามก็เหมือนว่าเราไม่ได้อยู่ตรงนั้นเงียบเหมือนไม่มีตัวตนจนบางคนคิดว่าที่เราไม่พูดเพราะหยิ่ง
แต่ไม่ใช่นะเราแค่ไม่รู้จะพูดอะไร แล้วเวลาเขาถามเรามักจะตอบสั้นๆ ทั้งที่ในหัวคำตอบคือยาวมาก
เช่น พี่เขาถามว่า วันหยุดไปเที่ยวไหนมาอ่ะเรา ซึ่งเราก็ตอบแค่ว่าไม่ได้ไปไหนเลย แต่คำตอบในหัวคือไม่ได้ไปไหนเลยค่ะขี้เกียจมากแดดก็ร้อนจะไปไหนมาไหนก็น่าเบื่อ บลาๆๆๆๆๆ ไปอีก ซึ่งพอเราตอบไปแค่นั้นทุกอย่างก็เงียบคำตอบของเรามันเป็นคำตอบปิดประโยคสนทนาตลอดเลย
ทุกวันนี้เราที่เราคิดได้เลยมีแค่นักเขียน(ตอนนี้ก็ลองเขียนนิยายลงเว็บเล่นๆ อยู่ค่ะ)
ถ้าใครมีคำแนะนำก็เม้นได้เลยนะคะเราหาทางออกไม่เจอจริงๆว่าควรจะปรับปรุงตัวเองยังไง มองอะนาคตยังไงในเรื่องงานเพราะเราเป็นคนเพื่อนน้อยเข้าหาคนไม่เก่งด้วยเรียนอยู่ทุกวันนี้ก็ไปคนเดียวตลอด เราติดนิสัยอยู่คนเดียวชอบอยู่คนเดียวไปแล้วจนถึงขั้นย้ายจากพ่อแม่มาอยู่คนเดียว พอเรียนจบก็อยากแยกบ้านอยู่กับพ่อแม่เลยค่ะ(แยกแบบบ้านอยู่ข้างกันแต่เราอยู่หลังนี้ของพ่อแม่อีกหลังนะเพราะเราก็ติดครอบครับแต่อยากอยู่คนเดียวงงไหมคะ) นั่นแหละ ปัญหาเราเลยยุ่งเหยิงจนแยกไม่ออกแล้วว่าอยากปรึกษาเรื่องอะไร ทั้งอยากทำงานคนเดียว ชอบอยู่คนเดียว หาอนาคตตัวเองไม่เจอ
แงงงง~ ใครมีคำแนะนำช่วยเราด้วยค่ะ(ขอบคุณล่วงหน้าค่ะ)
ปล.ไม่รู้จะติดแท็กอะไรบ้างถ้าติดมั่วไปขอโทษด้วยนะคะ
มองไม่เห็นอนาคตตัวเองเลยค่ะ
ตอนนี้เราเรียนรัฐศาตร์ที่รามค่ะแต่ไม่ได้เข้าเรียนเลยเพราะต้องทำงานส่งตัวเองเรียนเลย เรียนมาอีกไม่ถึง20ตัวก็จบแล้วแต่เรากลับรู้สึกว่าที่ลงเรียนผ่านมาทุกวิชานั้นเราไม่ได้ความรู้มาเลย เหมือนสอบให้ผ่านเอาแค่วุฒิ เราพยายามแล้วนะคะเรียนย้อนหลังอ่านหนังสือแต่ก็ยังไม่ได้อะไรอยู่ดี มันเลยทำให้เราไม่มั่นใจในตัวเองว่าเรียนจบเราจะไปทำงานที่ไหนได้ อีกอย่างเราไม่ชอบทำงานที่คนเยอะๆ ด้วยเราอยากทำงานคนเดียว เราอยากเป็นนักเขียนแต่ที่บ้านไม่สนับสนุน เขาอยากให้ทำงานราชการอะไรที่มันมั่นคงค่ะ แต่ความสามารถที่เรามีตอนนี้เราไม่มั่นใจเลยว่าจะทำได้ไหม เลยคิดไม่ออกเลยว่าเวลามีคนถามว่าเรียนจะทำอะไรพอเราคิดดูแล้วภาพข้างหน้ามันมืดไปหมดเลยค่ะ (เหมือนในอนาคตจะไม่มีเรายังไงก็ไม่รู้)
เพราะเราเข้าสังคมไม่เก่ง มนุษยสัมพันธ์เรียกว่าเข้าขั้นแย่เลยก็ว่าได้อย่างไปทำงานทุกวันนี้ที่เราอยู่ได้เพราะในที่ทำงานมีกันอยู่แค่7คนแล้วเราเด็กกว่าทุกคนด้วยเวลาคนอื่นคุยอะไรเราก็ไม่ได้สนใจเลยถ้าเขาไม่ถามก็เหมือนว่าเราไม่ได้อยู่ตรงนั้นเงียบเหมือนไม่มีตัวตนจนบางคนคิดว่าที่เราไม่พูดเพราะหยิ่ง
แต่ไม่ใช่นะเราแค่ไม่รู้จะพูดอะไร แล้วเวลาเขาถามเรามักจะตอบสั้นๆ ทั้งที่ในหัวคำตอบคือยาวมาก
เช่น พี่เขาถามว่า วันหยุดไปเที่ยวไหนมาอ่ะเรา ซึ่งเราก็ตอบแค่ว่าไม่ได้ไปไหนเลย แต่คำตอบในหัวคือไม่ได้ไปไหนเลยค่ะขี้เกียจมากแดดก็ร้อนจะไปไหนมาไหนก็น่าเบื่อ บลาๆๆๆๆๆ ไปอีก ซึ่งพอเราตอบไปแค่นั้นทุกอย่างก็เงียบคำตอบของเรามันเป็นคำตอบปิดประโยคสนทนาตลอดเลย
ทุกวันนี้เราที่เราคิดได้เลยมีแค่นักเขียน(ตอนนี้ก็ลองเขียนนิยายลงเว็บเล่นๆ อยู่ค่ะ)
ถ้าใครมีคำแนะนำก็เม้นได้เลยนะคะเราหาทางออกไม่เจอจริงๆว่าควรจะปรับปรุงตัวเองยังไง มองอะนาคตยังไงในเรื่องงานเพราะเราเป็นคนเพื่อนน้อยเข้าหาคนไม่เก่งด้วยเรียนอยู่ทุกวันนี้ก็ไปคนเดียวตลอด เราติดนิสัยอยู่คนเดียวชอบอยู่คนเดียวไปแล้วจนถึงขั้นย้ายจากพ่อแม่มาอยู่คนเดียว พอเรียนจบก็อยากแยกบ้านอยู่กับพ่อแม่เลยค่ะ(แยกแบบบ้านอยู่ข้างกันแต่เราอยู่หลังนี้ของพ่อแม่อีกหลังนะเพราะเราก็ติดครอบครับแต่อยากอยู่คนเดียวงงไหมคะ) นั่นแหละ ปัญหาเราเลยยุ่งเหยิงจนแยกไม่ออกแล้วว่าอยากปรึกษาเรื่องอะไร ทั้งอยากทำงานคนเดียว ชอบอยู่คนเดียว หาอนาคตตัวเองไม่เจอ
แงงงง~ ใครมีคำแนะนำช่วยเราด้วยค่ะ(ขอบคุณล่วงหน้าค่ะ)
ปล.ไม่รู้จะติดแท็กอะไรบ้างถ้าติดมั่วไปขอโทษด้วยนะคะ