ทางสายกลางก็คือความสันโดษนี่เอง
ทางสายกลาง คือ เราจะต้องคำนึงถึงความจริงแห่งอริยสัจจ์ คือ ความจริงที่เหมาะสมกับเหตุของภูมินั้นๆ ถึงจะเรียกว่า ทางสายกลาง
จะสุดโต่งก็ไม่ได้ จะหย่อนยานก็ไม่ได้ ต้องให้ "พอดี" กับ "เหตุ" ตรงนั้น
ก็จะประคองได้ไปเรื่อยๆ พอมาจุด ๒ เราก็ประคองให้พ้นจุด ๒ และพอถึงจุด ๒ ก็ขึ้น จุด ๓ ได้ แต่ถ้าเราไปสุดโต่งข้างใดข้างหนึ่งก็ตก ก็ไม่ผ่าน
ทางสายกลาง พูดกันตรงๆ เลย ก็คือ "ความสันโดษ"
แต่คนทั่วไปไปแปล "สันโดษ" ผิดหมด ไปแปลว่าไม่เอาอะไรเลย อย่างนี้ไม่ใช่
"สันโดษ" แปลว่า "สมควรแก่เหตุ" เหมาะแก่เหตุในภูมินั้นๆ
สมมติว่า เราอยู่ในภูมิชั้น ๒ แล้วเราจะต้องกินอาหารที่ประกอบด้วยเนื้อสัตว์ จะต้องไปทำงานที่หนัก และทางไกล แต่จะต้องมากินอาหารเจ (齋) ต้องมาห่ออาหารไปด้วย ฯลฯ เราจะไม่ไหวเอาได้
แต่ถ้าบอกว่าสันโดษ คนจะเข้าใจผิดไปเรื่อย เพราะว่าคนแปลแล้วฟังมาผิดหมด บางคนก็บอกว่าจะต้องไปอยู่กระต๊อบ บ้านกระท่อมปลายนา ไม่ยุ่งเกี่ยวอะไรกับใคร
ความสันโดษนี้คนเราจะต้องใช้อยู่เป็นประจำทุกวัน เป็นธรรมะที่สำคัญมาก ที่จะต้องใช้ตลอดเวลา แต่คนไปแปลผิด ไปยกซะสูงหมด
ทางสายกลาง จะต้องถูกต้องตามภาวะธรรมนั้นๆ เราอยู่ในภูมิแค่นี้ เราก็ต้องมีธรรมะแค่นี้
แม้แต่เป็นพระภิกษุเหมือนกัน แต่ทางสายกลางนั้นไม่เหมือนกัน แต่ละรูปก็ไม่เหมือนกัน เพราะแต่ละรูปมีเจตนาไม่เหมือนกัน แต่มีหลักเดียวกัน คือ หลักธรรม เราอย่าลืมอริยสัจจ์แห่งภูมินั้นๆ ถ้าฝืนอริยสัจจ์ก็ฝืนความจริงแห่งธรรมนั้นๆ จะดีได้ยังไง? ไม่มีทาง!!
^_^ ..._/\_... ^_^
ขอความเคารพ หากผู้รู้มีสิ่งชี้แนะ น้อมรับฟังเสมอ และขอความกรุณาแย้ง ชี้แจง ชี้แนะ แม้แต่ต้องการให้เพิ่มเติมสิ่งใด ก็ขอได้บอกกล่าวมา
อ.พรหมสิทธิ์ ทิพย์ธาดาวงศ์
เอื้อ-เกื้อ-กัน เป็นกัลยาณมิตรทุกขณะจิต
ทางสายกลางก็คือความสันโดษนี่เอง
ทางสายกลาง คือ เราจะต้องคำนึงถึงความจริงแห่งอริยสัจจ์ คือ ความจริงที่เหมาะสมกับเหตุของภูมินั้นๆ ถึงจะเรียกว่า ทางสายกลาง
จะสุดโต่งก็ไม่ได้ จะหย่อนยานก็ไม่ได้ ต้องให้ "พอดี" กับ "เหตุ" ตรงนั้น
ก็จะประคองได้ไปเรื่อยๆ พอมาจุด ๒ เราก็ประคองให้พ้นจุด ๒ และพอถึงจุด ๒ ก็ขึ้น จุด ๓ ได้ แต่ถ้าเราไปสุดโต่งข้างใดข้างหนึ่งก็ตก ก็ไม่ผ่าน
ทางสายกลาง พูดกันตรงๆ เลย ก็คือ "ความสันโดษ"
แต่คนทั่วไปไปแปล "สันโดษ" ผิดหมด ไปแปลว่าไม่เอาอะไรเลย อย่างนี้ไม่ใช่
"สันโดษ" แปลว่า "สมควรแก่เหตุ" เหมาะแก่เหตุในภูมินั้นๆ
สมมติว่า เราอยู่ในภูมิชั้น ๒ แล้วเราจะต้องกินอาหารที่ประกอบด้วยเนื้อสัตว์ จะต้องไปทำงานที่หนัก และทางไกล แต่จะต้องมากินอาหารเจ (齋) ต้องมาห่ออาหารไปด้วย ฯลฯ เราจะไม่ไหวเอาได้
แต่ถ้าบอกว่าสันโดษ คนจะเข้าใจผิดไปเรื่อย เพราะว่าคนแปลแล้วฟังมาผิดหมด บางคนก็บอกว่าจะต้องไปอยู่กระต๊อบ บ้านกระท่อมปลายนา ไม่ยุ่งเกี่ยวอะไรกับใคร
ความสันโดษนี้คนเราจะต้องใช้อยู่เป็นประจำทุกวัน เป็นธรรมะที่สำคัญมาก ที่จะต้องใช้ตลอดเวลา แต่คนไปแปลผิด ไปยกซะสูงหมด
ทางสายกลาง จะต้องถูกต้องตามภาวะธรรมนั้นๆ เราอยู่ในภูมิแค่นี้ เราก็ต้องมีธรรมะแค่นี้
แม้แต่เป็นพระภิกษุเหมือนกัน แต่ทางสายกลางนั้นไม่เหมือนกัน แต่ละรูปก็ไม่เหมือนกัน เพราะแต่ละรูปมีเจตนาไม่เหมือนกัน แต่มีหลักเดียวกัน คือ หลักธรรม เราอย่าลืมอริยสัจจ์แห่งภูมินั้นๆ ถ้าฝืนอริยสัจจ์ก็ฝืนความจริงแห่งธรรมนั้นๆ จะดีได้ยังไง? ไม่มีทาง!!
^_^ ..._/\_... ^_^
ขอความเคารพ หากผู้รู้มีสิ่งชี้แนะ น้อมรับฟังเสมอ และขอความกรุณาแย้ง ชี้แจง ชี้แนะ แม้แต่ต้องการให้เพิ่มเติมสิ่งใด ก็ขอได้บอกกล่าวมา
อ.พรหมสิทธิ์ ทิพย์ธาดาวงศ์
เอื้อ-เกื้อ-กัน เป็นกัลยาณมิตรทุกขณะจิต