เริ่มจากไหนก่อนดี คือผมอะรู้สึกดีมากๆกับเพื่อนแม่ครับ อยู่ด้วยแล้วมีความสุขมาก แค่อยู่ใกล้ๆ ใจผมก็เต็นทำตัวไม่ถูกแถมเหม่อถึงเขาบ่อยๆด้วยครับ คือเขาไม่สวยมากหรอกครับ ตามๆอายุนั้นแหล่ะแต่ดูแลหุ่นดีครับ คือเขามีสเน่ห์ในหลายๆด้านครับ น้ำเสียงเขาที่ไม่เหมือนใคร สายตาที่เขามองมาคือผมแทบลงไปกองกับพื้น ใครไม่ชอบแต่ผมชอบ แต่ติดตรงว่าเขาเป็นเพื่อนแม่ และผมกับเขาอายุห่างกัน32ปีครับ
ผมควรทำยังไงกับอารมณ์แบบนี้ครับ 
ปล.เขามีลูกและผัวตายครับ

[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้อันนี้ผมอยากเล่าเพิ่มนะครับ คือเขาชอบมาเล่าชีวิตของเขาให้ผมฟัง เขาเจอปัญหามากมายจริงๆครับ
เขาเรียนนวดแผนไทยมา และเขาเก่งแต่ด้านนี้มากๆ
เขาเปิดร้านร้านก็เจ๊ง ไปทำกับคนอื่นก็ถูกหาไปขายตัวบ้าง นวดนาบบ้าง เขาก็มาบ่นๆให้ผมฟัง และที่เป็นปัญหาหนักๆเลยคือลูกเขาเป็นเด็กเกเรและทำผญ.ท้องก่อนวัย เขาจึงเครียดมาก ผมก็แค่เป็นที่รับฟัง เพราะแบบนี้มั้งครับทำให้ผมทั้งสงสารเขาและอยากดูแลเขา ผมคุยกับเขาบ่อยมากโดยการโทร
ช่วงแรกๆก็เอาแม่มาอ้างโทรหาเขาถามไถ่ชีวิตปกติ
จนผมโทรไปบ่อยๆ ก็ไม่เอาแม่มาอ้างละ เวลาผมไม่โทรไปเขาก็โทรมามันทำให้ผมคิดไปเองว่า เขาก็รู้สึกดีกับผมมากกว่าแค่ลูกเพื่อน เออลืมบอกที่โทรคุบกับเขาแม่ก็รู้นะครับว่าโทรแต่จะไม่รู้ว่าคุยเรื่องอะไร ตอนแรกคือผมเข้าใจแค่วัยรุ่นก็หวังแต่จะเอาตัวเขา แต่สำหรับผมไม่ ขอแค่อยู่ใกล้ใจผมก็มีความสุขแล้วจริงๆ เพราะผมก็ห่วงเรื่องศีลธรรมด้วย