หัวข้ออาจจะงงๆ เพราะผมก็ไม่รู้จะเขียนว่ายังไง งั้นมาเข้าเรื่องเลย อาจจะยาวหน่อย แต่จะพยายามให้รวบรัดนะครับ
ผมเป็นคนที่เหมือนจะแปลกๆตรงที่ ผมไม่ค่อยคิดเรื่องอะไร ไม่ว่าจะเกิดเรื่องดี-ร้าย หรือเจอปัญหา ผมก็ปล่อยมัน ทำเป็นไม่สนใจ(ก็ไม่สนใจจริงๆนั้นแหละ) งั้นก็จะยกตัวอย่างเป็นเรื่องๆนะครับ
เรื่องเรียน:ที่ผ่านมาผมเรียนแบบยังไงดี มีงานก็ทำ มีกิจกรรมก็ไป แต่ถ้าไม่อยากไปก็ไม่ไป ถึงเกรดจะแค่ทรงตัว แต่จบมาได้ยังไงก็ไม่รู้ เวลาผ่านไป ผมก็ต้องไปสอบแข่งเข้ามหาลัย ปีนั้นรู้สึกว่าคนสมัครสอบ180+ รับแค่10 ผมก็ไม่ได้หวังไม่ได้คิดอะไร แม่บอกให้ไปสอบก็ไป ผลสุดท้ายสอบติด ผมไม่ได้ดีใจนะ แต่แปลกใจที่มันติดได้ไง เด็กบ้านนอกที่เรียนโง่ๆไปสอบแข่งม.ดังในกรุงเทพฯแล้วติด!? แม่ผมรู้ก็เอาไปคุยโว ผมก็บ่นไปว่าจะไปอวดทำไม มันน่าดีใจตรงไหน ผมติดคนอื่นก็ติด แต่ผมก็ไม่เรียนม.ที่สอบติดนะ ไปเรียนที่ใกล้บ้านกว่า แล้วตอนนี้ปีสุดท้าย ผมก็ไปเรียนแบบขอไปที จบก็จบ ถ้าติดFแล้วขี้เกียจแก้ก็ออก เพราะมีวุฒิปวส.อยู่
เรื่องงาน : ถึงผมจะเป็นคนแบบนี้ แต่ผมก็ทำงานตามมาตรฐานเสมอนะ คือไม่ได้ตั้งใจทำ แค่ไม่ให้มันผิดก็พอ แล้วพอเกิดปัญหา ผมก็ไม่ได้ใส่ใจ ก็ปัญหามันเกิดไปแล้วนิ ถ้ามีคนมาบ่น ผมก็ถามกลับ ว่าจะให้ทำยังไง? ถ้าบ่นแล้วปัญหามันแก้ได้ก็บ่นไป ถ้าผมลาออกแล้วปัญหามันถูกแก้ ก็จะลาออกให้ เพราะผมเชื่อว่าเวลาทำงาน คงไม่มีใครคิดแบบ"ว่างจัง สร้างปัญหาให้โดนบ่นดีกว่าเว้ย"
เรื่องรัก : ด้วยความที่ผมเป็นคนแบบนี้ ผมเลยโดนทิ้งตลอด ก็แค่คิดถึง แต่ไม่ได้รู้สึกแย่ คือเวลาคบกันจนเรียกกันว่าแฟน ผมก็ทำหน้าที่แฟนเต็มที่นะ ดูแล ใส่ใจ พาไปกินของดีๆ อยากได้อะไรก็หาให้ แต่เวลาเลิกกัน ถ้าเจ้าตัวเป็นฝ่ายบอกเลิก ผมก็จะถามว่าเอาจริงหรอ แน่ใจหรอ ถ้าใช่ผมก็ปล่อย บางคนก็บอกว่าผมไม่ง้อ แต่ที่ผมทำมันมีเหตุผล คือ ถ้ารั้งคนที่ไม่รัก เขาก็อยู่กับเราเพราะความสงสาร หมดใจก็แค่ไปจากกัน มันก็จบ อีกอย่างผมไม่ใช่คนที่จะมางี่เง่าว่า "ป่าว ไม่ได้เป็นอะไร" ผมอ่ะรู้ว่าเป็น ผมไม่ได้โง่ แต่ผมก็ถือว่าถามแล้ว แล้วเขาบอกป่าว ก็โอเค จบ
คนใกล้ตัวก็ถามนะว่าทำไมผมถึงดูเป็นคนแบบนี้ ผมก็บอกไปว่า "ผมได้ใช้ชีวิต20กว่าปี มองเห็นหลายๆอย่าง แล้วมันก็มากพอจะให้ผมเบื่อ ผมเลยไม่คาดหวัง เพราะผิดหวังมันก็รู้สึกแย่ ไม่เฝ้ารอ เพราะยิ่งรอยิ่งนาน ไม่ยึดติด เพราะเวลาเสียอะไรไปก็จะเสียใจ อยู่กับปัจจุบันนี่แหละ 1วิที่แล้วคืออดีต หายใจผิดก็หายใจใหม่ได้" แล้วหลายๆคนก็มักจะบอกว่าผมเป็นคนไม่เอาอะไรเลย อยู่กับปัจจุบัน มองแต่ความเป็นจริง
มันเลยเกิด2คำถาม มันแปลกไหมที่ผมเป็นคนแบบนี้,ถ้าผมปล่อยให้โชคชะตาและเวลาพาไปแบบนี้ อนาคตผมจะแย่ไหม
แปลกไหม เป็นคนปล่อยให้วันเวลาพาไป
ผมเป็นคนที่เหมือนจะแปลกๆตรงที่ ผมไม่ค่อยคิดเรื่องอะไร ไม่ว่าจะเกิดเรื่องดี-ร้าย หรือเจอปัญหา ผมก็ปล่อยมัน ทำเป็นไม่สนใจ(ก็ไม่สนใจจริงๆนั้นแหละ) งั้นก็จะยกตัวอย่างเป็นเรื่องๆนะครับ
เรื่องเรียน:ที่ผ่านมาผมเรียนแบบยังไงดี มีงานก็ทำ มีกิจกรรมก็ไป แต่ถ้าไม่อยากไปก็ไม่ไป ถึงเกรดจะแค่ทรงตัว แต่จบมาได้ยังไงก็ไม่รู้ เวลาผ่านไป ผมก็ต้องไปสอบแข่งเข้ามหาลัย ปีนั้นรู้สึกว่าคนสมัครสอบ180+ รับแค่10 ผมก็ไม่ได้หวังไม่ได้คิดอะไร แม่บอกให้ไปสอบก็ไป ผลสุดท้ายสอบติด ผมไม่ได้ดีใจนะ แต่แปลกใจที่มันติดได้ไง เด็กบ้านนอกที่เรียนโง่ๆไปสอบแข่งม.ดังในกรุงเทพฯแล้วติด!? แม่ผมรู้ก็เอาไปคุยโว ผมก็บ่นไปว่าจะไปอวดทำไม มันน่าดีใจตรงไหน ผมติดคนอื่นก็ติด แต่ผมก็ไม่เรียนม.ที่สอบติดนะ ไปเรียนที่ใกล้บ้านกว่า แล้วตอนนี้ปีสุดท้าย ผมก็ไปเรียนแบบขอไปที จบก็จบ ถ้าติดFแล้วขี้เกียจแก้ก็ออก เพราะมีวุฒิปวส.อยู่
เรื่องงาน : ถึงผมจะเป็นคนแบบนี้ แต่ผมก็ทำงานตามมาตรฐานเสมอนะ คือไม่ได้ตั้งใจทำ แค่ไม่ให้มันผิดก็พอ แล้วพอเกิดปัญหา ผมก็ไม่ได้ใส่ใจ ก็ปัญหามันเกิดไปแล้วนิ ถ้ามีคนมาบ่น ผมก็ถามกลับ ว่าจะให้ทำยังไง? ถ้าบ่นแล้วปัญหามันแก้ได้ก็บ่นไป ถ้าผมลาออกแล้วปัญหามันถูกแก้ ก็จะลาออกให้ เพราะผมเชื่อว่าเวลาทำงาน คงไม่มีใครคิดแบบ"ว่างจัง สร้างปัญหาให้โดนบ่นดีกว่าเว้ย"
เรื่องรัก : ด้วยความที่ผมเป็นคนแบบนี้ ผมเลยโดนทิ้งตลอด ก็แค่คิดถึง แต่ไม่ได้รู้สึกแย่ คือเวลาคบกันจนเรียกกันว่าแฟน ผมก็ทำหน้าที่แฟนเต็มที่นะ ดูแล ใส่ใจ พาไปกินของดีๆ อยากได้อะไรก็หาให้ แต่เวลาเลิกกัน ถ้าเจ้าตัวเป็นฝ่ายบอกเลิก ผมก็จะถามว่าเอาจริงหรอ แน่ใจหรอ ถ้าใช่ผมก็ปล่อย บางคนก็บอกว่าผมไม่ง้อ แต่ที่ผมทำมันมีเหตุผล คือ ถ้ารั้งคนที่ไม่รัก เขาก็อยู่กับเราเพราะความสงสาร หมดใจก็แค่ไปจากกัน มันก็จบ อีกอย่างผมไม่ใช่คนที่จะมางี่เง่าว่า "ป่าว ไม่ได้เป็นอะไร" ผมอ่ะรู้ว่าเป็น ผมไม่ได้โง่ แต่ผมก็ถือว่าถามแล้ว แล้วเขาบอกป่าว ก็โอเค จบ
คนใกล้ตัวก็ถามนะว่าทำไมผมถึงดูเป็นคนแบบนี้ ผมก็บอกไปว่า "ผมได้ใช้ชีวิต20กว่าปี มองเห็นหลายๆอย่าง แล้วมันก็มากพอจะให้ผมเบื่อ ผมเลยไม่คาดหวัง เพราะผิดหวังมันก็รู้สึกแย่ ไม่เฝ้ารอ เพราะยิ่งรอยิ่งนาน ไม่ยึดติด เพราะเวลาเสียอะไรไปก็จะเสียใจ อยู่กับปัจจุบันนี่แหละ 1วิที่แล้วคืออดีต หายใจผิดก็หายใจใหม่ได้" แล้วหลายๆคนก็มักจะบอกว่าผมเป็นคนไม่เอาอะไรเลย อยู่กับปัจจุบัน มองแต่ความเป็นจริง
มันเลยเกิด2คำถาม มันแปลกไหมที่ผมเป็นคนแบบนี้,ถ้าผมปล่อยให้โชคชะตาและเวลาพาไปแบบนี้ อนาคตผมจะแย่ไหม