คิดยังงัยกับการมีครอบครัวแต่ต้องอยู่เพราะคำว่าอดทน
สามีเรา เค้าเป็นคนชอบปฎิบัติธรรม ปฏิบัติในที่นี้หมายถึงว่า ถือศีล ฟังเทศ สวดมนต์ ให้ทาน ชอบฟังเรื่องของเวรกรรม และถึงจุดสูงสุดของชีวิตเค้าคือต้องการที่จะไป บวช แต่ ณ ตอนนี้ เค้าไม่สามารถไปบวชได้อยากที่ใจต้องการ เค้าต้องทำหน้าที่หาเงินเลี้ยงลูก รับผิดชอบต่อลูกที่เกิดมา เรามีลูกชายด้วยกัน1คนค่ะ 1ขวบ 7เดือน เค้าดูแลเรื่องค้าใช้จ่ายภายในบ้านเช่นค่าไฟค่าน้ำค่าส่วนกลางค่าของใช้แพมเพิ้ลลูกค่าซ่อมรถเป็นรถที่เค้าต้องใช้ทำงานทุกวัน ส่วนเรื่อง ของกินลูก ไม่มีตลอดคะ ของกินของใช้เล็กๆน้อยๆเค้าไม่สนใจ อย่างเช่นค่าขนม ค่ากับข้าวค่าซักผ้า เราไม่ได้ทำงานนะคะเลี้ยงลูกอยู่บ้าน เค้าไม่ให้เราทำงานและไม่ยอมจ้างเลี้ยง เค้าจ่ายทุกอย่างแต่เค้าไม่จ่ายอย่างเดี่ยวคือ ค่าใช้จ่ายเกี่ยวกับตัวเราเค้าคิดว่าเราเลี้ยงลูกอยุ่บ้านไม่ควรใช้เงินแต่ที่ผ่านมาเราดิ้นเองตลอด ยืมญาติพี่น้องบ้างขอพี่สาวใช้บ้างเพราะตอนเค้าไปทำงานเค้าไม่ทิ้งเงินใว้ แล้วลูกไม่มีของกินเราก้อต้องไปยืมคนอื่นรึขอพี่สาวทำแบบนี้เพื่อให้พ้นๆไปในแต่ละเดือน อยู่ด้วยกันมาจะเข้าปีที่3 เราคุยกับเค้าคุยกับผุ้ใหญ่เพื่อที่จะแก้ปันหาในเรื่องนี้แต่ก้อไม่เป็นผล
เค้ายังเป็นเหมือนเดิมคือ ไม่สนใจ ว่าแต่ละวันลูกกับเราจะกินอะไร พอพูดมากๆเค้า ก้อทิ้งเงินใว้ให้ 60 บ้าง 30 บ้าง 100 บ้าง แต่ไม่ใช่ทุกวันนะคะ อาทิยต์ 1มีประมาน 3 -4 วันคะ แต่ก้อไม่ใช่ทุกอาทิยจ์นะคะแล้วแต่ใจเค้าและความคิดได้ของเค้าคะแฟนหนูเค้าค่อนทางขี้เกียจ เค้าจะไม่ค่อยทำงานบ้าน งานเลี้ยงลูกนานๆจะช่วยสักครั้งแต่ทำแค่พอส่งๆคะที่ที่เค้าตั้งใจทำเป็นหลักก้อคือ หาเงิน กับ นั่งสมาธิ ฟิตเนส เวลาที่ว่างจากทำงาน อย่างอื่นเราทำหมด พูดง่ายคืองานบ้านงานเลี้ยงลูกคือหน้าที่เรา แต่เราไม่มีเงินเดือนนะคะ มีแค่ที่พักกับของให้กินส่วนค่าใช่จ่ายส่วนตัวเราต้องหาเอง แต่พอเราหาเองได้ มีเงินบางนิดหน่อยเค้าก้อให้เรา จ่ายค่ากับข้าวค่าของกินลูก พอเงินเราหมดเราบ่นเรื่องเงิน ก้อบอกเราว่า ทนได้ก้อทนทนไม่ได้ก้อไปเค้าไม่เคยห้าม เพราะตอนนี้เค้าก้อรอที่จะได้รับอิสระภาพของเค้าคืนมาอยู่ตลอดเวลา จะพูดง่ายๆคือเค้าไม่ต้องการเราเค้าจะดูแลแค่ลูก ทุกสิ่งทุกอย่างที่ผ่านมา มันแค่ว่างเปล่าไม่มีความหมายไม่มีอนาคต เพราะเค้าแสดงจุดยืนคือ บวชพระคะ เค้าบีบเรา เรื่องเงินให้เราไป แต่เราเป็นห่วงลูกคะเราไม่มีเงินเก็บสักบาทไม่มีงาน ไม่มีอะไรพอที่จะตั้งตัวได้เค้ารุ้แต่เค้าก้อยังออกปากไล่เราถามเราแสดงออกทุกวันคะ การกระทำแบบนี้ถ้าไปบวชจริงจะได้บุญจะบรรลุไหมคะ แล้วเราควรจะทำยังไงต่อไปดีคะ ( สามีเรายังมีความต้องการเรื่องบนเตียงอยู่นะคะ ทุกครั้งที่เค้าต้องการเค้าจะทำดีพูดดี พอเค้าเสร็จกิจเค้าจะเปลี่ยนเป็นอีกคน พูดง่ายๆคือเราไม่มีคุนค่าในสายตาเค้าเลยไม่ว่าจะทำดีแค่ใหนก้อตาม เค้าก้อต้องการให้ครอบครัว มันพังยุ่ดี เหมือนทุกวันนี้ฉันพยามอยุ่คนเดียวคะ ทุกครั้งถ้ามีเรื่องแล้วเราจะไปเค้าจะมักพูดว่าเรามีศีลมีปัณยามีจาคะมีศรัทธาไม่เสมอเค้าคือถึงได้มีแรงพลักกันออก เรื่องราว มันจะยาวหน่อยนะคะ คือ อยากขอความเห็นว่าเราควรจะทำอย่างไรต่อไปดีคะ จะทนยุ่ตรงนี้เพื่อลูกรึจะออกไปจากชีวิตของเค้าตามที่เค้าต้องการรึต้องแก้ไข้ตรงใหนอย่างไรคะ ตัวเราแหละสามีตอนนี้ไม่มีความรักให้กันคะมีแค่หน้าที่ของพ่อและแม่เท่านั้นต้องขอขอบคุนทุกคนที่อ่านจนจบนะคะ
คิดยังงัยกับการมีครอบครัวแต่ต้องอยู่เพราะคำว่าอดทน
เค้ายังเป็นเหมือนเดิมคือ ไม่สนใจ ว่าแต่ละวันลูกกับเราจะกินอะไร พอพูดมากๆเค้า ก้อทิ้งเงินใว้ให้ 60 บ้าง 30 บ้าง 100 บ้าง แต่ไม่ใช่ทุกวันนะคะ อาทิยต์ 1มีประมาน 3 -4 วันคะ แต่ก้อไม่ใช่ทุกอาทิยจ์นะคะแล้วแต่ใจเค้าและความคิดได้ของเค้าคะแฟนหนูเค้าค่อนทางขี้เกียจ เค้าจะไม่ค่อยทำงานบ้าน งานเลี้ยงลูกนานๆจะช่วยสักครั้งแต่ทำแค่พอส่งๆคะที่ที่เค้าตั้งใจทำเป็นหลักก้อคือ หาเงิน กับ นั่งสมาธิ ฟิตเนส เวลาที่ว่างจากทำงาน อย่างอื่นเราทำหมด พูดง่ายคืองานบ้านงานเลี้ยงลูกคือหน้าที่เรา แต่เราไม่มีเงินเดือนนะคะ มีแค่ที่พักกับของให้กินส่วนค่าใช่จ่ายส่วนตัวเราต้องหาเอง แต่พอเราหาเองได้ มีเงินบางนิดหน่อยเค้าก้อให้เรา จ่ายค่ากับข้าวค่าของกินลูก พอเงินเราหมดเราบ่นเรื่องเงิน ก้อบอกเราว่า ทนได้ก้อทนทนไม่ได้ก้อไปเค้าไม่เคยห้าม เพราะตอนนี้เค้าก้อรอที่จะได้รับอิสระภาพของเค้าคืนมาอยู่ตลอดเวลา จะพูดง่ายๆคือเค้าไม่ต้องการเราเค้าจะดูแลแค่ลูก ทุกสิ่งทุกอย่างที่ผ่านมา มันแค่ว่างเปล่าไม่มีความหมายไม่มีอนาคต เพราะเค้าแสดงจุดยืนคือ บวชพระคะ เค้าบีบเรา เรื่องเงินให้เราไป แต่เราเป็นห่วงลูกคะเราไม่มีเงินเก็บสักบาทไม่มีงาน ไม่มีอะไรพอที่จะตั้งตัวได้เค้ารุ้แต่เค้าก้อยังออกปากไล่เราถามเราแสดงออกทุกวันคะ การกระทำแบบนี้ถ้าไปบวชจริงจะได้บุญจะบรรลุไหมคะ แล้วเราควรจะทำยังไงต่อไปดีคะ ( สามีเรายังมีความต้องการเรื่องบนเตียงอยู่นะคะ ทุกครั้งที่เค้าต้องการเค้าจะทำดีพูดดี พอเค้าเสร็จกิจเค้าจะเปลี่ยนเป็นอีกคน พูดง่ายๆคือเราไม่มีคุนค่าในสายตาเค้าเลยไม่ว่าจะทำดีแค่ใหนก้อตาม เค้าก้อต้องการให้ครอบครัว มันพังยุ่ดี เหมือนทุกวันนี้ฉันพยามอยุ่คนเดียวคะ ทุกครั้งถ้ามีเรื่องแล้วเราจะไปเค้าจะมักพูดว่าเรามีศีลมีปัณยามีจาคะมีศรัทธาไม่เสมอเค้าคือถึงได้มีแรงพลักกันออก เรื่องราว มันจะยาวหน่อยนะคะ คือ อยากขอความเห็นว่าเราควรจะทำอย่างไรต่อไปดีคะ จะทนยุ่ตรงนี้เพื่อลูกรึจะออกไปจากชีวิตของเค้าตามที่เค้าต้องการรึต้องแก้ไข้ตรงใหนอย่างไรคะ ตัวเราแหละสามีตอนนี้ไม่มีความรักให้กันคะมีแค่หน้าที่ของพ่อและแม่เท่านั้นต้องขอขอบคุนทุกคนที่อ่านจนจบนะคะ